ตอน 11 กองทัพมดยักษ์
.
คุณหญิงและแสนสุริยาเดินกลับมาตามทางเดิมอย่างเศร้าใจ ที่ความมีจิตใจและหวังดีต่อเพื่อนมนุษย์ของนายพุดซากลับกลายเป็นการทำให้คนดีมีศีลธรรมอีกมากมายต้องเดือดร้อนล้มตาย และได้สร้างปีศาจในร่างมนุษย์ขึ้นเพื่อก่อกรรมทำเข็ญให้โลก
.
หลังจากพ้นซอกเขาที่นำไปสู่ที่พำนักของฤๅษีสันติ คนทั้ง2ก็ออกมาสู่ความทึบของแมกไม้อีกครั้ง แสนสุริยาตัดสินใจเลือกที่จะเดินไปตามความสูงจากบนยอดเขานี้
.
เส้นทางเดินบนเขาลูกมหึมานั้นนำไปสู่เบื้องหลังของเขาลูกนั้นซึ่งรกไปด้วยหญ้าสูงท่วมศีรษะ เถาวัลย์ก็ระเกะระกะไปหมด หลายครั้งพาอ้อมขึ้นเขาสูงขึ้นไปอีก
.
และหลายครั้งก็ต้องไต่ขอนไม้หรือเหนี่ยวเถาวัลย์ใหญ่ข้ามไป แล้วก็ลงไปในหุบลึกที่รกไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวัน ทั้ง2คนเหมือนย่างเข้าสู่โลกใหม่ซึ่งมีแต่หุบเขาใหญ่ ความมืด และ ความชื้นต่อเนื่องกันไป
.
ในเย็นวันนั้นเองขณะที่อยู่ในซอกเขาซึ่งขรุขระและมืดครึ้มแสนสุริยาก็เร่งให้คุณหญิงรีบเดิน เพราะเสียงที่ฟังเหมือนฟ้าคำรามในตอนแรกนั้นฟังไปฟังมามันไม่ใช่
.
"ทำไมเล่าพรานแสน ฉันทั้งหิวทั้งเหนื่อยจนแทบลากขาไม่ไหวแล้วนะ ขอฉันพักสักครู่เถิด"
.
แสนสุริยาส่งกระติกน้ำของเขาให้เธอจิบก่อนพูด "ปู่เกิ้นเคยเล่าเหตุการณ์แบบนี้ให้ผมฟังตอนเสือกึ่งพุทธกาล สิ่งที่ตามมาคือมดยักษ์จำนวนมหาศาล มันผ่านอะไรไม่
มีเหลือไม่ว่าตันไม้หรือสัตว์"
.
คุณหญิงได้ฟังก็หยุดฟังเสียงนั้น พลันสีหน้าเธอก็วิตกจนเห็นได้ชัด แล้วเธอก็คว้ามือของแสนสุริยาจ้ำพรวดๆจนเกือบเป็นวิ่ง อึดใจใหญ่ต่อมาก็พบหน้าผาทั้ง2ฟากของซอกเขาที่ลดต่ำลง
.
ลมแรงพัดมาปะทะหน้าและแสงสว่างของเวลาเย็นที่เหลืออยู่ส่องลอดลงมา แล้วจึงแว่วได้ยินเสียงนั้นชัดๆเป็นครั้งแรก มันเป็นเสียงครืด ๆ เหมือนใต้ท้องเรือที่ครูดไปกับพื้นทราย และสะเทือนนิด ๆ เหมือนแผ่นดินไหวน้อย ๆ
.
เสียงนั้นดังอื้อและต่อเนื่องกันไปใกล้เข้ามาและแรงขึ้นเป็นลำดับ จนกระทั่งกลายเป็นเสียงสวบสาบเหมือนฝีเท้าของสัตว์ที่เหยียบย่ำไปมาบนพื้นดินที่ปกคลุมด้วย
ใบไม้แห้ง
.
คุณหญิงยกเท้ากระทืบแล้วหยิบสิงหนึ่งขึ้นมา "ดูนี่พรานแสน นี่มันมดอะไร ตัวใหญ่ยังกะช้าง"
.
"เรื่องขนาดที่ปู่บอกดูจะไม่เกินจริงเลย ทางที่ดีเรารีบขึ้นไปตามเนินเขาที่อยู่เหนือซอกนั้นดีกว่า"
.
แม้จะเห็นเพียงแว่บเดียวคุณหญิงก็ไม่รีรอให้ชักช้า รีบไต่ตามพรานแสนไปโดยเร็ว ทันพอที่ขบวนแรกของกองทัพมดจะพรูเข้าไปในซอกเขาที่ทั้ง2เพิ่งพ้นขึ้นมาไม่ถึงอึดใจ
.
ตัวซึ่งเป็นมันต้องแสงแดดยามเย็นเป็นประกายเหยียดยาวไปสุดลูกหูลูกตา เสียงซู่ซ่าราวกับเททรายไปบนกระดาษ จำนวนนับหมื่น นับแสน และ นับล้านของมันแย่งกันตะเกียกตะกายเข้าไปตามซอกเขานั้น
.
ทั้ง2นั่งลงบนก้อนหินข้าง ๆ พลางยกมือขึ้นป้องหน้าลงไปข้างล่าง คุณหญิงถึงกับเสียงสั่น "คุณพระช่วย หวุดหวิดไปนิดเดียว น่าหวาดเสียวอะไรอย่างนั้น
ถ้ายอมพักที่นั่นสักครู่เดียวคงไม่มีอะไรเหลือ ต้นไม้ทั้งป่ายังไม่เหลือ มันกินทุกสิ่งทุกอย่าง ต้องขอบคุณปู่เกิ้นที่เล่าเรื่องนี้ให้นายฟังและนายจำได้"
ภาพอันน่าหวาดเสียวและสยดสยองนั้นอันตรธานไปจากสายตา เมื่อแสงอาทิตย์ลำสุดท้ายลับไปจากขอบฟ้า แต่เสียงซ่าและครืดคราดยังดังไม่ขาด
ทั้ง2ต่างนั่งฟังในความมืด ชั่วโมงแล้ว ชั่วโมงเล่า อ่อนใจหนักเข้าก็ผลอยหลับไปด้วยกันโดยคุณหญิงซบหน้ากับไหล่ของพรานแสน
.
แสนสุริยารู้สึกตัวเพราะคุณหญิงปลุกเวลาขณะนั้น 1.00 น.ของวันใหม่ "กองทัพมดไปกันหมดแล้วพรานแสน ลงไปข้างล่างดีกว่าบนนี้มันหนาวมากเราอาจแข็งตายได้"
.
แสนสุริยาและคุณหญิงเดินลงมาตามเนินเขาใช้ไฟฉายส่องไปตามทาง ท่ามกลางความมืดนั้นคนทั้ง2ต่างลื่นถลาไปตามทางที่บางตอนขรุขระ บางตอนสูงชันอย่างน่ากลัวคอหักตาย
.
พรานแสน "ตอนที่เรารีบหนีกองทัพมด ไม่รู้ถึงความลาดชันของเนินนี้และไม่ได้คิดถึงอันตรายจนนิดเดียว มิน่าเล่าจึงมีคนบอกว่ายามตกใจเวลาไฟไหม้ บางคนแบกตุ่มน้ำได้ก็มี"
.
คุณหญิง "เมื่อตกใจสุดขีดในสถานการณ์ไฟไหม้ ร่างกายจะหลั่งสาร อะดรีนาลีน (Adrenaline) ปริมาณมากอย่างรวดเร็ว ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจสูงขึ้น ความดันโลหิตเพิ่มขึ้น และน้ำตาลในเลือดสูงขึ้นชั่วคราว
ส่งผลให้มนุษย์มีพลังกล้ามเนื้อและความทนทานมากกว่าปกติหลายเท่า ทำให้สามารถยกของหนัก เช่น ตุ่มน้ำหรือตู้เย็นได้"
.
พรานแสน "คุณหญิงมีความรู้ทางวิทยาศาสตร์ดีมาก คุณไปเรียนอะไรที่อเมริกาหรือครับ"
.
"ที่จริงฉันตั้งใจเรียนแพทย์ แต่ทำไปทำมาก็ไปเรียน...คุณพระช่วย ไม่น่าเชื่อที่ทุกแห่งทัพมดนั้นผ่านไปนอกจากหินที่มันกินไม่ได้ไม่มีอะไรเหลือเลย"
.
จริงดังที่คุณหญิงพูดท่ามกลางแสงไฟฉายทางเดินที่ทัพมดนั้นผ่านไปไม่มีแม้แต่ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่เคยแน่นขนัดจนทำให้ดูราวป่าดงดิบเมื่อก่อนหน้านี้
.
ทันใดนั้นท้องฟ้าก็มีแสงเรืองๆเสียงฟ้าร้องครืนมาแต่ไกล ลมเย็นพัดมาวูบหนึ่งแสนสุริยาและคุณหญิงต่างเร่งออกเดินเพื่อหาที่กำบังฝนซึ่งน่าจะตกหนักไม่น้อย
.
แสนสุริยา "ถ้าภายใน10นาทีนี้เราหาที่หลบฝนไม่ทันได้เปียกกันแน่"
.
คุณหญิง "อยู่ใต้ฟ้าจะกลัวอะไรกับฝน"
.
แสนสุริยาไม่ตอบเร่งฝีเท้าและใช้ไฟฉายในมือกราดไปทั่วๆ จนพบเพิงหินที่พอจะหลบฝนได้ หลังจากนั้นเพียงไม่ถึงนาทีฝนก็ตกลงมาอย่างหนักและตกตลอดจนรุ่งเช้า
.
เส้นทางเดินต่อจากนั้นในวันรุ่งขึ้น คนทั้ง2ต่างพยายามหาหนทางให้ใกล้แม่น้ำสายนั้นเข้าไว้ ซึ่งใช้เวลาไม่นานนักพวกเขาก็ได้พบกับบึงน้ำขนาดใหญ่ราวกับทะเลสาบยักษ์ ที่นี่เป็นที่อยู่ของพวกบรอนโตเซารัส ไดโนเสาร์กินพืชฝูงใหญ่
.
คุณหญิง "บรอนโตเซารัส เป็นสัตว์สี่เท้ากินพืช มีคอยาวมาก หางยาว และมีลำตัวที่แข็งแรง ตามที่ฟรังโก้เคยบอกไว้มีความเป็นมิตรทั้งที่มีขนาดใหญ่ แต่มันไม่น่ากลัวเหมือนเจ้าT-Rex เราน่าจะพักและหาอาหารกินแล้วจึงออกติดตามคนอื่นต่อ"
.
แสนสุริยาลงไปในน้ำเพื่อจับปลาแล้วจึงนำขึ้นมาปิ้งย่างเพื่อเป็นอาหารเช้า หลังจากนั้นก็นำกระติกน้ำของเขาไปเติมน้ำดื่มซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก หน้าที่ของคุณหญิงคือก่อไฟเตรียมไว้
.
จบตอน 11 ภาพปกจากThe Earth ความงดงามของ “ปลากัดลายธงชาติไทย” หนึ่งในปลากัดที่สวยที่สุดในโลก
.
เป็นสายพันธุ์ปลากัดสวยงามที่มีความโดดเด่นและเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง เนื่องจากมีสีสันบนตัวและครีบที่จัดเรียงกันคล้ายกับสีของธงชาติไทย นั่นคือ สีแดง สีขาว และสีน้ำเงิน
ทำให้เป็นที่ชื่นชมและเป็นที่ต้องการของนักเลี้ยงปลากัดทั้งในประเทศ และ ต่างประเทศ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
