28 พ.ค. เวลา 11:57 • ปรัชญา

บทที่ 3: The will ทำไมคนเราถึงอยาก...แล้วก็อยากอีก

นักปรัชญาเยอรมันคนนึงเขียนไว้ (ไม่ขอเอ่ยชื่อ เดี๋ยวดูขี้โม้) ว่า
แรงขับพื้นฐานของชีวิตมันไม่ได้อยู่ที่ความสุข
มันอยู่ที่การ "อยาก"
ตราบใดที่ยังอยาก เราก็ยังมีชีวิต
ตราบใดที่มีชีวิต เราก็ต้องอยาก
ฟังดูโหดร้ายไหม?
ใช่ แต่โหดร้ายในแบบที่ยุติธรรมมาก
เพราะมันเป็นแบบนี้กับทุกคน ไม่มียกเว้น
คนรวย คนจน คนฉลาด คนธรรมดา ต่างก็มีลูปเดียวกัน
แค่วัตถุแห่งความอยากต่างกัน...
คนนึงอยากบุฟเฟต์
คนนึงอยากสร้างจรวดขึ้นดาวอังคาร
แต่กลไกข้างในเหมือนกันทุกประการ
ปัญหาที่แท้จริงจะใช่ความอยากไหม?
ปัญหาคือเราไม่ค่อยรู้ว่ากำลังอยากอยู่หรือเปล่า?
อยากเพราะโดนกระตุ้น
หรือเราเลือกอยากได้มันจากตัวของเราเอง
ลองถามตัวเองดูว่า
ที่อยากได้ของชิ้นนี้ อยากไปที่นี่ อยากเป็นแบบนั้น
ได้มันมาจากไหน?
หากตอบได้ว่า "มันมาจากข้างใน ฉันรู้สึกสมบูรณ์จริงๆ เมื่อบรรลุความอยากนั้น"
นั่นอาจจะใกล้เคียงกับ "อยากจริง"
แต่ถ้าตอบว่า "ไม่รู้สิ เห็นคนอื่นมี เห็นในโฆษณา เลยรู้สึกว่าควรต้องมี"
นั่นคือ สิ่งที่ถูกหล่อหลอมมาหรือเปล่า
ไม่ได้จะบอกว่าอันไหนถูกหรือผิด
อันไหนควรหรือหรือไม่ควรมี
เพราะ The Will มันไม่มีค่าทางศีลธรรม
มันแค่ขับเคลื่อน
ขึ้นลง เปลี่ยนทิศ และไหลไปตามกระแสชีวิตของมนุษย์คนหนึ่ง
บ่อยครั้งมันคือสิ่งที่เราคิดว่าตัวเราเอง
หากอยากเลือกชีวิตตัวเองได้บ้าง
อย่างน้อยๆ
เราก็ควรได้รู้ก่อนว่า
ในขณะนั้น The Will ของเรากำลังพาเราไหลไปทางไหน
โฆษณา