28 เม.ย. เวลา 02:12 • ปรัชญา

วันที่รักกันที่สุด

ปะต้าคิดนะว่า!
ในหลายครั้งที่คนเราคิดว่า
วันไหนนะเป็นวันที่คนสองคน
เห็นว่าเป็น“วันที่รักกันที่สุด”
อาจไม่ใช่วันที่ทุกอย่างอบอุ่นสวยงามพรั่งพร้อมกันที่สุด
แต่เป็นวันที่เรายังเลือกกัน
แม้ในวันที่อีกฝ่ายไม่น่ารักเลย
อาจเป็นวันที่ยังฟังคำพูดแข็งกระด้างแต่พร้อมจะให้อภัย
รึอาจเป็นวันที่ต่างร่ำไห้จาก
การโต้เถียงกันเป็นฟืนเป็นไฟ
นั่นไงความเงียบงันหลังสงครามความรักบางครา
อาจเป็นเขารึเธอที่ไม่รักษา
ผ่อนปรนทะนุถนอมความรัก
ทำตัวเมินเฉยเย็นชาไป(บ้าง)
ท้ายที่สุดก่ะยังกลับมารักกัน
วันที่ความอ่อนหวานไม่ได้มา
ในรูปของคำหวานแต่เป็นมือ
ที่ยังเอื้อมหาในสายตาที่ยัง
ไม่หันหนี
วันที่ทะเลาะแย้งซะจนเงียบงัน
แต่สุดท้ายยังมีใครสักคนยอม
เดินกลับมา
ยืนเป็นบื้ออยู่ไมนั่น ยอมเค้าเต๊อะเนาะ!
มิใช่ยอมแพ้แต่เพราะไม่อยาก
เสียกันไปมากกว่า
ในวันที่เสียน้ำตาไหลหลั่งริน
กับใจที่อ่อนแอของกันและกัน
รึบางทีอีกคนก่ะเล่นบทไม่สอน
ให้เข้มแข็งแค่ยืนอยู่ข้างๆอย่าง
ให้กำลังใจไม่ห่างไปไหน
รึเป็นวันสองคนล้มเหลวทั้งคู่
แต่ก่ะยังจับมือกันลุกขึ้นใหม่
แม้จะบางวันจิตใจสั่นคลอน
อ่อนไหวแต่ยังไงก็ไม่ปล่อย
ไม่ยอมปล่อยมือกัน
ไม่ปล่อยกันไปดอก
และเมื่อใดที่มองย้อนกลับมา
มองหาวันที่เรารักกันมากที่สุด
อาจไม่ใช่วันที่เรายิ้มมากที่สุด
แต่เป็นวันที่เรา“ไม่ทิ้งกัน”มาก
ที่สุดต่างหาก
ความรักจึงมิใช่เรื่องของวัน
ที่ดีที่สุดดอกนะที่รัก
ท้ายที่สุดคือวันธรรมดาๆนั่นเองที่พิเศษดีที่สุด
ปะต้าคิดว่า!
มันคือการผ่านทุกวันที่ไม่ดี
ไปด้วยกันจนเป็นวันธรรมดา
ที่กลายเป็นวันที่มีความหมาย
ที่สุดของใครต่อใครที่เข้าใจ
ความรัก
อุ่นอวบทุกวันๆ
กลอนเฮ่ยๆจั๊กบทเนาะ!
วันที่เธอไม่น่ารักฉันก่ะจะยังรัก
เธอไม่เปลี่ยนแปรผัน
วันที่ฉันอ่อนแอหมดเรี่ยวแรงลงพลันเธอยังยืนไม่ห่างไกล
วันที่โลกไม่เข้าข้างเราก็ยังอยู่
ข้างใจ
ก้าวทีละเล็กละน้อยๆไปด้วยกัน
ไม่หวั่นเลย
หากถามวันใดงดงามเท่าความ
รักที่เราเคย
ไม่ใช่วันสุขเปิดเผยแต่เป็นวันที่
ไม่ทิ้งกันทั้งกายทั้งใจต่างหาก
ดูดิ่ บะมีจั๊กฉาบับเบย จายร้ายมั๊กๆ
คนเราอ่ะนะ!
อยู่ห่างแค่ไหนกันนะ
บะคิดถึงกันบะมีจดหมาย
จั๊กฉาบับจั๊กเถือ หือๆๆๆๆ
โฆษณา