ปะต้าว่าไม่มีคำตอบแบบ
“หนีหรือชนะ”แบบเส้นตรง
ดอกนะเพราะภูมิรัฐศาสตร์
ไม่ใช่สนามวิ่ง100 เมตรแต่
เป็นเกมส์ใครยืนได้นานโดย
ไม่เสียตัวตนคนนั้นที่จะไม่แพ้
“หนี”อาจฟังดูเท่แต่ในโลก
ที่ห่วงโซ่อุปทานโยงกันทั้งใบ
หนีจริงแทบเป็นไปไม่ได้เลย
ยิ่งประเทศขนาดกลางอย่างไทย การตัดตัวเองออกคือการตัดโอกาสไม่ใช่ตัดความเสี่ยง
“ยอม”ก็ไม่ใช่ทางลัดสู่ความ
สบายเพราะการยอมแบบไม่มีเงื่อนไขมักแลกด้วยอำนาจต่อ
รองที่หายไปเมื่อไม่มีแต้มต่อ
เราก่ะจะกลายเป็นผู้รับเกมส์
ไม่ใช่ผู้กำหนดเกมส์
ทางที่ยากแต่จริงคืออยู่ให้เป็น
อยู่โดยไม่ถูกกลืนไม่ใช่สมดุลแบบนิ่งแต่เป็นสมดุลแบบขยับ
ได้ตลอดเวลาไม่ใช่เลือกข้างแต่เลือกผลประโยชน์ระยะยาวของตัวเอง
การยืนหยัดไม่ได้เริ่มที่ตะโกน
ใส่โลกมันเริ่มจากของข้างใน
หากเศรษฐกิจยังพึ่งพิงหนักการเมืองยังแกว่งโลเลขาด
ผู้บริหารประเทศที่เสียสละ
เอาแต่ผลประโยชน์ส่วนตน
ความรู้ก่ะยังไม่ลึกซึ้งที่จะสู้
ต่อให้ยืนท่าไหนก็โอนเอน
แข็งไปก่ะตุย5เปล่าๆ
อธิปไตยที่แท้ไม่ใช่เขตแดน
แต่เป็นความสามารถในการ
เลือกจะยืนหยันให้เป็น
ประเทศที่อยู่รอดไม่ใช่ประเทศ
ที่แข็งที่สุดแต่เป็นประเทศที่ปรับตัวโดยไม่แตกแกนรากต้องลึก
พอจะไม่ล้มคว้ำลำต้นต้องยืดหยุ่นพอจะไม่หัก
การแข่งกับยักษ์ ไม่จำเป็นต้อง
ตัวใหญ่กว่าแค่มีของที่เขาแทน
ไม่ได้นั่นแหละเป็นเกราะที่มอง
ไม่เห็นทำให้ใครก็กลืนเราไม่ได้ง่ายๆ นะที่รัก
จุดยืนไม่ใช่การต่อต้านหรือการโอนอ่อนแต่ควรกำหนดว่าเราจะเป็นอะไรในโลกนี้แล้วเดินให้ตรงกับสิ่งนั้นถ้าต้องเดินท่ามกลางแรงกดทุกด้านเนาะ
กรอบแนวคิดเพื่อดำรงอยู่ยั่งยืน
ปะต้าเอ๊ย!
ฝันเหลวใหลไปแล้วนั่น
ประเทศชื่อไทยจะเป็นไปได้
เยี่ยงไรน้อ!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
