ตอนที่ 2: ตั๋วเที่ยวเดียวสู่หมู่บ้านที่ถูกลืม
ความร้อนจากรอยแผลเป็นเลข "1" บนท่อนแขนยังคงแผ่ซ่าน ราวกับเหล็กเผาไฟที่นาบลงบนผิวหนัง อคินจ้องมองรูปถ่ายในสมุดปกหนังซ้ำแล้วซ้ำเล่า บ้านไม้สองชั้นทรงไทยประยุกต์ที่ดูทรุดโทรมในรูปนั้นมีบางอย่างที่คุ้นตาอย่างประหลาด มันไม่ใช่แค่บ้าน... แต่มันคือความรู้สึกโหยหาที่ปนเปไปกับความหวาดกลัวที่เขาอธิบายไม่ได้
เขาตัดสินใจเก็บข้าวของที่จำเป็นเพียงน้อยนิด ใส่เป้ใบเก่าที่มีคราบเลือดจาง ๆ ติดอยู่ และออกเดินทางตามที่อยู่ที่ถูกเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกในหน้าถัดไปของสมุด: "หมู่บ้านศิลาหมอก..."
รถบัสคันสุดท้ายของวันพ่นควันดำโขมงออกมาขณะจอดเทียบท่า อคินก้าวขึ้นรถไปท่ามกลางสายตาเย็นชาของคนขับรถที่สวมหมวกปิดบังใบหน้าจนมิด ภายในรถเงียบเชียบ มีผู้โดยสารเพียงไม่กี่คน ทุกคนนั่งแยกย้ายกันอยู่ตามมุมมืด และที่แปลกคือ... ทุกคนนั่งนิ่งราวกับหุ่นปั้นที่ไร้วิญญาณ ลมเย็นจากหน้าต่างที่ปิดไม่สนิทพัดเข้ามากระทบหน้า กลิ่นธูปจาง ๆ ลอยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินชื้นแฉะ
เขานั่งลงที่เบาะหลังสุด พยายามหลับตาลงเพื่อพักผ่อน แต่แล้วเขาก็รู้สึกได้ถึง "แรงสั่นสะเทือน" ที่ไม่ใช่มาจากเครื่องยนต์รถ
กึก... กึก... กึก...
เสียงหัวของใครบางคนกำลังโขกกับพนักพิงที่นั่งข้างหน้าเขา อคินลืมตาขึ้นมอง เห็นหญิงชราในชุดสีขาวหม่น ๆ นั่งอยู่เบาะหน้า เธอกำลังโยกตัวไปมาอย่างเป็นจังหวะ ทุกครั้งที่เธอโยก หัวของเธอจะกระแทกกับเก้าอี้ดัง ปึก! แต่เธอกลับไม่แสดงท่าทีเจ็บปวด
"ยายครับ... เป็นอะไรหรือเปล่า?" อคินเอื้อมมือไปแตะไหล่ด้วยความหวังดี
ทันทีที่ปลายนิ้วเขาสัมผัสกับผ้าเนื้อหยาบ หญิงชราคนนั้นก็หยุดนิ่ง คอของเธอค่อย ๆ บิดหมุนกลับมาหาเขา 180 องศาโดยที่ลำตัวไม่ขยับ! ใบหน้าของเธอไม่มีดวงตา มีเพียงหลุมลึกสีดำสนิทสองข้างที่ไหลเยิ้มไปด้วยน้ำเหลือง เธอกางมือที่เหี่ยแหห้งออกมา ในมือนั้นมี "เหรียญบาทเก่า ๆ" ที่ถูกเจาะรูตรงกลาง "จ่ายค่าทางด่วนให้แม่หน่อย... ลูกชาย..." เสียงของเธอแหบแห้งเหมือนลมที่ลอดผ่านซอกหลุมศพ
อคินใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารีบก้มมองที่แขน รอยแผลเป็นเลข 1 เริ่มเรืองแสงสีแดงวาบ และทันใดนั้น เลข "2" จาง ๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นข้าง ๆ กัน มันแสบร้อนจนเขาต้องกัดฟันข่มใจ เขาจำได้ว่าในสมุดมีเหรียญแบบนี้ติดอยู่ที่ซอกปก เขาจึงรีบแกะมันออกมาแล้วยัดใส่มือหญิงชรา ร่างของเธอสลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำทันทีที่ได้รับเหรียญ
รถบัสเบรกกะทันหันจนตัวเขาโถมไปข้างหน้า เมื่อเขามองออกไปนอกหน้าต่าง รถจอดอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ... และตรงนั้นเอง บ้านในรูปถ่ายตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืด
เขาลงจากรถด้วยขาที่สั่นเทา รถบัสเคลื่อนตัวจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งเขาไว้กับความเงียบที่น่าอึดอัด อคินเดินตรงไปยังรั้วบ้านที่ผุพัง แต่ก่อนที่เขาจะผลักประตูเข้าไป เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่ระเบียงชั้นสอง มีใครคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น... ใครคนหนึ่งที่สวมเสื้อเชิ้ตแบบเดียวกับที่เขาสวมอยู่ตอนนี้ และเมื่อคนบนระเบียงก้มหน้าลงมาสบตาเขา แสงจันทร์ก็เผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนกับอคินราวกับส่องกระจก!
อคินถอยหลังด้วยความตกใจ แต่เท้าของเขากลับไปเหยียบเข้ากับอะไรบางอย่างที่นุ่มและแฉะ เมื่อเขาก้มลงมอง มันคือ "ซากสุนัข" ที่ถูกถลกหนังออกจนหมด และที่หัวของมันมีรอยสลักเลข "2" ติดอยู่ อคินจ้องมองร่างบนระเบียงนั้นไม่วางตา ร่างนั้นค่อย ๆ ยกมือขึ้นชี้มาที่เขา พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกสีดำ... "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ตัวฉัน"
เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากระเบียง แต่มันดังขึ้น ข้างหู ของอคินเอง! เขาหันไปมองข้างกายแต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มีเพียงกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงล็อคประตูรั้วที่ดัง แกร๊ก! จากข้างหลัง... ตอนนี้เขาถูกขังไว้ในบ้านของตัวเองเสียแล้ว
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
