ตอน 10 ผู้พยากรณ์ตาบอด
.
พุดซาชายชาวป่าร่างเล็กแคระแกรนเดินนำคุณหญิงและแสนสุริยาลุยป่าฝ่าหนาม
ไปอย่างรวดเร็ว การเดินสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ จนภาพของแม่น้ำกลายเป็นเส้นคดเคี้ยวอยู่เบื้องล่าง
.
แสนสุริยาชักนึกสยองเมื่อรู้ถึงฝีมืออันร้ายกาจของคุณหญิงแต่ไม่ได้ซักถาม ถ้าเธออยากบอกก็บอก ไม่อยากบอกก็เป็นสิทธิ์ของเธอ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเพียงลูกจ้างนำทางเท่านั้น
.
ยิ่งขึ้นสูงความทึบของแมกไม้ก็ยิ่งมากจนเมื่อมองจากเบื่องล่างจะไม่รู้เลยว่ามีถ้ำเป็นซอกเล็กๆซ่อนตัวอยู่หลายแห่ง พุดซาพาคนทั้ง2ตรงไปยังซอกหนึ่งอย่างไม่ลังเล
.
คุณหญิง "ช้าก่อนพ่อพุดซาสุดหล่อ พ่อจำได้อย่างไรว่าซอกไหนใช่"
.
พุดซาหันมายิ้มเห็นแต่เหงือกที่มีสาวสวยชมว่าหล่อ "ข้าเดินเส้นทางนี้มานับสิบๆปีแล้วนางผู้เก่งกล้า ใหม่ๆข้าก็สับสนเหมือนกัน"
.
ซอกนั้นลึกมากแถมคดเคี้ยวตอนสุดจึงเป็นทางตัน พุดซาเอื้อมมือไปจับผนังที่ตันแล้วขยับไปมา สักครู่ผนังก็เปิดเป็นช่องพอให้คนร่างไม่ใหญ่มากผ่านได้ แล้วพุดซาก็ปิดช่องทางนั้นพาเดินต่อ
.
สุดทางเดินบนแท่นหินนั้นชายชราผมและหนวดยาวขาวโพลนแต่งกายเหมือนฤๅษีนั่งสงบนิ่งอยู่ แม้พุดซาจะไม่บอกมาก่อนว่าชายชราผู้นี้ตาบอดก็ดูออกได้จากตาดำที่ขาวขุ่น
.
"มาแล้วหรือท่านผู้กล้าทั้ง2" ฤๅษีท่านนั้นเอ่ยโดยไม่ขยับปาก "เราสื่อสารกับท่านด้วยพลังจิต เรามีชื่อว่า สันติ ท่านดื่มน้ำจากน้ำพุเล็กๆที่เห็นนั่นก่อน แล้วมานั่งที่นี่เพื่อฟังเรื่องราวจากเราเพื่อไขข้อข้องใจของพวกท่าน
.
เมื่อหลายร้อยปีที่แล้วบรรพบุรุษของเราอพยพจากภาคเหนือของชมพูทวีปลงมาสู่ทางใต้เพราะภัยธรรมชาติ
พวกเขาลงเรือมาขึ้นที่สุวรรณภูมิมาตั้งหลักแหล่งที่เอราวดี(น่าจะหมายถึงลุ่มน้ำอิระ
วดี)ได้สมัยหนึ่งก็ถูกชาวป่าพื้นเมืองรบกวน
จนต้องอพยพบุกป่าฝ่าดงมาถึงที่นี่ซึ่งเป็นถิ่นที่อยู่ของคนไทยทำให้ไม่มีปัญหาในการดำรงชีวิต เพราะคนไทยใจดีมีเมตตา
.
แรกเริ่มคนไทยซึ่งมีอยู่ไม่กี่สิบคนรวมกับคนของเราอีกหลายสิบก็ทำให้ที่นี่เป็นชุมชนที่แน่นหนาขึ้น ต่อมาชุมชนนี้มีการแต่งงานระหว่างผู้อยู่เดิมและผู้มาใหม่
ทำให้ไม่มีเขาไม่มีเรา กลายเป็นชุมชนของเราที่มีประชากรกว่าร้อยคน
.
อาชีพของพวกเราคือการทำเกษตรกรรม ปลูกข้าว ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ และ ประมงเพราะมีธรรมชาติที่เอื้ออำนวยคือแม่น้ำที่ยังไม่มีการตั้งชื่ออันอุดมสมบูรณ์ด้วยกุ้งหอยปูปลาดังพวกท่านได้พบได้เห็น
.
ชีวิตพวกเราสงบสุขมานานมากจนมาถึงเราที่เป็นผู้นำรุ่นสุดท้าย ที่นี่กลายเป็นชุมชนใหญ่มีประชากรมากกว่า500คน และ
เป็นช่วงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่2(พศ.2482-2488)คือเมื่อ40กว่าปีที่แล้ว ตอนนั้นเรามีอายุเกือบ80ปี"
.
คุณหญิง "ท่านมีอายุถึง120ปีแล้วหรือ"
.
"ถูกแล้ว นางผู้เก่งกล้า เรื่องราวทั้งหลายที่เกิดขึ้นที่นี่และจะลามไปทั่วประเทศไทยรวมทั่งโลกด้วยเกิดขึ้นตอนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่2นี่เอง
.
หมู่บ้านของเราอยู่ในป่าทึบยากที่จะเข้าถึง เพราะมีปราการธรรมชาติขวางกั้นคือเทิอกเขาสูงป้องกันศัตรูผู้รุกราน
การติดต่อกับชุมชนอี่นของเราในการแลกเปลี่ยนสินค้านั้นจะมีผู้ที่ทำหน้าที่ประจำเพียง20คนที่เข้าออกเพราะรู้เส้นทางลับที่ตอนนี้ไม่ลับแล้ว
.
คนของเราจะนำพืชผลทางการเกษตรไปแลกเปลี่ยนกับของใช้ต่าง ๆ ที่เราไม่มีกลับมา เช่น เกลือ เสื้อผ้า เครื่องหอม โดยมีไอ้เจ้าพุดซาเป็นหัวหน้าคณะ
เห็นมันบ้าๆบอๆติงต๊องอย่างนี้ที่จริงแล้วมันเป็นคนมีหัวการค้าไม่เลวเลยแถมจิต
ใจดีมีเมตตา
.
ก็เพราะมันดีเกินไปนี่เอง จึงไปช่วยชีวิตของเจ้าแมคอาเธอร์เป็นทหารอเมริกันที่บาดเจ็บเจียนตายจากสงคราม แล้วนำเจ้าแมคมาที่นี่
ทั้งๆที่คนที่ไปด้วยคัดค้านเพราะมีคำเตือนจากรุ่นสู่รุ่นว่า ปีศาจผมทองตาสีฟ้าจะนำเภทภัยมาสู่สูเจ้า
.
เจ้าแมคอาเธอร์ต้องรักษาตัวอยู่เป็นปีกว่าจะหาย เมื่อหายแล้วแรกๆเจ้าแมคอาเธอร์ที่อยู่ในวัย50ปียังแข็งแรงมากได้ทำตัวให้เป็นประโชน์ต่อหมู่บ้านของเรา ด้วยการนำความรู้และวิทยาการสมัยใหม่มาพัฒนาชุมชนของเรา
.
มันสอนการทอผ้าโดยให้หาเมล็ดฝ้ายมาปลูก หาเครื่องปั่นด้าย หาหูกทอผ้า สอนวิธีถนอมอาหาร การปฐมพยาบาลเบื้องต้น และ ยารักษาโรคต่างๆที่ทันสมัย
สร้างความสะดวกสบายในชีวิตประจำวัน จนผู้คนลืมคำเตือนของคนรุ่นเก่า ทั้งต่างหวังให้มันขึ้นมาเป็นผู้นำแทนเรา ที่แก่หง่อมไม่มีผลงาน
.
เกือบสิบปีที่ผ่านมาเจ้าแมคเป็นขวัญใจของชาวบ้าน แล้วเราเล่าแรกๆก็มีเสียงลอยลมมาว่า "แก่เจียนตายแล้วยังหวงตำแหน่งอยู่ได้ นี่กะจะตายคาตำแหน่งหรือไร"
ชาวบ้านหารู้ไม่ว่าสิ้นเราเมื่อใด ความวิบัติจะมาสู่พวกเขา แม้เรารู้ก็ไม่อาจบอกได้เพราะจะกลายเป็นแก้ตัว
.
ในที่สุดชาวบ้านไม่กี่คนก็พร้อมใจกันมาขอร้องให้เราลงจากตำแหน่ง ครั้นเราไม่ยอมก็พร้อมใจกันเอาเราไปด่าให้คนโน้นฟังคนนี้ฟัง จนด่ากันไปทั่ว ด่าทุกวันทุกเวลา
คิดดูเถิดใครจะทนหน้าด้านอยู่ได้ เราจึงยอมแพ้อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ฟ้าลิขิตมาแล้ว
.
เมื่อเรายอมลงจากตำแหน่งชาวบ้านก็ฉลองกัน7วัน7คืนแล้วเชิญเจ้าแมคอาเธอร์ขึ้นเป็นผู้ครองตำแหน่งแทนเรา
เจ้าแมคอาเธอร์เมื่อได้อำนาจ ก็เริ่มนำคนนอกซึ่งเป็นฝรั่งกากๆเข้ามาเป็นขุมกำลังควบคุมชาวบ้านด้วยปืน โดยอ้างว่ารักษาความปลอดภัยทั้งที่ไม่เคยมีเหตุการณ์ร้ายมาก่อน
.
แล้วมันไปรู้มาจากไหนไม่มีใครบอกได้ว่าตอนที่บรรพบุรุษของเราอพยพจากภาคเหนือของชมพูทวีปนั้น ได้นำโคตรเพชรที่ยังไม่ได้เจียรนัยมาด้วยมากมายต้องใช้เกวียนลาก ผู้นำที่สืบทอดตำแหน่งเท่านั้นที่รู้ที่ซ่อน
.
เจ้าแมคอาเธอร์ปฏิบัติต่อเราอย่างโหดเหี้ยมทารุณจนเราขาพิการเดินไม่ได้ เพื่อให้บอกที่ซ่อนสมบัติแต่เรายืนกรานว่าไม่รู้ มันจึงขู่ว่าจะฆ่าคนทั้งหมู่บ้านทิ้งด้วยการเผา เรารู้ว่ามันทำจริงตามที่ขู่จึงจำต้องบอกที่ซ่อน
.
จากแสงตะเกียงที่ชูเหนือหีบที่เปิดอยู่ เจ้าแมคอาเธอร์ถึงกับทําอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะจากประกายสีเงินสดใสบาดตาของเพชรยังไม่ได้เจียรนัย ทั้งหมดมีขนาดใหญ่กําลังดี
.
มันก้มตัวลงไปหยิบขึ้นมาบางเม็ด ใช่แล้วไม่ต้องสงสัย ไม่มีการผิดพลาดอย่างแน่นอน จากความรู้สึกสัมผัสที่ลื่นคล้ายสบู่ของมัน
เจ้าแมคถอนหายใจแล้วปล่อยมันกลับลงไประเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น "ตอนนี้ข้าเป็นคนที่รวยที่สุดในโลกแล้ว ฮ่าๆๆๆ ฉะนั้นแกหมดประโยชน์แล้วไอ้แก่"
.
แล้วมันทำลายดวงตาทั้งคู่ของเรา จับเราขังในที่แคบๆ ให้อาหารและน้ำเพียงเพื่อประทังชีวิต โดยมีเจ้าพุดซาเป็นผู้คุม
ท่านไม่อาจทราบได้ว่าเจ้าพุดซาเสียใจเพียงใดที่เป็นต้นเหตุให้เราต้องมีสภาพเช่นนี้ เราเองก็เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญเช่นกัน
.
เจ้าพุดซามักมารายงานให้เรารู้ถึงความเคลื่อนไหวของเจ้าแมค มันได้นำโคตรเพชรเหล่านั้นไปขายที่เมืองฝรั่งแล้วกลับมาพร้อมด้วยคนที่มีท่าทางแปลกๆ วันๆสวมเสื้อยาวสีขาวใส่แว่นเรียกกันว่าด็อกอะไรนี่แหละ
แล้วยังขนของมาเป็นภูเขาเลากา จากนั้นก็ระดมชาวบ้านลงมือสร้างห้องแปลก ๆ ที่เรียกว่า ลาบ"
.
คุณหญิง "ห้องแล็บ(laboratory)หรือนิยมเรียกสั้นๆว่า lab(แล็บ)มีความหมายถึงห้องปฏิบัติการ ห้องทดลอง หรือ สถานที่สำหรับทำการวิจัยและการทดลองทางวิทยาศาสตร์ค่ะ ท่าน"
.
"อ้าว เรอะ เห็นไอ้พุดซาบอกว่า ห้องลาบ เรายังนึกเลยว่าทำไมฝรั่งจะกินลาบทั้ง
ทีต้องยุ่งยากทำห้องเป็นพิเศษ"
.
คุณหญิงและแสนสุริยาพยายามกลั้นหัวเราะอย่างยิ่ง โชคดีที่ฤๅษีสันติตาบอดมองไม่เห็นจึงเล่าเรื่องของท่านต่อ "ชาวบ้านไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่ด็อกกำลังทำคืออะไรทุกอย่างเป็นความลับ
.
ต่อมาผู้คนก็เริ่มหายโดยไม่รู้ว่าหายไปไหน เจ้าแมคอาเธอร์ก็ทำทีจัดระบบรักษาความปลอดภัยเหตุการณ์ก็ดีขึ้น
พอลืมๆไปก็เกิดขึ้นอีก คราวนี้มีเสียงประหลาดแถมมีคนเห็นสัตว์ประหลาดเพ่นพล่านในบางคืนแถมกินคนด้วย
.
สร้างความหวาดกลัวจนชาวบ้านพากันอพยพหนี จนในที่สุดที่นี่ก็กลายเป็นหมู่บ้านร้างภายในเวลาไม่นาน เจ้าพุดซาไปแอบรู้มาภายหลังว่าไม่เคยมีใครหนีพ้นไปจาก
ที่นี่
.
ตอนแรกเจ้าพุดซาก็อยากอพยพไปกับคนอื่นแต่ก็เป็นห่วงเรา จึงแอบพาเราแหกกรงหนีซึ่งเราได้บอกให้พามาที่นี่ ที่ๆไม่มีใครรู้นอกจากผู้นำที่สืบทอดโดยตำแหน่ง
ที่นี่ทำให้เรามีเวลาแห่งความสงบอย่างแท้จริง เพื่อทบทวนทุกสิ่งที่ผ่านมา จนเราบรรลุถึงสัจธรรม"
.
แสนสุริยา "ถ้าเช่นนั้นสัตว์ดึกดำบรรพ์ที่สูญพันธุ์ไปเมื่อหลายสิบล้านปีก่อน ก็เป็นผลจากการทดลองของนักวิทยาศาสตร์ที่นายแม็คนำมา เหมือนหนังเรื่องจูราสสิกพาร์กของสปิลเบริกใช่ไหมคุณนิชา"
.
"คิดว่าใช่ แต่เขามีเหตุผลอะไรที่ทำเช่นนั้น ทำให้โลกย้อนกลับไปสู่ยุคครีเตเชียสซึ่งเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่าเป็นช่วงสุดท้ายของ ยุคไดโนเสาร์"
.
ฤๅษีสันติ "เราไม่รู้เรื่องและไม่เข้าใจในเรื่องที่พวกท่านพูด เราบอกได้เพียงว่าวิธีทางแก้ไขของเรื่องนี้อยู่ใต้บาดาล เส้นทางไปสู่นรกอเวจี
เมื่อเราเห็นการมาถึงของพวกท่านจึงสั่งให้พุดซาไปเชิญท่านมาพบ และ ขอให้ท่านทั้ง2ช่วยแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้น"
.
หลังจากนั้นท่านก็นั่งก้มหน้าสงบนิ่ง สักครู่นายพุดซาก็หยิบผ้าคลุมไหล่มาคลุมให้ท่านอย่างนอบน้อม "ท่านละสังขารแล้ว" นายพุดซาหันมาบอกน้ำตาคลอ
.
"ข้าจะไปส่งท่านทั้ง2ที่ประตูหินแล้วขังตัวเองจนตายตามท่านฤๅษีสันติ เพื่อไถ่บาปที่เป็นคนนำปีศาจร้ายมาทำให้ผู้คนต้องเดือดร้อนล้มตาย"
.
จบตอน 10
.
หมายเหตุ! ข้อมูลภาพรวมโดย AI สัจธรรม คือ ความจริงแท้ตามธรรมชาติ (Eternal Truth) หรือความจริงสูงสุดที่มีอยู่แล้วและไม่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา เช่น
กฎไตรลักษณ์ (ความไม่เที่ยง, ความเป็นทุกข์, ความไม่มีตัวตน) และ กฎแห่งกรรม เป็นสิ่งที่พระพุทธเจ้าค้นพบและสอนให้เข้าใจเพื่อการดำเนินชีวิตที่ถูกต้องและเป็นอิสระจากการยึดติด
.
ภาพปกจาก The Earth "เจ้าปีกครุฑ" ชื่อวิทยาศาสตร์ Garudapterus buffetauti (การูแดปเทอรัส บุฟโตติ)
.
เทอโรซอร์(สัตว์เลื้อยคลานบินได้) ชนิดใหม่ของโลก ตัวแรกในไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
