จดหมายถึงดาวแมว EP.2 “บ้านใหม่”
เสือขาวน้องรัก…
เช้าวันนั้นพี่ไปตลาด ซื้อดอกไม้ พวงมาลัย น้ำอบ และผ้าขาว ก่อนกลับบ้านพี่แวะคุยกับพี่จันนิดหน่อยเพื่อบอกเรื่องเสือขาว
หลังจากกลับถึงบ้านพี่กินมื้อเช้าให้ตัวเองอิ่มและมีแรง เพื่อเตรียมส่งร่างของเสือขาวไปอยู่ในบ้านหลังใหม่
พี่คลี่ผ้าห่มลายพรางผืนโปรดของขาวออก อุ้มร่างขาวไปวางบนผ้าห่ม พรมน้ำอบให้ตัวหอม ๆ จากนั้นดึงผ้าห่มลงมาคลุมร่างอีกที แล้ววางดอกกล้วยไม้ไว้ด้านบน
“เอาดอกไม้ไปไหว้พระนะ”
แล้วพี่ก็ห่อร่างพร้อมดอกไม้ด้วยผ้าขาวที่ซื้อมา
พี่ไม่ร้องไห้เลยนะ ! พี่เก่งมั๊ย ขาวจะได้เดินทางปลอดภัย ไร้กังวล
พี่อุ้มห่อผ้าขาวนั้นมาวางบนโต๊ะหน้าบ้าน พี่ถุงเงินเดินมาดูและดม ๆ ห่อผ้า พี่ลากโอ่งออกมาคนเดียว ยกอิฐบล็อคที่ปูพื้นออกทีละบล็อคจนเห็นพื้นทราย แล้วเริ่มขุดลงไป ตักทรายออกจนถึงชั้นดิน
แต่ดินมันทั้งเหนียวและหนัก เกินแรงกำลังของพี่จะขุดไหว เลยต้องโทร. เรียกน้าสักให้มาช่วย น้าสักมาขุดแป๊บเดียว ก็ได้พื้นที่เพียงพอที่จะฝากร่างสังขารของขาวกลับคืนสู่พื้นดิน
พี่ถุงเงินมาวนเวียนดูอยู่ไม่ห่าง ยายก็มายืนส่งขาวด้วยอีกคน
ทรายและดินกลบห่อผ้าขาวนั้นทีละชั้น พี่คิดในใจว่า ดีจังที่เปิดบทพิจารณาร่างกายให้ขาวฟังทุกวันในช่วงสุดท้ายของชีวิตจนถึงลมหายใจสุดท้าย
ในที่สุดก็เป็นพื้นทรายดังเดิม พี่วางพวงมาลัยที่ซื้อมาไว้เป็นลำดับสุดท้าย
“ไปดีมาดีนะขาว ขอบคุณที่เข้ามาอยู่ในชีวิตพี่นะ”
หลังจากนั้นพี่เข้าบ้านมาเก็บอาหาร, ขนมแมวเลีย และยาของขาวที่ยังเหลืออยู่ รวบรวมไปบริจาคคลีนิคที่ขาวรักษาตัว เผื่อว่ามีแมวป่วยเหมือนขาว และเจ้าของอาจจะขัดสนเหมือนพี่ ได้อาหารและยานี้ไปช่วยต่อชีวิตให้พวกเขาไปต่อได้อีกสักนิดก็ยังดี
ทีแรกพี่คิดว่าจะเอาอาหารไปโพสต์ขายต่อ เผื่อได้เงินมาจ่ายค่าอาหารของขาวที่พี่ผ่อนชำระอยู่ แต่ยายบอกว่าให้เอาไปบริจาคเป็นบุญกุศลให้ขาว พี่ก็เลยทำตามที่ยายแนะนำ
พี่หิ้วของที่หนักราว ๆ 3-4 กิโลกรัม เดินไปคลีนิค มันหนักพอ ๆ กับน้ำหนักของขาวตอนที่ยังแข็งแรงเลย เหมือนอุ้มขาวเดินเล่นแต่ไกลขึ้นอีกนิด
พอเปิดประตู ‘เดียว‘ เจ้าหน้าที่คลีนิคคนที่รักและเมตตาขาว ก็ดูจะเข้าใจได้ทันที เขาขอบคุณสำหรับของบริจาค แสดงความเสียใจและให้กำลังใจพี่ ในขณะที่เขาก็น้ำตาคลอเช่นกัน
ขาวโชคดีมากนะ ที่มีแต่คนรักใคร่เมตตาเอ็นดู นอกจากพี่และยาย
6 โมงเย็นแล้ว ระหว่างเดินกลับบ้าน พี่มองย้อนกลับไปตรงทางเดินไปคลีนิค ที่พี่เดินมาซื้อยาให้ขาวทุกเดือนตลอดเวลา 2 ปีที่ผ่านมา ระยะทางจากบ้านถึงคลีนิคไป-กลับ ราว ๆ 5 กิโลเมตร
แต่ในที่สุดพี่ที่พยายามไม่ร้องไห้มาทั้งวัน ก็หยุดยืนร้องไห้ตรงสะพานและคิดว่า “พี่ทำดีที่สุดอย่างเต็มความสามารถของพี่แล้วนะขาว”
“จากนี้ไป…คงไม่ต้องมาที่นี่แล้วสินะ”
คิดถึงขาวจริง ๆ
พี่ริน
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
