คืนแรกในต่างแดน..ฉันก็ร้องไห้ขอกลับบ้านแล้ว
วันแรกที่ฉันไปถึงอเมริกา
ฉันไม่สามารถแชทหา หรือวีดิโอ คอล ได้เมือใจนึกถึง เหมือน ณ ปัจจุบัน ที่การสื่อสารไร้พรมแดน
เพราะตอนนั้น…มันคือปี 1997
ยุคที่ยังไม่มีอินเทอร์เน็ต
การติดต่อกัน ต้องใช้แค่โทรศัพท์หรือจดหมาย
คืนแรกในอเมริกา ฉันนอนไม่หลับเลย
ไม่ใช่เพราะ jet lag
แต่เพราะสภาพห้องที่เล็กแบบคาดไม่ถึง ..
และเป็นครั้งแรกที่ฉันต้องคิดว่า เวลาหิวต้องทำอย่างไร ..ต้องเริ่มตรงไหน เพราะไม่เคยผ่านการฝึกทำอาหารมาเลย
จำได้ว่าผ่านคืนแรก
ฉันลงมาโทรหาที่บ้าน ร้องไห้ด้วยความฟูมฟาย ขอกลับไทยด่วน เพราะทุกอย่างรอบตัวไม่เหมือนที่คิดไว้เลย
แต่ที่บ้านบอกว่า
ลองไปก่อน..ลอง 1 เดือน ถ้าไม่ไหว ค่อยมาคุยกัน
ณ วันนั้นฉันผิดหวังมากและฉันเพิ่งรู้ว่า
อเมริกา…ไม่ได้เหมือนทุกที่ที่เคยไป
การไปเที่ยว..กับการต้องมาใช้ชีวิตอยู่มันต่างกันโดยสิ้นเชิง
ที่นี่ ถ้าไม่มีรถ คือลำบากมาก
ฉันไม่สามารถแบกนม 1 แกลอน
น้ำดื่มขวดหนักๆ..และของใช้จำเป็ต่างๆ
กลับหอได้ด้วยการขึ้นรถประจำทางในรอบเดียว
ในเดือนกุมภาพันธ์.. ที่นั่นปกคลุมไปด้วยหิมะ ฉันดินฝ่าความหนาว..พร้อมของหนักเต็มสองมือ
และในหัวมีแค่ความคิดเดียวว่า
“ฉันอาจจะคิดผิดที่มาที่นี่”
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
