ย้อนไปเมื่อกว่า 20 ปีก่อน…
เด็กประถมชั้น ป.2 คนหนึ่ง เคยนั่งจ้องหน้าจอทีวีด้วยหัวใจที่เต้นแรงทุกครั้งที่โฆษณา “อุลตร้าแมนมิลเลเนี่ยม ไลฟ์โชว์ อิน แบ็งคอค” ปรากฏขึ้นในช่วงเดือนตุลาคม ปี 2001 พ.ศ.2544
ตอนนั้นความสุขมันเรียบง่ายมาก
แค่ได้เห็นฮีโร่ที่เรารักเดินออกมาจากแสงไฟบนเวที
ก็เหมือนโลกทั้งใบเต็มไปด้วยความหวัง
ผมร้องไห้งอแม่แทบทุกวันเพราะอยากไปดูเหลือเกิน
และสุดท้าย…ความฝันของเด็กคนหนึ่งก็เป็นจริง
ในอีกสามปีต่อมา....
จนมาถึงปี 2004 พ.ศ.2547 ใน “อุลตร้าแมน ไลฟ์โชว์ 4D” ที่อิมแพค อารีน่า เมืองทองธานี
ตอนนั้นผมขึ้นเรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ 5 (ป.5)
วันนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผม
ที่ได้ยืนจับมืออุลตร้าแมนตัวเป็น ๆ ครั้งแรกในชีวิต
ถึงวันนี้ผมยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี
มือเล็ก ๆ ของเด็กคนหนึ่งที่สั่นด้วยความตื่นเต้น
เหมือนกำลังได้จับมือกับความฝันของตัวเอง
ผมยังจำได้เลยว่าเคยหันไปบอกแม่ว่า
“โตขึ้นผมจะปกป้องโลก ปกป้องพ่อกับแม่นะ”
แม่ยืนหัวเราะเบา ๆ
แต่สำหรับเด็กในวันนั้น…
มันคือคำพูดที่จริงที่สุดจากหัวใจ
พอโตขึ้นจึงได้เข้าใจว่า...บางครั้ง “ฮีโร่”
ไม่ได้มีพลังบินได้หรือปล่อยแสงสเปเชียม
แต่คือช่วงเวลาธรรมดาในวัยเด็ก
ที่ยังคอยส่องแสงอยู่ในความทรงจำของเราเสมอ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
