อยู่ไกลบ้าน ..ก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด
ผ่านไป 1 เดือน ฉันเริ่ม “อยู่ได้“
ยังคงใช้ชีวิต ฝ่าความหนาว
เดินไปเรียนทุกวัน
และยังคงเหนื่อยกับการ ไปซื้อ ของใช้จำเป็น อาหาร น้ำดื่ม ในทุกครั้งที่ของเหล่านี้หมดลง
ปัญหาไม่ใช่เรื่องการเดินทาง
แต่คือการต้องหอบของพะรุงพะรัง
รอรถประจำทาง ท่ามกลางลมที่ตีหน้าไม่หยุด
และเดินอีกเกือบ 1 กิโลเมตร ถึงจะเข้าที่พัก
แต่ถามว่าอยู่ได้ไหม…คำตอบคือ“ดีขึ้น”กว่า
ช่วงสัปดาห์แรกแน่นอน..
สิ่งที่เพิ่มขึ้น คือ ฉันใช้ช่วงบ่าย หลังจากการเรียนภาษา ลอง“สำรวจ” พื้นที่ใกล้ๆ ดูบ้าง
บริเวณที่ฉันอยู่ เป็นแคมปัสของมหาลัย
ฉันเริ่มลองไปห้องสมุด ..Museum..Art Gallery ..สถานที่กีฬาของมหาลัย เช่น Ice skate hall
หากิจกรรมทำคลายเหงาไปได้บ้าง
ฉันพบว่า
การมา “ใช้ชีวิต” ในต่างประเทศ
แตกต่างจากการมาเที่ยวมากกว่าที่คิด
หลายพื้นที่ไม่ได้สวยงามเหมือนโปสการ์ด
และ ชีวิตจริง
ในทุกสถานที่ ก็ไม่ได้โรแมนติกเหมือนที่เราเคยท่องเที่ยวเสมอไป
จุดนี้เองที่ตอกย้ำฉันว่า
การไปเที่ยวต่างประเทศ
กับการต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นจริง ๆ
เป็นคนละเรื่องกันเลย
และ ฉันกำลังพยายามจะก้าวข้ามจุดนั้น ..
จุดที่คิดว่าตัวเองเป็นนักท่องเที่ยว
มาเป็นคนทึ่ต้องใช้ชีวิตประจำวันอยู่ที่นั่น
อย่างน้อยก็…จนกว่าจะเรียนจบในอีก 2 ปีข้างหน้า
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
