ระยะทาง…
บางครั้งมันไม่ได้น่ากลัวเพราะความไกล
แต่มันน่ากลัวตรงที่ เราไม่รู้ว่าคนอีกฝั่ง
ยังอยากเดินมาหากันอยู่ไหม
มีหลายคืนที่ผมนั่งมองหน้าจอ
อ่านข้อความเดิมซ้ำไปซ้ำมา
ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันไม่มีอะไรเปลี่ยน
แต่เพียงแค่ได้เห็นชื่อของคุณ
มันก็ทำให้หัวใจที่เหนื่อยจากทั้งวัน อ่อนโยนขึ้นมาอีกครั้ง
ความคิดถึงของคนไกล
มันไม่เหมือนคนที่เจอกันทุกวันหรอก
เราไม่มีโอกาสได้เดินจับมือ
ไม่มีโอกาสได้ทะเลาะกันเรื่องเล็กๆ
หรือแม้แต่ได้เห็นรอยยิ้มของกันแบบใกล้ๆ
เรามีแค่ “เวลา”
กับ “ความเชื่อใจ”
ที่คอยประคองกันเอาไว้
บางวันก็เหนื่อยนะ
เหนื่อยกับการรอ
เหนื่อยกับระยะทาง
เหนื่อยกับคำถามในหัวว่า
“อีกนานแค่ไหน เราถึงจะได้เจอกันจริงๆ”
แต่ถึงอย่างนั้น
ผมก็ยังอยากสู้กับระยะทางนี้อยู่ดี
เพราะคนบางคน
ต่อให้ไกลแค่ไหน
เขาก็ยังสำคัญมากพอ
ที่จะทำให้เราอดทนรอได้เสมอ
ผมเชื่อว่า…
ถ้าความรู้สึกของเราชัดเจนพอ
ระยะทางจะเป็นเพียงแค่ “ช่วงเวลา”
ไม่ใช่กำแพงที่ขวางเราไว้ตลอดไป
สักวันหนึ่ง
วันที่เราไม่ต้องคุยกันผ่านหน้าจอ
ไม่ต้องบอกฝันดีกันผ่านข้อความ
ไม่ต้องคิดถึงกันผ่านรูปถ่ายเก่าๆ
วันนั้น…
ผมจะได้ยืนอยู่ตรงหน้าคุณจริงๆ
แล้วคงยิ้มออกมาเบาๆ
เหมือนคนที่ผ่านเรื่องยากมาด้วยกันนานเหลือเกิน
ระยะทางอาจทำให้เราไกลกัน
แต่ถ้าหัวใจยังเลือกกันอยู่ทุกวัน
สุดท้ายแล้ว…
เราจะเดินไปเจอกันจนได้ 🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
