Blockdit Logo
Blockdit Logo (Mobile)
สำรวจ
ลงทุน
คำถาม
เข้าสู่ระบบ
มีบัญชีอยู่แล้ว?
เข้าสู่ระบบ
หรือ
ลงทะเบียน
panya
•
ติดตาม
เมื่อวาน เวลา 16:44 • การศึกษา
❝ เสียงของผู้สูญเสีย อยู่ตรงไหน? ❞
เสียงของฝ่ายที่พูด
และเสียงของคนที่ “ไม่มีโอกาสพูดแล้ว”
แต่แปลกที่เสียงหลัง
มักเงียบที่สุดในพื้นที่สาธารณะ
ทั้งที่ควรจะ “ดังที่สุด”
---
## **“ขอโทษ” คำที่สะกดไม่เป็น หรือแค่ไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของ BRN?**
ในโลกของความขัดแย้งภาคใต้ เรามักจะได้ยินเสียงเรียกร้องหา “ความยุติธรรม” และ “คำขอโทษ” จากภาครัฐอยู่เสมอ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพราะเมื่อเจ้าหน้าที่ทำพลาด การยอมรับผิดคือจุดเริ่มต้นของสันติภาพ แต่สิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจยิ่งกว่าการเห็นแม่ทัพภาคที่ 4 ออกมายอมรับผิด คือการรอคอยเสียงตอบรับจากฝั่ง **“นักรบผู้ปลดปล่อย” (หรือที่คนทั่วไปเรียกว่า BRN)** ที่ดูเหมือนจะยุ่งอยู่กับการ “ปลดปล่อย” ขา แขน และชีวิตของชาวบ้านจนไม่มีเวลาเปิดพจนานุกรมหาคำว่า **“ขอโทษ”**
### **ความรับผิดชอบที่หายไปในหลุมระเบิด**
ภาพของภรรยาจ่าปัน EOD ที่ตั้งคำถามสั้นๆ แต่บาดลึกว่า **“BRN เคยขอโทษสามีฉันที่เสียขาไปบ้างไหม?”** เป็นตลกกระตุกต่อมน้ำตาที่สะท้อนความจริงอันเจ็บปวด เพราะในขณะที่นักการเมืองหรือนักกิจกรรมพยายามผลักดันให้รัฐแสดงความจริงใจแบบ 100% ฝั่งขบวนการกลับเลือกใช้กลยุทธ์ **“เงียบเป็นเป่าสาก”** ราวกับว่าระเบิดที่วางไว้ หรือกระสุนที่ยิงใส่นั้น เป็นเพียงอุบัติเหตุทางธรรมชาติที่เกิดขึ้นเองโดยไม่มีใครสั่งการ
### **มาตรฐานทองคำ... ของความเงียบ**
* **เมื่อรัฐพลาด:** เราต้องการการสอบสวน การเยียวยา และคำขอโทษที่เป็นทางการ
* **เมื่อ BRN พลาด (หรือตั้งใจ):** สิ่งที่ได้คือความว่างเปล่า หรืออย่างดีที่สุดก็คือการอ้างว่า “เป็นการต่อสู้เพื่ออุดมการณ์”
ดูเหมือนว่าอุดมการณ์ของพวกเขาจะสูงส่งจนไม่ต้องแคร์ว่าใครจะพิการ ใครจะกำพร้า หรือใครจะต้องเสียสละขาเพื่อกู้ระเบิดที่พวกคุณวางไว้เพื่อ “สร้างสันติภาพ” (ในแบบที่ไม่มีใครอยากได้)
### **สันติภาพบนกองขยะแห่งการปฏิเสธ**
มันเป็นเรื่องตลกที่ขื่นขม เมื่อเราเห็นภาพนักการเมืองยืนยิ้มกว้างถามหาความรับผิดชอบจากรัฐบาล แต่กลับทำตัวเป็น “คนหูหนวกกะทันหัน” เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของครอบครัวทหารหรือผู้บริสุทธิ์ที่ถูกกระทำโดยกลุ่มขบวนการ
หากการขอโทษคือการแสดงความก้าวหน้า แล้วกลุ่มที่อ้างว่าทำเพื่อประชาชนมาตลอดกี่สิบปี แต่ไม่เคยแม้แต่จะแสดงความเสียใจต่อเหยื่อผู้บริสุทธิ์แบบจริงๆ จังๆ สักครั้งเดียว เราจะเรียกคนกลุ่มนี้ว่า **“นักสู้”** หรือเป็นแค่ **“กลุ่มคนที่เก่งแต่ลอบทำร้ายแล้วหายไปในเงามืด”** กันแน่?
---การสูญเสียไม่ได้จบในข่าว แต่มันอยู่กับคนทั้งชีวิต”
1 บันทึก
1
3
1
1
3
โฆษณา
ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
© 2026 Blockdit
เกี่ยวกับ
ช่วยเหลือ
คำถามที่พบบ่อย
นโยบายการโฆษณาและบูสต์โพสต์
นโยบายความเป็นส่วนตัว
แนวทางการใช้แบรนด์ Blockdit
Blockdit เพื่อธุรกิจ
ไทย