ไม่มีคำตอบเดียวที่“ถูกต้อง”แต่
มีวิธีคิดที่ช่วยให้เราไม่ไหลตาม
ความกลัวตระหนกความกลัวหรือความเชื่อครึ่งๆกลางๆ
ยอมรับก่อนว่า“ภาวะวิกฤติ”มัก
ถูกใช้เป็นเหตุผลที่ทำให้รัฐขยายอำนาจทางการเงินได้มากขึ้นเสมอ
ไม่ว่าจะเป็นการกู้เงินหรือออกมาตรการฉุกเฉินอาจมิใช่แค่ว่า ควรทำไหมแต่คือทำแล้วใครได้ประโยชน์ใครรับภาระและตรวจสอบได้แค่ไหนด้วยเงินกู้ของรัฐ
สุดท้ายไม่ได้หายไปไหนจะถูกแปลงเป็นภาระของประชาชน
ในอนาคต“อันนี้***ดอกจัน***
แสนดอก
อีกด้านหนึ่งถ้าไม่ทำอะไรเลย
ในช่วงวิกฤติผลกระทบมันก็
จริงและจับต้องได้คนตัวเล็ก
เจ็บก่อนเสมอ
ราคาพลังงานแพงห่วงโซ่เศรษฐกิจสะดุดธุรกิจล้มล่ม
สลายคนตกงานการกู้เงินจึง
ไม่ใช่เรื่อง“ผิด”โดยตัวมันเอง
ปัญหาอยากถามว่ากู้เพื่ออะไร
เพื่อพยุงระบบระยะสั้นหรือเพื่อสร้างอะไรที่ลดความเปราะบางระยะยาว
สิ่งที่น่ากังวลไม่ใช่การกู้แต่เป็น“วัฒนธรรมการกู้”ที่ทำ
อย่างนี้มายาวนาน
ถ้ารัฐใช้มันเหมือนยาแก้ปวด
กดอาการให้เงียบโดยไม่รักษาโรคโครงสร้างเดิมก็จะยิ่งอ่อนแอ และเราจะต้องกลับมาวนลูป
เดิมทุกครั้งที่มีวิกฤติใหม่
อีกมุมนึงปะต้ามองว่า!
ความโปร่งใสถ้าการตัดสินใจ
เกิดขึ้นเร็วเกินไปโดยไม่มีพื้นที่
ให้สังคมตั้งคำถาม
เราก็อาจได้มาตรการที่ดูดีสวยงามน่าเชื่อถือในกระดาษ
แต่รั่วไหลในทางปฏิบัติ
ความเร่งด่วนไม่ควรเป็นข้ออ้างของการไม่ตรวจสอบ
สุดท้ายก็ย้อนไปที่ประชาชนชน
ตาสีตาสาพ่อแม่ปู่ย่าตายายลูกหลานตาดำๆนั่นแหละเราจะเลือก “เชื่อ”หรือ“ตั้งคำถาม”
คือตั้งถามท้วงแบบมีเหตุผลเรา
ไม่จำเป็นต้องต่อต้านทุกอย่าง
แต่ก็ไม่ควรยอมรับทุกอย่างโดยไม่คิดต่างหาก
การกู้เงินในวิกฤติอาจจำเป็น
แต่ความน่ากลัวไม่ใช่ตัวเงินกู้
การตัดสินใจที่ไม่มีความรับผิดชอบต่ออนาคตต่างหากนะที่รัก
ปะต้าคิดว่าคำถามที่ควรถาม
จึงไม่ใช่“ควรกู้ไหมแต่“กู้แล้วประเทศจะยืนได้จริงหรือแค่ยืน
ได้นิดเดียวแล้วล้มหนักกว่าเดิม
น่าห่วงจริงๆนะ
ประเทศไทยที่รัก!
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
