ตอน 14 เผชิญสัตว์ประหลาด
.
เส้นทางต่อไปเบื้องหน้าเป็นเหมือนบันไดเวียน แต่แทนที่จะเวียนขึ้นกลับเวียนลงสู่เบื้องล่าง ด้านข้างเป็นหลุมลึกซึ่งไม่อาจรู้ได้ว่าจุดสิ้นสุดของความลึกอยู่ที่ใดเพราะเบื้องล่างมืดสนิท
แสนสุริยาจึงโยนหินก้อนเขื่องๆลงไปแต่ไม่ได้ยินเสียงหินกระทบพื้น เป็นที่ยืนยันได้ว่าหลุมนี้มีความลึกที่ประมาณมิได้
.
ทางสายนั้นแม้จะค่อนข้างราบเรียบเดินได้สะดวกแต่ก็ดูราวไม่มีที่สิ้นสุดเสียที "นี่มันจะเดินไปจนถึงใจกลางโลกไหมนะ" คุณหญิงบ่นอย่างหงุดหงิด
.
แสน "การลงไปใต้ดินลึกๆอากาศจะร้อนขึ้น เนื่องจากอุณหภูมิภายในโลกสูงขึ้นตามความลึก เฉลี่ยเพิ่มขึ้นประมาณ 30 องศาเซลเซียสต่อความลึก 1 กิโลเมตร
.
อย่างไรก็ตาม หากเป็นระดับความลึกไม่มาก เช่น ราว10 เมตร อากาศจะรู้สึกเย็นกว่าผิวดินในช่วงฤดูร้อน และ อุ่นกว่าในช่วงฤดูหนาว เนื่องจากอุณหภูมิดินที่ลึกลงไปมีความคงที่ตลอดปี
.
การที่เราไม่รู้สึกถึงความร้อนทั้งที่เดินลงมาลึกมาก จึงสันนิษฐานได้ว่าที่นี่น่าจะเป็นบริเวณใต้แม่น้ำและหากเราพบเส้นทางขึ้นที่สูงก็จะพบกับแม่น้ำสายนั้นอีก"
.
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้ง2ก็ได้พบว่าทางเส้นนั้นมีทางแยกเป็น2ทางคือ เวียนขึ้นและเวียนลง ทางที่เวียนลงนั้นมืดสนิท ทั้ง2ตัดสินใจไปทางที่เวียนขึ้นที่สูงเพื่อติดตามให้ทันคนอื่นๆ
.
การเดินไปเรื่อยๆก็พบว่ามีเสียงของกระแสน้ำที่กระแทกกระทั้นและดังขึ้นเป็นลำดับ อากาศที่ชื้นทางเดินแฉะและเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ ทำให้การเดินทางยากลำบาก
.
เสียงครึกโครมของกระแสน้ำเปลี่ยนเป็นดังอยู่เหนือศีรษะคนทั้ง2 ภายในถ้ำรู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนเหมือนแผ่นดินไหวน้อย ๆ คราวนี้คุณหญิงบ่นว่า "สงสัยลงมาใต้บาดาลแล้วมั้ง"
.
แสนสุริยาหัวเราะกับอารมณ์ขันของเธอ แล้วทั้ง2ก็นั่งพักจัดการกับเสบียงและน้ำดื่มหลังจากที่เดินกันมาแล้วยังต้องต่อสู้กับอมนุษย์
.
หลังจากนั้นทั้ง2ก็ออกเดินทางต่อ ตอนนี้เสียงครึกโครมยิ่งห่างออกไป ขณะที่กำลังเลี้ยวโค้งหักข้อศอก แสนสุริยาก็หยุดชะงักดับไฟฉายกระซิบว่า "มึอะไรบางสิ่งกำลังไล่หลังเรามา"
.
ทั้ง2ต่างแนบกายกับผนังด้านที่เป็นหินผา ภายใต้ความสลัวนั้นเองสิ่งมีชีวิตบางอย่างคล้ายตัวตุ่นแต่มีสีขาวขนาดใหญ่ประมาณลูกลิง
ในลักษณะลนลานอย่างตื่นตระหนกนับร้อยๆตัวทั้งกระโดดและคืบคลานผ่านทั้ง2ไปตามทางอย่างรวดเร็วโดยไม่มีตัวใดพลัดตกเหวของอีกด้าน
.
คุณหญิง "นี่มันตัวอะไรกัน"
.
แสน "น่าจะเป็นตัวตุ่น(Mole)ยักษ์ ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่เชี่ยวชาญการขุดดิน อาศัยอยู่ใต้ดินเกือบตลอดเวลา
มีลำตัวทรงกระบอก ขนหนานุ่มสีดำหรือน้ำตาลเทา ดวงตาขนาดเล็กมากซ่อนอยู่ใต้ขน ไม่มีหูภายนอก และ มีเท้าหน้ากว้างคล้ายพลั่วที่แข็งแรงมากเพื่อใช้ขุดดินเพื่อหาแมลงและไส้เดือนเป็นอาหาร แต่มันแตกตื่นอะไรกัน"
.
ยังไม่ทันขาดคำอุโมงค์นั้นดูแคบไปถนัด เมื่อปรากฎร่างยักษ์ของสัตว์ชนิดหนึ่งแต่ไกล มันมีหัวดูคล้ายตะกวดแต่ลำตัวคล้ายจระเข้ ขนาดความยาวราว8เมตรกำลังไล่กัดกินตุ่นเผือกเหล่านั้น
.
คุณหญิงกระชับดาบในมือ "เราคงหนีไม่ทันแล้ว ตุ่นเผือกเหล่านั้นขวางทางจนหมด ยกเว้นว่าเราจะเหยียบย่ำพวกมันซึ่งแสนคงไม่มีทางที่จะทำเช่นนั้น ดังนั้นเราเตรียมรับมือกับสัตว์ประหลาดนี้เถอะ"
.
ทันทีที่ตุ่นเผือกกลุ่มสุดท้ายผ่านพ้นไป คุณหญิงและแสนสุริยาก็คือเหยื่อชั้นดีที่สัตว์ประหลาดพุ่งเข้าใส่ แสนสุริยาใช้ทวนและโล่ห์ในการต่อสู้กับมัน
ส่วนคุณหญิงใช้ดาบทั้งแทงทั้งฟันส่วนหัวของมันเนื่องจากตามตัวของมันเป็นเกล็ดแข็งฟันแทงไมเข้า
.
ทั้ง2สู้พลางถอยพลางเนื่องจากทางแคบ ทางที่ถอยก็คือทางที่ตุ่นเผือกหนี สัตว์ประหลาดเองก็คงจะรำคาญกับการกินเหย์๋อที่แสนยากเย็นนี้ และ มันก็ขยับตัวไม่คล่องเพราะทางแคบ
มันจึงใช้อาวุธลับของมันนั่นคือการพ่นไฟ มันอ้าปากทำการชาร์จพลังงาน คุณหญิง ร้องเสียงดัง "ระวังนะแสน มันกำลังจะพ่นไฟ คราวนี้เราไม่รอดแน่"
.
แสนสุริยาปราดมายืนเบื้องหน้าของเธอแล้วใช้โล่ห์กำบังทันกับที่สัตว์ประหลาดพ่นไฟพอดี โล่ห์นั้นป้องกันไฟได้จนเปลวไฟจากเจ้าสัตว์ประหลาดหมดพลัง แต่ความร้อนของโล่ห์ก็ทำให้แสนสุริยาไม่อาจทนได้ต้องปล่อยมือจนโล่ห์นั้นตกเหวไป
.
แล้วเขาก็คว้ามือคุณหญิงวิ่งอย่างรวดเร็วไปข้างหน้า แต่สิ่งที่ทั้ง2ไม่คาดก็คือสัตว์ประหลาดตัวนี้บินได้
ปีกเล็กๆที่แนบอยู่ข้างลำตัวของมันทรงพลังจนสามารถยกร่างมหึมาของมันลอยมาดักหน้าขวางทางของพวกเขา
.
แสนสุริยาใช้ทวนในมือแทงใส่มัน ในขณะที่คุณหญิงพยายามหาจังหวะตัดปีกทั้ง2ของมัน สัตว์ประหลาดไม่สามารถพ่นไฟได้อีกในตอนนี้และมัววุ่นอยู่กับแสนสุริยา
จึงทำให้คุณหญิงสามารถตัดปีกของมันได้สำเร็จ1ข้าง แต่แสนสุริยาก็ต้องเสียทวนในมือไปให้มันเคี้ยวเล่น
.
"รับดาบไปแสน" คุณหญิงตะโกนบอกพรัอมกับโยนดาบในมือให้ ในขณะที่เจ้าสัตว์ประหลาดฟาดหางโครมๆด้วยความเจ็บปวด มันกำลังพล่านด้วยความโกรธแค้น
.
คุณหญิงก้าวไปยืนที่ขอบเหวอย่างหมิ่นเหม่ ตอนนี้แส้ที่เอวมาอยู่ในมือ "ฉันจะล่อมันเอง ทันทีที่มันพุ่งใส่ฉัน แสนมีโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่จะจัดการกับมัน"
.
แล้วคุณหญิงก็ใช้แส้ฟาดไปที่เจ้าสัตว์ประหลาด ซึ่งทำให้มันโกรธแค้นยิ่งขึ้นมันจึงทะยานเข้าใส่ด้วยปีกข้างเดียวของมัน แสนสุริยาจึงใช้ดาบพุ่งเข้าใส่ใต้ท้องของมันซึ่งผิวหนังส่วนนี้อ่อนกว่าด้านหลัง
.
ด้านคุณหญิงได้ใช้แส้ในมือเหวี่ยงไปที่แง่หินที่อยู่เหนือเธอ แล้วโยนตัวไปที่ผนังด้านที่เป็นหินผาโดยเกาะยึดไว้ด้วย2มือ2เท้าแบบกบ แล้วจึงเลื่อนตัวลงมา
ในขณะที่เจ้าสัตว์ประหลาดพุ่งตกเหวไปพร้อมดาบปักพุง ปีกข้างเดียวของมันช่วยอะไรมันไม่ได้ เป็นอันว่าอวสานสำหรับมัน
.
จบตอน 14 ภาพปกจากกูเกิ้ล การ์ตูนลูกตัวตุ่นน่ารัก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
