📖 ตอนที่ 4: เสียงเคี้ยวภายใต้ธรณี
ลมหายใจของอคินติดขัดเหมือนมีก้อนแข็ง ๆ มาจุกอยู่ที่คอ เท้าของเขาที่จมลงไปในพื้นไม้ที่แปรสภาพเป็นตะแกรงเหล็กเริ่มรู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่ขยับเขยื้อนอยู่เบื้องล่าง ดวงตาสีเหลืองขุ่นนับสิบคู่ข้างล่างนั่นไม่ได้เพียงแค่จ้องมอง แต่มันเริ่มขยับเข้ามาใกล้ซี่ตะแกรงเหล็ก พร้อมกับเสียง ซูด... ซูด... เหมือนคนกำลังพยายามสูดกลิ่นเลือดจากแผลที่แก้มของเขา
"ช่วยด้วย... ใครก็ได้..." อคินพยายามจะตะโกน แต่เสียงของเขากลับแผ่วเบาราวกับถูกกลืนกินโดยความมืดรอบกาย
ทันใดนั้น มือผอมแห้งที่หุ้มด้วยผิวหนังสีซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดดำชัดเจนพุ่งพรวดขึ้นมาตามช่องตะแกรง เล็บที่ฉีกขาดและเต็มไปด้วยดินโคลนจิกเข้าที่ข้อเท้าของอคินอย่างแรง! เขาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด พยายามสะบัดขาออก แต่แรงดึงจากเบื้องล่างนั้นมหาศาลราวกับแรงฉุดจากหลุมศพ
เขาทรุดตัวลงกระแทกกับตะแกรงเหล็ก และนั่นทำให้เขามองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างล่างได้ชัดเจนขึ้น... มันไม่ใช่แค่คน แต่มันคือ "ซาก" ของสิ่งที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์หลายสิบตนที่ถูกจับมัดรวมกัน ร่างกายของพวกมันบิดเบี้ยว แขนขาผิดรูป และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ พวกมันทุกตัวไม่มีฟัน!
ภาพฟันมนุษย์ในกล่องไม้ที่เขาเพิ่งเก็บมาได้ผุดขึ้นมาในหัวทันที ฟันพวกนี้... เป็นของพวกมันงั้นเหรอ?
รอยสลักบนแขนของอคินเริ่มแผดเผาอีกครั้ง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนเขาเห็นภาพหลอน แสงสีแดงวาบขึ้นที่บริเวณต้นคอ รอยแผลเป็นใหม่กำลังถูกกรีดลงไปเป็นเลข "4" อย่างช้า ๆ และเจ็บปวดที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา
"หิว... ขอคืน... เอาฟันของพวกเราคืนมา..." เสียงโหยหวนประสานกันจนดังก้องไปทั้งบ้าน
อคินรู้ดีว่าถ้าเขายังอยู่ตรงนี้ เขาจะถูกกระชากลงไปเป็นส่วนหนึ่งของซากเหล่านั้นแน่ เขาใช้มือซ้ายคว้าสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เพิ่งได้มา แล้วรีบเปิดหน้าแรกด้วยความลนลาน มีประโยคหนึ่งที่ถูกเขียนด้วยปากกาสีแดงเน้นย้ำไว้: "เกลือและเถ้า... สิ่งที่ถูกพรากไป ต้องชดเชยด้วยสิ่งที่ยังเหลือ"
"สิ่งที่ยังเหลือ..." อคินพึมพำ เขากวาดสายตาไปรอบตัว และเห็นโกศใส่กระดูกโบราณที่วางอยู่บนหิ้งพระที่เริ่มสั่นสะเทือน เขาตัดสินใจเสี่ยงดวง ตะเกียกตะกายไปคว้าโกศนั้นมาแล้วเทเถ้ากระดูกลงไปในช่องตะแกรงเหล็กทันที!
ซู่!
เถ้ากระดูกเหล่านั้นเมื่อสัมผัสกับร่างเบื้องล่าง มันกลับทำหน้าที่เหมือนน้ำกรด ร่างที่น่าเกลียดน่ากลัวเหล่านั้นกรีดร้องโหยหวนผิวหนังควันขึ้นโขมง พวกมันปล่อยมือจากข้อเท้าของเขาและถอยร่นเข้าไปในความมืด อคินไม่รอช้า เขาใช้จังหวะนี้พุ่งตัวไปที่ประตูหน้าบ้านที่เคยล็อคสนิท แต่คราวนี้... มันกลับเปิดออกเองอย่างง่ายดาย
เขากระโดดลงจากระเบียงบ้าน วิ่งฝ่าหมอกหนาออกมาโดยไม่คิดจะหันหลังกลับไปมอง แต่ขณะที่เขากำลังจะพ้นเขตรั้วบ้าน เสียงโทรศัพท์บ้านที่สายขาดกระจุยเครื่องเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง... คราวนี้มันดังขึ้นในกระเป๋าเป้ของเขาเอง!
อคินหยุดกะทัดหัน เขาค่อย ๆ เอื้อมมือลงไปในเป้ แต่สิ่งที่เขาหยิบติดมือขึ้นมาไม่ใช่โทรศัพท์... แต่มันคือ "ฟันซี่หนึ่ง" จากกล่องไม้ที่บัดนี้มันกำลังฝังตัวเองลงไปในเนื้อที่ฝ่ามือของเขา!
เขาพยายามจะดึงมันออก แต่ฟันซี่นั้นกลับหยั่งรากลึกลงไปในผิวหนังเหมือนเมล็ดพันธุ์ที่กำลังเติบโต และในวินาทีนั้นเอง ภาพความทรงจำหนึ่งก็วาบเข้ามาในหัว... ภาพของเขาในวัยเด็ก กำลังถือคีมเหล็กขนาดใหญ่ และยืนอยู่ท่ามกลางร่างที่ถูกมัดเหล่านั้นในห้องใต้ดินที่เขาเพิ่งหนีมา
เขาสะดุ้งตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินตามหลังมาในหมอก... ตึก... ตึก... ตึก...
อคินหันกลับไปมอง สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ผีร้ายที่ไหน แต่เป็นตัวเขาเองในชุดเปื้อนเลือดที่ถือคีมเหล็กอันโต เดินยิ้มกริ่มเข้ามาหาเขาช้า ๆ
อคินจ้องมอง "ตัวเอง" ในเงาหมอกที่กำลังอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นว่าในปากของมันว่างเปล่าไม่มีฟันแม้แต่ซี่เดียว มันยกคีมเหล็กขึ้นสูงและพึมพำด้วยเสียงที่เหมือนกับอคินทุกประการว่า "ขอหนึ่งซี่นะ... เพื่อให้เราเป็นคนเดียวกันโดยสมบูรณ์" ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วที่มนุษย์ทั่วไปไม่ทำได้!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
