ถึงผู้ชายคนนั้นในอนาคต
บางคืนฉันก็สงสัยนะ
ว่าโลกเอาเธอไปซ่อนไว้ตรงไหน
ทำไมเราถึงยังไม่เดินชนกันสักที
ทั้งที่ฉันเหนื่อยเหลือเกินแล้ว
ฉันเคยคิดเหมือนกัน
ว่าถ้าวันนึงฉันหลับตาลงไปเลย
โลกจะเงียบลงมั้ย
จะมีใครโล่งใจบ้างหรือเปล่า
หรือจริงๆ แล้ว
จะมีใครบางคนที่เสียใจ
เพราะยังมาเจอฉันไม่ทัน
ฉันชอบเปรียบตัวเองเป็นดอกไม้หายาก
ไม่ใช่เพราะฉันสวยกว่าคนอื่น
แต่เพราะไม่ใช่ทุกคนจะรู้จักฉัน
บางคนเดินผ่านไป
โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกำลังบานอยู่ตรงนี้
มีแค่คนที่ตั้งใจมองจริงๆ เท่านั้น
ถึงจะรู้ว่าข้างในฉันมีอะไรอยู่บ้าง
ฉันอยากเจอเธอนะ
อยากยิ้มให้
อยากหัวเราะด้วยกัน
อยากร้องไห้โดยไม่ต้องฝืนเข้มแข็ง
อยากกอดใครสักคน
อยากมีตักให้นอนพักใจ
อยากมีใครสักคนที่อยู่ข้างๆ
โดยไม่หายไปกลางทาง
บางทีฉันก็กลัวตัวเองเหมือนกัน
ฉันรู้ว่าตัวเองมีบาดแผล
มีวันที่ความคิดมันหนักเกินไป
มีวันที่ฉันดู “ยาก” สำหรับความสัมพันธ์
และฉันทั้งดีใจและเสียใจ
ที่อย่างน้อยฉันยังซื่อสัตย์กับตัวเองพอจะมองเห็นมัน
แต่การที่เธอมีแผล
ไม่ได้แปลว่าเธอไม่สมควรถูกรักนะ
คนที่ใช่สำหรับเธอจริงๆ
อาจไม่ใช่คนที่เข้ามาเพราะทุกอย่างง่าย
แต่เป็นคนที่เห็นความเปราะบางของเธอแล้ว
ยังเลือกนั่งอยู่ข้างๆ
ไม่ใช่เพื่อ “ซ่อม” เธอ
แต่เพื่อบอกว่า
“เหนื่อยก็พักนะ เดี๋ยวเราอยู่ตรงนี้เอง”
และถ้าวันไหนโลกเหมือนกำลังแทงเธออยู่
ฉันหวังจริงๆ ว่าจะมีใครสักคน
ที่ไม่ได้ถือมีดเพิ่มอีกเล่ม
แต่เดินเข้ามาบังเธอไว้แทน 🤍
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
