📖 ตอนที่ 1: จังหวะเคาะจากห้องข้างหลัง
ความมืดภายในอพาร์ตเมนต์ไม้เก่าท้ายซอยนั้นข้นคลั่กราวกับน้ำมันดิบ อคินนั่งอยู่บนเตียงที่สปริงส่งเสียงประท้วงทุกครั้งที่เขาขยับตัว กลิ่นอับชื้นของไม้ที่ผุพังโชยเข้าจมูก ผสมกับกลิ่นประหลาดที่คล้ายกับเนื้อไหม้จาง ๆ ที่เขาไม่รู้ว่ามาจากไหน
เขาก้มมองสมุดปกหนังในมือ หน้าแรกปรากฏตัวอักษรสีแดงสดที่ดูเหมือนยังไม่แห้งดี: “จงฟังเสียงที่ไม่ได้ยิน และมองหาสิ่งที่ไม่ได้มีตัวตน”
ตึก... ตึก... ตึก...
เสียงนั้นเริ่มขึ้นเมื่อถึงเวลาเที่ยงคืนพอดี มันไม่ใช่เสียงเคาะประตู แต่มันคือเสียงเคาะที่ดังมาจากผนังห้องฝั่งหัวเตียง ผนังที่เขาจำได้ดีว่าฝั่งตรงข้ามนั้นคือ "ที่ว่าง" เพราะห้องเขามันคือห้องริมสุดของตึก
อคินขยับตัวช้า ๆ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เขาพยายามบอกตัวเองว่ามันอาจจะเป็นเสียงหนู หรือเสียงไม้ลั่นตามธรรมชาติ แต่น้ำหนักของเสียงนั้นมันหนักแน่นเกินไป... มันเหมือนเสียงของปลายนิ้วที่แข็งทื่กระทบกับแผ่นไม้
เขาลุกขึ้นยืน ขาเขาสั่นพร่าเกินกว่าจะควบคุมได้ เมื่อเขาเดินไปใกล้ผนังจุดที่เกิดเสียง เขาก็สังเกตเห็นบางอย่าง... มีรอยร้าวเล็ก ๆ ที่ขยายตัวออกอย่างช้า ๆ และที่รอยร้าวนั้นมีของเหลวสีดำข้นไหลซึมออกมา กลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงกว่าเดิมพุ่งเข้าปะทะหน้าจนเขาเกือบอาเจียน
"ใครน่ะ?" เสียงของเขาเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ
เสียงเคาะหยุดลงทันที ความเงียบเชียบเข้าปกคลุมจนเขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว แต่แล้ว... ครืด... ครืด... เปลี่ยนเป็นเสียงเล็บขูดกับผนังแทน มันลากยาวจากบนลงล่างอย่างช้า ๆ ราวกับจะกรีดผนังไม้ให้เปิดออก
ทันใดนั้น ดวงตาของอคินเบิกกว้าง เมื่อเขามองเห็น "นิ้วมือ" ซีดเซียวที่ไม่มีเล็บ ค่อย ๆ แทรกผ่านรอยร้าวของไม้พุออกมา นิ้วนั้นมันยาวผิดปกติและมีข้อต่อที่บิดเบี้ยว มันพยายามควานหาบางอย่างในอากาศ... และเป้าหมายของมันคือคอเสื้อของอคิน!
เขาถอยจนหลังชนประตูห้องน้ำ แต่สายตาของเขายังคงจ้องมองไปที่ผนัง รอยไม้ที่แตกหักเริ่มเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างหลัง มันไม่ใช่ห้องว่าง... แต่มันคือช่องว่างมืดมิดที่เต็มไปด้วยเส้นผมยาวเหยียดพันกันยุ่งเหยิง และท่ามกลางเส้นผมเหล่านั้น มีดวงตาเพียงข้างเดียวที่ไร้ตาขาวจ้องมองมาที่เขาด้วยความอาฆาต
“ขอ... คืน...” เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ ราวกับเสียงที่ดังมาจากหลุมศพ
อคินคว้าสมุดมาเปิดด้วยความลนลาน ทันใดนั้นหน้ากระดาษที่เคยว่างเปล่าก็ปรากฏภาพวาดของหญิงสาวที่ถูกฝังทั้งเป็นอยู่หลังผนังไม้ และมีกุญแจโบราณดอกหนึ่งติดอยู่ที่สร้อยคอของเธอ เขาจำได้ทันที! กุญแจดอกนั้นคือสิ่งที่เขาพบบนโต๊ะเครื่องแป้งเมื่อตอนหัวค่ำ
เขาเอื้อมมือไปหยิบกุญแจขณะที่ผนังไม้เริ่มพังทลายลงมาเป็นแผ่น ๆ ร่างที่ผอมโซและเปียกชุ่มไปด้วยเมือกสีดำกำลังคลานออกมาจากกำแพง จังหวะการเคลื่อนไหวของมันตะกุกตะกักเหมือนหักกิ่งไม้แห้ง มันเอื้อมมือที่ยาวผิดรูปร่างมาหาเขา
อคินไม่มีทางเลือก เขาต้องเผชิญหน้ากับความกลัวที่อยู่ตรงหน้า เขาโยนกุญแจลงไปที่พื้นหน้าสิ่งมีชีวิตนั้น ร่างนั้นชะงักไปชั่วครู่ มันก้มลงเก็บกุญแจด้วยความโหยหา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มที่กว้างไปถึงใบหู เผยให้เห็นฟันที่แหลมคมเรียงราย
ก่อนที่มันจะหายกลับเข้าไปในความมืด อคินสังเกตเห็นบางอย่างที่ข้อมือของมัน... รอยสักรูปเลข "1" ที่ล้อมรอบด้วยโซ่ตรวน แบบเดียวกับรอยแผลเป็นที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนแขนซ้ายของเขาในตอนนี้!
เขาทรุดตัวลงกับพื้น หอบหายใจแรง ขณะที่ผนังห้องกลับมาสมบูรณ์เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงกลิ่นเน่าที่ยังคงอบอวล และรอยแผลเป็นใหม่บนแขนที่เป็นหลักฐานว่า... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
อคินจ้องมองร่างบนระเบียงนั้นไม่วางตา ร่างนั้นค่อย ๆ ยกมือขึ้นชี้มาที่เขา พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกสีดำ... "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ตัวฉัน" เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากระเบียง แต่มันดังขึ้น "ข้างหู" ของอคินเอง! เขาหันไปมองข้างกาย แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มีเพียงกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงล็อคประตูรั้วที่ดัง แกร๊ก! จากข้างหลัง... ตอนนี้เขาถูกขังไว้ในบ้านหลังนี้แล้ว
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
