บันทึกความทรงจำอันการเดินทางอันเป็นที่ไม่มีวันสิ้นสุด ( ลูปใต้ปี 2022 )
กิโลเมตรที่ 141
วันแรกของการเดินทาง
วันที่ 30/04/2565
วันนี้ผม,สกายและเจ้าฟอร์ด
ได้เริ่มการเดินทางในหัวข้อเรื่อง #ขี่ทำไม
ซึ่งจุดหมายปลายทางนั้นคือที่ไหนก็ไม่รู้
แต่จะขับแบบวนลูปทั่ว 14 จังหวัดภาคใต้
ถ้าเป็นไปได้น่ะครับ 555
และวันนี้เราก็ได้นัดรวมตัวกันที่
ปั้ม ปตท บ้านพร ภูเก็ต
เวลาประมาณ 06:30 น.
โดยมีลุงๆ Why We Ride
มาส่งและถ่ายรูปกันพอเป็นพิธี
แล้วพวกเราก็ขับรถกันไปหาอะไรกินกัน
พร้อมกับลุงๆ Why We Ride ที่ร้านอะไร
สักอย่างแถวสะพานสารสิน จำชื่อร้านไม่ได้อ่า
หลังจากที่พวกเราทานอะไรรองท้องกันเสร็จแล้ว
เราก็ได้เอ่ยกล่าวคำอำลา กับลุงๆ why we ride
แล้วแยกย้ายกัน พร้อมกับคำอวยพรจากลุงๆ
ว่า โชคดี
แล้วพวกเราสามคนก็ได้มุ่งหน้าเข้าสู่
อำเภอท้ายเหมืองจังหวัดพังงา
แล้วเราก็จอดแวะกินกาแฟกัน
ที่ร้านอาหาร #ท้ายราง
โดยมีพี่เบิ้ล เจ้าของร้านรอรับอยู่
สักแปบ ก็มีเสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น
ซึ่งสายที่โทรเข้ามานั้น ก็คือ พี่เก่ง
ช่างภาพสายเดินทางนี่เอง โดยคำถามแรกที่พี่เก่ง
ได้ถามขึ้นมา นั่นก็คือ อยู่ไหนกันแล้ว
แน่นอนผมรู้ขึ้นมาทันใดว่า
พี่เก่งอาจจะมาส่งพวกเราแถวๆ พังงานี้แระ
แล้วเราก็นั่งกินกาแฟ รอพี่เก่งกัน
ที่ ร้านอาหารท้ายราง
หลังจากที่พวกเราได้เจอพี่เก่งกันแล้ว
เสียงจากเจ้าฟอร์ดก็ดังขึ้นมาว่า
ไปเขาไข่นุ้ยกันมั้ยพี่
ผมเนี่ย อ่ะ อยากเอารถขึ้นเขา
แล้วเราก็ออกเดินทางสู่เขาไข่นุ้ยกันพร้อมกับพี่เก่ง
เมื่อพวกเรามาถึงตีนเขาแล้ว
ก็มองหน้ากันพยักหน้ากันสองสามที
แล้วก็อัดขึ้นกันไปเลยในถนนสีแดง
ขับไปสักพัก เชี่ยรถกู โชคหลุด
ทำไงดีว่ะ ทริปล่มแน่ (เสียงในหัวผมดังขึ้นมา)
แต่ก็อย่างว่านั่นแหละการเดินมักจะสอนให้เราเติบโตเสมอ ดังนั้นทุกปัญหาย่อมมีทางออก
เพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน
โดยการเอาเชื่อกผูกไว้ก่อน
เอาพอขับได้ก็พอเพียงแค่ให้ถึงยอดเขา
ก็เพียงพอแล้วสำหรับการแก้ปัญหานี้
แล้วเราก็เดินหน้ากันต่อ
ขับไปสักระยะนึงก็
โคลม เซี่ย กูล้มอีกแระ
โชคดีที่รถมีกันล้มค้ำเอาไว้
รถไม่เป็นอะไรเลย
แล้วผมก็มีเจ้าสกายและเจ้าฟอร์ดมาช่วยยกรถ
แล้วก็ลุยกันต่อ #ไม่เป็นไรล้มแล้วก็แค่ลุก
แต่ในใจเซี่ย กูอยากกลับบ้านมาก 555
แล้วเราก็มาถึงบนยอดเขากัน
จากนั้นเราก็หันไปเห็น คุณตาแก่ๆคนนึง
ซึ่งคนๆนั้นก็คือ ลุงนุ้ย นี่เอง
พวกเรานั่งคุยกันสักพักนึง
แล้วก็ถ่ายรูปและเอ่ยคำลากับลุงนุ้ย
จากนั้นเราก็ขับรถลงเขากัน
เชี่ย งานยากอีกแระ
หลังจากที่เราลงจากเขาไข่นุ้ยกันแล้ว
เราก็ไปหาร้านซ่อมรถกัน
แล้วก็หาอะไรกินกันและก็กล่าวคำลากับพี่เก่ง
จากนั้นพวกเราก็มุ่งหน้าสู่
อำเภอเขาหลัก จังหวัดพังงา กัน
( โปรดติดตามตอนต่อไป )
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
