9 พ.ค. เวลา 10:58 • นิยาย เรื่องสั้น

เวลาของคนรอ

บางครั้ง…
“เวลา” สำหรับคนทั่วไป
อาจเป็นแค่ตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกา
เป็นเช้า เที่ยง เย็น หรือค่ำคืนที่ผ่านไป
แต่สำหรับ “คนรอ”
เวลาไม่เคยเดินเหมือนเดิมเลย
หนึ่งวันของคนรอ
อาจยาวนานกว่าคนอื่นหลายเท่า
เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์เพียงครั้งเดียว
ทำให้หัวใจเต้นแรงได้ทั้งวัน
และความเงียบเพียงไม่กี่นาที
กลับทำให้รู้สึกเหมือนผ่านไปหลายชั่วโมง
คนรอ…
มักใช้ชีวิตอยู่กับความหวังเล็ก ๆ
หวังว่าอีกคนจะทักมา
หวังว่าเขาจะกลับมา
หวังว่าสิ่งที่เฝ้าคิดถึง
จะยังมีความหมายสำหรับอีกฝ่ายเหมือนเดิม
บางคืน
ฝนตกเบา ๆ ข้างหน้าต่าง
เสียงนาฬิกายังคงเดินต่อไป
แต่หัวใจกลับหยุดอยู่ที่เดิม
อยู่กับความทรงจำเก่า ๆ
อยู่กับบทสนทนาที่เคยทำให้ยิ้มได้
การรอใครสักคน
ไม่ใช่เรื่องผิด
เพราะอย่างน้อย
มันเคยพิสูจน์ว่า
ครั้งหนึ่งเราเคยรักใครบางคนมากพอ
จนยอมให้เวลาเดินช้าลง
เพื่อเก็บเขาไว้ในหัวใจ
แต่บางครั้ง…
เวลาของคนรอ
ก็ไม่ได้มีไว้เพื่อรอการกลับมาเสมอไป
มันอาจกำลังสอนเรา
ให้ค่อย ๆ ยอมรับความจริง
และเรียนรู้ว่า
ต่อให้คิดถึงมากแค่ไหน
บางคนก็อาจเป็นได้แค่ “ความทรงจำ”
สุดท้ายแล้ว
เวลาจะไม่หยุดเดินเพื่อใคร
แม้คนหนึ่งจะยังยืนอยู่ที่เดิม
แต่อีกคนอาจเดินไปไกลแล้ว
และเมื่อถึงวันหนึ่ง
คนรอจะเข้าใจว่า
การปล่อยมือ
อาจไม่ใช่การยอมแพ้
แต่มันคือการยอมให้หัวใจตัวเอง
ได้เดินต่อไปพร้อมกับเวลาอีกครั้ง 🌙
โฆษณา