คืนแห่งความเหงา
บางคืน…ความเงียบก็ดังเกินไป
ดังจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นชัดกว่าทุกวัน
และในคืนแบบนั้น ความคิดถึงมักเดินทางกลับมาเสมอ
แสงไฟจากหน้าต่างห้องเล็ก ๆ
ยังคงส่องผ่านม่านบางเบาเหมือนเดิม
แต่คนที่เคยนั่งข้างกันกลับหายไป
เหลือเพียงแก้วกาแฟที่เย็นชืด
เพลงเดิมที่เปิดซ้ำ
และความทรงจำที่ไม่เคยจาง
คืนแห่งความเหงา
ไม่ได้น่ากลัวเพราะการอยู่คนเดียว
แต่มันน่ากลัวตรงที่เรายังจำวันที่เคยมีใครอีกคนได้ชัดเจน
หลายครั้งเราแกล้งทำเป็นเข้มแข็ง
หัวเราะ พูดคุย ใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่พอถึงเวลาที่โลกทั้งใบเงียบลง
หัวใจกลับเริ่มถามหาใครบางคนอีกครั้ง
บางคนหายไปจากชีวิต
แต่ไม่เคยหายไปจากความรู้สึก
เรายังคงเผลอมองโทรศัพท์
หวังว่าจะมีข้อความเดิมกลับมา
ยังเผลอฟังเพลงที่เคยฟังด้วยกัน
ทั้งที่รู้ว่ามันยิ่งทำให้คิดถึงมากกว่าเดิม
ในคืนที่ฝนตกเบา ๆ
เสียงหยดน้ำกระทบหน้าต่าง
กลับเหมือนกำลังเล่าเรื่องของคนที่ยังลืมไม่ได้
ความเหงาไม่เคยมีรูปร่าง
แต่มันหนักพอจะทำให้ใครบางคนร้องไห้ได้ทั้งคืน
และบางที…
คืนแห่งความเหงาอาจไม่ได้ต้องการคำปลอบใจ
แค่อยากมีใครสักคนรับฟังความเงียบในหัวใจก็พอ
สุดท้ายแล้ว
ทุกความคิดถึงอาจไม่ได้มีไว้เพื่อย้อนกลับไปหา
แต่มีไว้เพื่อเตือนว่า
ครั้งหนึ่งเราเคยรักใครบางคนมากจริง ๆ
แม้คืนนี้จะยังเงียบงัน
แม้ความเหงาจะยังนั่งอยู่ข้าง ๆ
แต่เมื่อเช้ามาถึง
ดวงอาทิตย์ก็ยังขึ้นเหมือนเดิม
และสักวันหนึ่ง
หัวใจที่อ่อนล้าในคืนแห่งความเหงา
จะค่อย ๆ เรียนรู้การยิ้มได้อีกครั้ง 🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
