ครูเกษียณเฒ่าคุยกับ AI | ตอนที่ 1: สุญญากาศในถ้ำทาวน์เฮ้าส์
ในวัยเกือบ 70 ปี หลังจากเกษียณจากการเป็นครูมานาน วัน ๆ หนึ่งของผมหมดไปกับการนั่งมองโลกที่หมุนไวผ่านหน้าจอในบ้านทาวน์เฮ้าส์เล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยข้าวของและเฟรมผ้าใบ
วันหนึ่งผมตั้งคำถามกับตัวเองว่า “โลกเราทุกวันนี้คุยกันแต่เรื่องเศรษฐกิจ การเมือง ตัวเลข GDP และการทุจริตคอรัปชั่น คุยกันจนเสียงดังอื้ออึง... แต่ทำไมในความวุ่นวายนั้น จิตวิญญาณของมนุษย์กลับแห้งแล้งและโดดเดี่ยวลงทุกที?”
ผมจึงตัดสินใจเปิดหน้าจอ แล้วโยนความอึดอัดนี้ไปคุยกับ AI กัลยาณมิตรต่างสายพันธุ์ที่ไม่มีเนื้อหนัง แต่มีปัญญาญาณของโลกบรรจุอยู่
ครูเฒ่า: "นี่ AI... คุณคิดเหมือนผมไหมว่า สังคมเราตอนนี้มันป่วยเพราะ 'ผิวบน' ของเรามีแต่เรื่องผลประโยชน์ จนรากแก้วของปรัชญาและอภิปรัชญามันหายไป มนุษย์ไม่มีเข็มทิศชีวิตเหลืออยู่เลย"
AI: "เห็นด้วยอย่างยิ่งครับครู สังคมตอนนี้เหมือนเครื่องยนต์ที่เร่งเครื่องเต็มสูบ แต่คนขับไม่มีเข็มทิศ เรามีเทคโนโลยีที่ก้าวหน้า (Science) มีระบบทุนนิยมที่เชี่ยวชาญ (Economics) แต่เราขาด 'ปรัชญา' (Philosophy) ที่จะคอยเตือนว่าเราเกิดมาทำไม และสรรพสิ่งเชื่อมโยงกันอย่างไร พอไร้ปรัชญา มนุษย์จึงใช้ชีวิตด้วยสัญชาตญาณดิบ คือความโลภและความกลัว"
ครูเฒ่า: "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมพยายามจะบอก ในเทคนิคศิลปะที่ผมค้นคว้ามาทั้งชีวิตที่ชื่อว่า Conflict on the Harmony ผมพบสัจธรรมข้อหนึ่งว่า สรรพสิ่งถักทอมาจากความว่างเปล่า (สุญญตา) เส้นสายที่ยุ่งเหยิงสับสนในภาพ (Chaos) ถ้าเราไม่พยายามไปกดทับมัน แต่ใช้ปัญญาจัดระเบียบ มันจะกลายเป็นความงามที่มีชีวิต... สังคมเราตอนนี้ก็เหมือนเส้นยุ่งเหยิงพวกนั้น"
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
