ความสุขเล็กๆ เมื่ออยู่ไกลบ้าน
ในวันที่หิมะตกหนักที่สุดวันหนึ่ง
สิ่งที่ทำให้ฉันมีความสุข กลับเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากเมืองไทย
ย้อนไปในปี 1997 นั้น นอกเหนือจากการ ใช้ Calling Card และ Air Mail ติดต่อกลับบ้านแล้ว
การได้เจอร้านขายของชำสินค้าไทย ก็เป็นความดีใจเล็กๆ อีกเรื่องหนึ่งของฉัน
รัฐที่ฉันอยู่ เป็นรัฐทางเหนือของอเมริกา
มีฤดูหนาว ยาวนานกว่าฤดูร้อน
เมืองที่ฉันอยู่เป็นเมืองขนาดกลาง มีมหาลัยที่มีชื่อเสียงอยู่ ทำให้ มีนักศึกษาชาวต่างชาติมากพอควร
ในช่วงแรก ฉันกิน fast food และอาหาร Local แถวหอพักเป็นหลัก
และได้มีพี่ๆคนไทยแนะนำว่า ให้ลองไปร้านขายของชำไทยที่อยู่นอกเมืองดู
ฉันรีบหาทางไปอย่างตื่นเต้น เพราะคิดถึงอาหารการกินของไทยมาก
จำได้ว่า วันแรกที่ไป สิ่งที่ซื้อเป็นอันดับแรก ตือ ชาไทยที่ใส่ขวดขาย ขนมขบเตี้ยวไทย และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
แค่ได้เห็นสินค้าไทยอยู่บนชั้นวาง
ก็ทำให้รู้สึกเหมือนได้ใกล้บ้านขึ้นมานิดหนึ่งแล้ว
ที่ตื่นเต้นกว่านั้น คือที่ร้านมีวีดีโอละครไทยให้เช่าด้วย
ในยุคที่โลกยังไม่มี youtube
วีดีโอให้เช่านี้ เป็นสิ่งแก้เหงาฉันได้ดีทีเดียว
ในวันหิมะตก ฉันไม่ต้องนั่งเหงาอยู่ห้อง
วีดีโอละครไทย…ภาษาที่คุ้นหู ให้ความสุขเล็กๆกับฉันได้จริงๆ
ไม่มีสิ่งใดดีเท่ากับการ
ดูละครไทย..
จิบชาไทยใส่นมเย็นๆ..
กินบะหมี่ซองและขนมไทยธรรมดาๆ
ทุกวันนี้โลกสะดวกขึ้นมาก
แต่ฉันก็ยังจำความรู้สึกในวันนั่น
วันที่นั่งดูละครไทยจากวีดีโอเช่า
พร้อมบะหมี่ซองร้อน ๆ ในห้องเล็กกลางหิมะได้ดีเสมอ
สิ่งเล็กๆนี้ มีคุณค่าสำหรับคนไกลบ้านในยุคนั่นมากทีเดียว
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
