#ระเริงรัก ep31
เวลาผ่านไปไม่นานกำธรขับรถมาถึงบ้านเจ้าสัวเทวินทร์
"หอบอะไรมามากมายขนาดนี้ที่บ้านมีคนกินข้าวแค่สองคน บางวันฉันก็นั่งกินคนเดียว รินกลับมาบ่นเหนื่อยกินไม่ลงขอกลับไปนอนเลย
นายมาแวะมากินข้าวที่นี่บ่อย ๆ ก็ดีนะ กินข้าวคนเดียวมันไม่อร่อยเลย ได้เพลินตอนหลานกลับมาจากโรงเรียนไม่นานหรอกแกก็ต้องไปนอน
การมีลูกหลานน้อยมันก็เหงา ๆ แบบนี้แหละ งานการหมอสั่งให้หยุด ถ้าขืนไปทำงานคงจะอายุสั้นกว่านี้ไปแล้ว แต่ก็อดไม่ได้หรอก คนมันเคยทำงาน"
"นายก็หาอะไรทำเพลิน ๆ ดีไหม เช่นเลี้ยงกล้วยไม้ ปลูกต้นไม้ ดอกไม้ เดินออกมาตัดแต่งเอง ใส่ปุ๋ยเอง ว่าง ๆ ก็ออกไปหาซื้อต้นไม้มาปลูก บ้านนายมีบริเวณแยะ หรือไม่ก็ลอกปลูกผักดูก็ดีนะ"
"แกดีแต่แนะนำทำไมไม่ทำเองบ้าง"
"ฉันไม่ได้ทำ แต่เมียเป็นคนทำ ก็เลยปล่อยเขาทำไป ฉันก็ได้แต่นั่งคุมดูสาขาต่าง ๆ ของนายไง แค่นี้ฉันก็ไม่มีเวลาแล้ว
ไอ้ที่นายบ่นว่าเหงามีเหงาอะไร เห็นที่ห้องทำงานของนาย ตั้งจอคอยเปิดดูบริษัทต่างๆ ว่าทำงานอะไร แบบนี้มันยังเหงาอีกหรือ"
เรื่องงานไม่เหงาก็จริง แต่ในครอบครัวมันเหงานะ มีหลานแค่คนเดียว ลูกสาวตอนนี้วัน ๆ แทบไม่ได้เจอหน้ากัน ต้องนั่งกินข้าวคนเดียว เป็นแกถ้าเจอแบบฉัน แกก็จะรู้สึกได้เอง ยิ่งตอนนี้ลูกชายนายไม่ได้มาดูแลซ่อมบ้านให้ ก็ขาดคนคุยด้วย นั่งจ้องแต่หน้าจอมันไม่สนุกเลย ทั้งวันไม่ได้คุยกับใคร คนทำงานในบ้านมีหลายคนแต่เขาไม่มีใครกล้ามาคุยด้วยหรอก
บ้านนายยังมีเมียอยู่ด้วย ดีกันบ้าง เถียงกันบ้างก็ไม่เหงา ตกเย็นก็ยังได้นั่งกินข้าวพร้อมหน้าบ้าง ยิ่งตอนนี้ลูกสาวกลับมาอยู่ด้วย ก็ยังได้คุยกัน
เมื่อก่อนคิดแต่อยากรวย อยากมีเงิน มันเป็นความอยาก แต่มันไม่ได้เกิดความสุขใจอะไรเลย มีบริษัทก็ต้องคอยระวังระไวว่าจะมีใครคดโกงไหม มีคู่แข่งมากไหม ทำอย่างไรถึงจะมีสินค้าให้ครองตลาดได้"
"นายไปเก็บเอามาคิดทำไม แต่ละบริษัทก็มีคนทำงานออกมากมาย เพราะนายมัวทำใจออกไปไม่ได้นี่เอง จึงเก็บงำยึดติดว่าทุกคนต้องทำให้ได้ตามสั่ง ให้ได้ตามที่นายต้องการ นายมันไม่รู้จักปล่อยวาง
แกดูอย่างฉัน วัน ๆ ไม่ไปสนใจงานในบริษัทมากนัก เพราะถือว่าเราจ้างคนมาบริหารงานให้แล้ว ถ้ามีปัญหาเราก็ค่อยคุยกัน นอกนั้นก็ปล่อยให้แต่ละแห่งเขาบริหารงานกันเอง เราเฝ้าดูห่าง ๆ ก็พอ"
แกบอกว่ามาหาฉันมีเรื่องจะมาเล่า มีอะไรหรือ"
"เออใช่ เกือบลืมไปเลย กินกลางวันกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวค่อยเล่า"
"ตามใจแก ไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่า"
กินให้อิ่มก่อนเมียฉันตั้งใจทำมาให้นายโดยเฉพาะ
หลังทั้งคู่กินกลางวันกันเรียบร้อย กำธรก็เริ่มเล่าให้เพื่อนรักฟังทันที
"ลูกชายฉันเขาได้งานไปสร้างโรงงานที่เมืองลาว เป็นของแม่เลี้ยงคนดังผู้ทรงอิทธิพล และเขาได้พบกับอดีตลูกเขยของนายเป็นสามีของแม่เลี้ยง แค่นี้คงไม่น่าตื่นเต้นเท่ากับว่า
นัทไปพบนายทรงพลมันไม่เลิกความเจ้าชู้ แอบมีอะไรกันกับลูกสาวของแม่เลี้ยง
เจ้าลูกชายต้องพยายามปกปิดไปหน้าไม่ให้นายทรงพลรู้ว่าเขาคือใคร เพราะสองคนเคยพบกันมาแล้ว
และที่สำคัญเจ้าทรงพลมันนัดกับลูกสาวแม่เลี้ยงมาพบกันที่กรุงเทพด้วย แต่จะเป็นวันไหนไม่รู้ ฉันก็เลยเป็นห่วงว่ามันอาจจะหวลมาหาหนูรินและลูก ก็เอามาบอกนายให้รู้ตัวไว้
ธนัทเล่าว่าอยู่ที่นั่น มันเปลี่ยนชื่อใหม่ ไปทำหน้ามาใหม่ด้วย"
"แล้วธนัทรู้ได้อย่างไรว่ามันคือทรงพล"
"นัทบอกว่าตอนแรกก็ไม่ได้สนใจอะไร เผอิญลูกสาวแม่เลี้ยงไปเรียกชื่อว่าทรงพล เขาก็เลยเอะใจ"
ขอบใจมากเพื่อน คงต้องบอกทางผู้การให้รับรู้และคอยดักจับมัน"
ธนัทเดินทางมาถึงบ้านพักยังไม่ทันวางกระเป๋าเสื้อผ้า เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“ธนัทอาเองนะ อาร้อนใจเรื่องเจ้าทรงพล เรารู้ไหมว่ามันจะมาวันไหน อาเป็นห่วงหลาน กลัวมันไปดักที่โรงเรียน หลาน “
”ผมไม่ทราบจริง ๆ แค่ได้ยินสองคนเขาคุยกัน ตอนนี้ผมยังจำเขาไม่ค่อยได้ เพราะแกไปทำหน้าตามา พอได้ยินเรียกชื่อผมถึงหันไปดู“
”ธนัทมีภาพถ่ายของมันไหม ผมไม่มีครับ แต่น่าจะมีในข่าวหนังสือพิมพ์ที่โน่นนะครับ เพราะเขากับแม่เลี้ยงไปงานกลางคืนกันมา พอดีผมมีหนังสือพิมพ์ห่อ ของมาเดี๋ยวผมลองหาดูให้นะครับ มีภาพในหนังสือพิมพ์แต่ไม่ชัด แต่สื่อออนไลน์ที่โน่นน่าจะมีภาพ ผมขอเวลาหาให้นะครับ ถ้าเจอผมจะส่งมาให้“
”ขอบใจมาก อาจะส่งให้ทางตำรวจจับตัวมันเข้าคุก“
“นัทคุยกับใครหรือลูก ยังไม่ทันได้เข้าบ้านก็มีโทรศัพท์มาเลยหรือ”
คุณอาเทวินทร์ครับแม่ เขาอยากได้ภาพของอดีตลูกเขยครับ”
“แม่ห้ามพ่อแกแล้วว่าอย่าไปเล่า จะยิ่งทำให้แกกังวล โกรธแค้นขึ้นมา”
“ก็พ่อเล่าไปแล้วนี่ครับ เดี๋ยวผมจะช่วยหารูปภาพให้คุณอาแกหน่อย เป็นธรรมดาครับที่แกต้องแค้นมาก ทุจริตเงิน หลอกลวงลูกสาวอีกด้วยเรื่องมีภรรยามาก่อน”
“ก็จริงของแก มันก็ต้องโกรธแค้น เพราะเป็นลูกเขยด้วย”
“ผมเข้าบ้านก่อนนะแม่ แกวานให้หารูปภาพหน่อย จะเอาไปให้ตำรวจ”
ธนัทไล่หาภาพของทรงพลอยู่พักใหญ่ก็ได้ภาพถ่ายคู่กับภรรยาคนปัจจุบัน ธนัทดึงภาพออกมาแล้วจัดการตัดต่อเอาเฉพาะภาพของทรงพลส่งให้เจ้าสัวเทวินทร์ทันที
ทรงพลหลอกล่อแสงมณีอ้างว่าจะนัดลูกค้าที่สนใจสินค้าของแสงมณีนัดพบกันที่กรุงเทพ ทรงพลชวนแสงมณีไปพบในวันที่แสงมณีต้องไปประชุม
"ฉันไม่ว่างไป คุณบอกลูกค้าเลื่อนนัดได้ไหม ผมขอเลื่อนไปแล้วเขาว่างในช่วงนี้เท่านั้น เราบอกยกเลิกไปก่อนดีไหม ก็คุณไปพบไม่ได้นี่นา"
"คุณเป็นตัวแทนไปคุยได้ไหม"
"มันไม่เหมาะนะเพราะเขาระบุมาว่าอยากให้ผมพาเจ้าของไปคุย ไปแค่สองวันเอง คุณไม่ต้องประชุมได้ไหม"
"คุณก็รู้ว่าการประชุมครั้งนี้มันสำคัญสำหรับฉันมาก เราจะได้เงินมาลงทุนหรือไม่ก็อยู่ที่ฉันต้องไปบรรยายเอง ฉันทำหนังสือมอบคุณเป็นตัวแทนไป ส่วนการประชุมฉันจะพารินนาเจ้าร่วมกับฉัน เพราะต่อไป ลูกสาวต้องรับธุรกิจนี้ไปดูแลเองเพราะเธอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว"
รินนาผิดหวังที่ไม่ได้ตามไปพบกับทรงพลที่กรุงเทพ และไม่กล้าขัดขืนคำสั่งของมารดา"
ทรงพลแอบดีใจที่ได้ไปคนเดียว เพราะหวังจะไปพบมธุรินและบุตรชาย โดยหวังว่ามธุรินคงยอมให้ตนได้พบกับลูกสักครั้ง
ทรงพลเตรียมตัวเดินทาง แสงมณีส่งตั๋วเครื่องบินให้
ฉันให้คนไปซื้อตั๋วมาให้เที่ยวไป จะได้ทันนัดกับลูกค้า ขา
กลับคุยเสร็จคุณก็ไปซื้อเอาที่กรุงเทพก็แล้วกัน
ธ กฤตยา
2569
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
