ปะต้าขอยาดนะ!
เมื่อทุกทางดูเหมือนตัน
อย่าเพิ่งเร่งรีบสรุปไปว่า
“ชีวิตจบแล้ว”
หลายครั้งสิ่งที่พังพาด
ไม่ใช่ตัวชี้วัดชีวิตทั้งหมด
แต่เป็นแค่เสี้ยว“ภาพชีวิต”
ที่เราคาดคิดว่าต้องเป็น
เท่านั้นเอง
คนกลุ่มทุกข์มักทุกข์ที่สุด
ไม่ใช่ตอนล้มแต่เป็นตอน
ยอมเชื่อว่า“จะไม่มีวันลุกได้อีก”
ปะต้าว่านะ!
ความมืดมิดไม่ได้มีหน้าที่อยู่
ตลอดไปมันมีหน้าที่แค่บังคับ
ให้เราเห็นว่าอะไรในใจเรา
ยังมีไฟเหลืออยู่บ้าง
บางครั้งคำตอบไม่ใช่คิดแบบ
เดิมๆ “สู้ต่อแบบเดิม”
แต่ควรต้องหยุดโทษตัวเอง
หยุดแบกทุกอย่างคนเดียว
แล้วค่อยๆพาชีวิตออกจาก
หลุมล้มเหลวหมดหวังทีละก้าว
ช้าๆอาจช้ามากๆก็ยังดีกว่า
ยืนจมอยู่กับความคิดเดิม
นะที่รัก!
“วันที่มืดจนมองไม่เห็นฟ้า
อย่าเพิ่งตัดสินว่าโลกไร้แสง
หลายคนตายทั้งที่ยังมีแรง
เพราะยอมแพ้“ในใจ”ก่อน
พ่ายแพ้จริง
ชีวิตไม่โหดเท่าเสียงในหัว
ที่คอยบอกตัวเองว่าไร้ค่า
และน่ากลัวที่สุดไม่ใช่น้ำตา
แต่คือวันที่เราเชื่อว่าไม่ควร
อยู่ต่อไปต่างหาก
บางทีจุดเริ่มของการกลับมา
อาจไม่ใช่การมีหวังมากพอ
แค่“ยังไม่ยอมดับตัวเองทิ้ง”
ก็พอจะใช้ไฟข้างในอีกหลายหลอดหลายขุมสู้ใหม่ได้แล้ว
ในวันนี้
สู้ๆครับคนเก่ง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
