การสู้ชีวิตของฉัน…เริ่มต้นขึ้นแบบไม่รู้ตัว
สองสัปดาห์แรก
ฉันพยายามปรับตัวทุกอย่าง
ทั้งที่จริง ๆ แล้ว
ฉันยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า
ตัวเองจะอยู่ที่นี่ไหวไหม
ฉันไม่ชินกับการที่ร้านค้าต่างๆปิดไม่เกิน 6 โมงเย็น
และร้านส่วนใหญ่ ปิดวันอาทิตย์อีกด้วย
ยิ่งฤดูหนาว แค่ไม่เกิน 6 โมง ฟ้าก็มืดสนิท
หิมะที่ตกต่อเนื่อง
ฉันเพิ่งเข้าใจความหมายของคำว่า
เหงาและคิดถึงบ้าน…อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ฉันเริ่มรู้จักกับ roommate ชาวเกาหลี
เราสื่อสารกันแบบงง ๆ
พูดกันคนละภาษา
แต่ก็พอเข้าใจกันได้
อย่างน้อย
ฉันก็ไม่ได้นั่งเงียบอยู่คนเดียวตลอดเวลาอีกแล้ว
เรื่องอาหารการกิน
ถึงจะอยากกินอาหารไทยแค่ไหน
แต่สุดท้าย
ฉันก็ยังต้องพึ่ง fast food แถวหอเป็นหลัก
เพราะฉันยังไม่รู้จักถนนหนทาง
และยังไม่กล้าออกไปไกลกว่านั้น
ตอนนั้น
1 ดอลลาร์ อยู่ที่ประมาณ 25 บาท
ฉันใช้เงินที่ทางบ้านให้มา
ไปกับการซื้อแผ่น CD เพลง
ซื้ออาหารกินทุกมื้อ
และเดินดูเสื้อผ้าร้านเล็ก ๆ ใกล้หอแทบทุกวัน
ฉันใช้ “การใช้เงิน”
เป็นทางออกในการกลบความเหงา
โดยที่ไม่รู้เลยว่า ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า
ประเทศไทยกำลังจะเจอกับ
วิกฤตต้มยำกุ้ง
และมันจะเปลี่ยนชีวิตฉันอีกครั้ง โดยไม่ทันตั้งตัว
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
