จดหมายถึงดาวแมว EP.6 “ความสุขกับชีวิตธรรมดา”
เสือขาวน้องรัก…
น้าสักมาบ้านเราทุกวันพฤหัส เพื่อมาช่วยซื้อของให้ยาย น้าสักเลยซื้อโดนัทช็อคโกแลตร้านที่พี่ชอบมาฝากทุกครั้งที่มา ถ้าขาวยังอยู่ขาวคงจะหายตัวไปก่อนที่น้าสักจะมาถึงบ้านเราซะอีก เพราะในความทรงจำของขาวการที่น้าสักมาบ้านแปลว่ามารับขาวไปหาหมอ
ขาวทำให้พี่ต้องถอนคำพูดที่เคยบอกว่าขาว ‘ซื่อบื้อ‘ ทิ้งไปเลย เพราะขาวฉลาดกว่าหน้าตาซื่อ ๆ นั้นมากนัก บางทีคนเราก็ตัดสินกันที่หน้าตาไม่ได้ สิ่งที่พี่ลืมคิดไปคือ แมวได้ยินเสียงไกลและไวกว่าคนหลายเท่านัก
พี่นั่งกินโดนัทอยู่หน้าบ้าน ลมจากพัดลมตัวใหญ่พัดมาเย็น ๆ พี่นั่งมองกระถางเฟิร์นสไบนางที่แขวนไว้แกว่งไปมาเบา ๆ แล้วเสียงยายก็พูดขึ้นว่า
“ใครจะมีความสุขเท่าริน นั่งกินขนมสบายใจ”
พี่หันไปมองยายที่นั่งเย็บผ้าอยู่ที่จักรและกำลังยิ้ม แล้วพี่ก็หยุดคิด…“หรอ?…ฉันดูมีความสุขหรอ?”
แต่พี่ก็คงมีความสุขจริง ๆ แหละมั้ง ได้กินของชอบที่กำลังอยากกิน พี่แปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมพี่มักจะไม่ได้สังเกตเห็นความสุขเล็ก ๆ ของตัวเอง หรือเป็นเพราะพี่ใช้ชีวิตอยู่กับความกังวลจนเคยชิน มัวแต่คิดถึงเรื่องโน้นเรื่องนี้ ไม่ได้อยู่กับปัจจุบัน จนคำพูดของยายช่วยดึงสติพี่กลับมา
เสียงยายพูดต่อ…“สงสัยน้าสักคงเห็นว่า รินเป็นหลานที่ไม่เคยทำความเดือดร้อนอะไรให้เลยล่ะมั้ง เลยซื้อขนมให้กิน” ใช่แล้ว พี่เป็นหลานที่ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้น้าสักเลย ตอนนี้เองที่สมองของพี่คงรู้ตัวแล้วว่าควรบันทึกเรื่องดี ๆ ไว้บ้าง พี่เลยตอบยายไปว่า “ก็แน่นอนอยู่แล้ว!” แล้วพี่กับยายก็ยิ้ม
โดนัท 20 บาท ทำให้ยายมองเห็นพี่มีความสุข พี่เคยรู้สึกว่าตัวเองไม่มีตัวตนในครอบครัวเท่าไหร่ ซึ่งจริง ๆ ก็คงไม่ใช่แบบนั้นหรอก แต่พอยายทักขึ้นมาพี่เลยดีใจน่ะ พี่ก็เพิ่งสังเกตว่าตัวเองมีความสุขกับการมีตัวตนในครอบครัว
ต้องมีตัวตน พี่ถึงจะมีความสุขหรอ?
พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
อ้อ…เดี๋ยวนี้เจ้าส้มเริ่มสื่อสารรู้เรื่องแล้วนะ พี่เคยบอกส้มว่าหิวก็มากินข้าวที่นี่มานั่งรอตรงนี้ จะเอาอาหารให้กิน แล้วส้มก็จะมานั่งเก็บหางเรียบร้อยตรงที่ขาวชอบนอนอาบแดด เพื่อรอกินอาหารเวลา 1 ทุ่มทุกวัน ตรงเวลาเป๊ะเหมือนขาวเลย
การได้เห็นเจ้าส้มมากินอาหารตามที่บอกพี่ก็รู้สึกมีความสุขนะ ที่มันฟังพี่รู้เรื่อง และพี่ทำให้มันไม่ต้องหิว พี่ทำให้ชีวิตมันไม่ต้องยากลำบากเกินไปนัก อย่างน้อยก็หมดกังวลเรื่องการหาอาหารประทังชีวิตไปได้เลย
ยายพูดกับพี่บ่อย ๆ ว่า เรามีไม่มากแต่ก็ให้ทานเท่าที่เราทำได้ และการได้แบ่งอาหารให้แมวจรตัวหนึ่งได้กินอิ่ม มันทำให้พี่รู้สึกภูมิใจ และเห็นคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ของตัวเองมาก ๆ เลยล่ะ
คิดถึงเสมอ
พี่ริน
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
