คำบาลีสันสกฤตที่มีวรรณยุกต์
ในสมัยโบราณ ภาษาไทยไม่นิยมใช้เครื่องหมายวรรณยุกต์ แม้ในสมัยสุโขทัย ก็มีเครื่องหมายวรรณยุกต์เพียงสองอย่าง คือ เอกและโท แต่ปัจจุบันเรามีเครื่องหมายวรรณยุกต์ถึง ๕ แบบ (ไม่มีเครื่องหมาย = สามัญ)
เป็นที่น่าสนใจว่า คำยืมจากภาษาบาลีและภาษาสันสกฤตมักจะไม่ใส่เครื่องหมายวรรณยุกต์ แต่... ดูเหมือนจะกลับตาลปัตร นั่นคือคำยืมที่ใส่วรรณยุกต์ กลับเป็นคำโบราณทั้งสิ้น หลายคำคงไม่คุ้นเคยกันแล้ว
กระลู่น์ (ป. กลูน) คร่าห์ (ส. คฺราห)
ทดโทร่ห์ (ส.โทฺรห)? เท่ห์ (ป.,ส. เทห)
พยู่ห์ (ป.,ส. วฺยูห) พ่าห์ (ป.,ส. พาห)
พุทโธ่ (ป.,ส. พุทฺโธ) ร่าหุ์ (ป.,ส. ราหุ)
สนเท่ห์ (ป., ส. สนฺเทห) เสน่ห์, เสน่หา (ส. เสฺนห)
อุตส่าห์ (ป.,ส. อุตฺสาห) เอ้กา (ป.,ส. เอก, เอกา)
สำหรับ "ฉ" (หก, จากภาษาบาลี) ในคำว่า ฉกษัตริย์ และฉทานศาลา มักออกเสียง ฉ้อ แต่ไม่ใส่เครื่องหมายวรรณยุกต์.
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
