บทที่ 16
เห็นฉันร้องไห้ออกมา พ่อแม่ก็หันมามองหน้ากันแล้วหัวเราะร่า ก่อนจะหยิบตี้เหมยที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมาวางตรงหน้าฉัน แล้วปลอบว่า
“เมื่อกี้แกล้งเล่นหรอกน่า ไม่ได้กินๆ อยู่ที่นี่ไงล่ะ”
“พ่อแม่หยอกเล่นนะ ถ้ายังร้องไห้อีกจะกินให้หมดจริงๆ แล้วไม่เหลือให้แกหรอกนะ”
น้ำตายังไม่ทันแห้ง พอได้ยินแบบนั้นฉันก็รีบยกมือปาดน้ำตาที่แดงก่ำ แล้วคว้าชามใส่ตี้เหมยมากอดไว้แนบอก พลางทำปากยื่นใส่พวกเขา
“พวกพ่อแม่ใจร้าย ไม่ชอบแล้ว!”
พอพวกเขาได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะร่าด้วยความนึกสนุก โดยไม่เข้าใจเลยว่าพฤติกรรมของตัวเองสร้างบาดแผลให้เด็กน้อยได้มากแค่ไหน ฉันพอจะเข้าใจความรู้สึกของพวกเขาในตอนนั้นเลือนราง
---
ฉันย่อตัวลงที่ขอบนา ขุดดินที่ร่วนซุยไว้ก่อนหน้านี้เพื่อปลูกต้นกล้าพริกลงไปทีละต้น จากนั้นก็เดินไปตักน้ำมารดต้นกล้า เหงื่อไหลโทรมหลังและเต็มใบหน้า ทิ้งรอยคราบจางๆ ไว้บนแก้ม
รดน้ำไปได้เกินครึ่งแปลง ฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของเจ้าตัวประหลาดน้อยเดินเข้ามาใกล้
เสียงเดินของมันแปลกมาก ไม่เหมือนของฉัน บางทีอาจจะเป็นเพราะกรงเล็บ ทำให้เวลาย่ำพื้นมันหนักกว่าปกติ
ฉันไม่ได้หยุดมือจากการรดน้ำ
เจ้าตัวประหลาดน้อยเดินมาถึงข้างกาย แล้วยื่นกรงเล็บมาสะกิดหัวเข่าฉัน
ฉันหันไปมอง มันรีบดึงกระเป๋าเสื้อหน้าอกขึ้นมาโชว์
ข้างในนั้นเต็มไปด้วยตี้เหมยสีแดงสด
เวลาปกติที่ฉันทำงาน มันก็จะวิ่งเล่นอยู่รอบๆ คงเพราะเมื่อกี้เห็นว่าตี้เหมยอร่อย เลยวิ่งไปเก็บแถวๆ นี้สินะ
ฉันเหลือบมองเล็กน้อย แล้วส่งเสียง “อืม” เป็นคำตอบ ก่อนหันกลับไปรดน้ำต่อ
มันใช้กรงเล็บสะกิดฉันอีก พร้อมร้อง “เมะ เมะ” ไม่หยุด
ฉันล้างดินออกจากมือในถังน้ำ แล้วหยิบตี้เหมยจากกระเป๋าเสื้อมาลูกหนึ่ง
พอเห็นฉันหยิบ มันก็ดีใจทันที
ฉันคิดว่ามันอยากให้ฉันกิน เลยยื่นไปจ่อปากมัน
แต่เจ้าตัวประหลาดน้อยกลับไม่อ้าปาก มันทำแก้มป่อง ส่ายหน้า แล้วดึงกระเป๋าเสื้อเข้ามาใกล้ฉันอีก
ฉันเริ่มเข้าใจความหมายของมัน จึงชักมือกลับ แล้วเอาตี้เหมยเข้าปากตัวเอง
พอมันเห็นว่าฉันกินแล้ว ก็ร้อง “เมะ เมะ” อย่างดีใจ แล้วเริ่มยัดตี้เหมยให้ฉันเหมือนได้ของล้ำค่า
ท่าทางเหมือนจะยกทั้งกระเป๋าให้ฉันเลยด้วยซ้ำ
ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง ลูบผมบนหัวมัน
“แกกินเองเถอะ”
“เมะ เมะ~”
มันยังไม่ยอม ใช้กรงเล็บข้างหนึ่งจับปากกระเป๋า อีกข้างล้วงตี้เหมยออกมา แล้วเลียนแบบฉัน ยื่นมาจ่อปากฉันอีกครั้ง
ผลไม้หลายลูกถูกบี้จนเละติดกรงเล็บ ดูไม่น่ากินเอาเสียเลย
แต่เมื่อมองดวงตาสีเขียวคู่ใหญ่ของมัน ฉันก็ยอมก้มหน้ากินตี้เหมยพวกนั้นจนหมด
ส่วนที่เหลือ ฉันไม่กินแล้ว
แต่พอบอกให้มันกินเอง มันก็ไม่ยอมอีกเช่นกัน
มันกลับคว้ากระเป๋าเสื้อ วิ่งปาปๆ ออกไปอีกทาง ทั้งที่ยังถือของเต็มมือ
---
พอฉันปลูกพริกเสร็จ รดน้ำมันเทศที่ปลูกไว้ก่อนหน้า แล้วเก็บของกลับบ้าน
เจ้าตัวประหลาดน้อยก็ยังคงถือกระเป๋าตี้เหมยสีแดงเดินตามฉันอยู่ข้างๆ พร้อมคอยโชว์ให้ดูตลอดทาง
พอกลับถึงบ้าน มันหมอบลงบนเก้าอี้ตัวเล็ก ควักตี้เหมยออกมาทั้งหมด แล้วเข็นเก้าอี้มาวางตรงหน้าฉัน
ฉันที่กำลังก่อไฟอยู่ถึงกับพูดไม่ออก
ดูเหมือนเพราะฉันหยิบตี้เหมยจากกระเป๋ามันไปกิน มันเลยคิดว่าฉันชอบของพวกนี้มาก
ถึงได้พยายามยัดให้ฉันตลอดทาง ทั้งที่ตัวเองไม่แตะเลยสักลูก
“แกกินเถอะ ฉันไม่กินแล้ว” ฉันบอกมันอีกครั้ง
แต่มันยังหมอบอยู่บนเก้าอี้ ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
---
ฉันหยิบชามออกมาสองใบ
ใบหนึ่งเป็นชามที่ฉันใช้กินปกติ อีกใบเป็นชามอะลูมิเนียมใบใหญ่ของมัน
ฉันแบ่งตี้เหมยออกเป็นสองส่วน ใส่ลงไปคนละใบ
แล้ววางชามอะลูมิเนียมใส่มือมัน
“คนละครึ่งนะ”
เจ้าตัวประหลาดน้อยกอดชามตัวเองไว้แน่น แล้ววิ่งไปนั่งบนเก้าอี้อีกตัว
มันนั่งมองฉันกิน ก่อนจะเริ่มแกว่งขาเล็กๆ แล้วค่อยๆ กินของตัวเอง
ฉันกินไปก็คิดไป
มันไม่เหมือนฉันเลยจริงๆ
ตอนเด็กๆ ฉันงกจะตาย
---
ช่วงที่ตี้เหมยเริ่มสุก ดอกสายน้ำผึ้งก็บานสะพรั่ง
ดอกสายน้ำผึ้งมีสองสีในเถาเดียวกัน ทั้งขาวและเหลือง กลิ่นหอมจัดจ้านแทรกอยู่ตามลม
มันเลื้อยไปทั่วพุ่มหนาม ราวกับเอาแสงไฟไปประดับทั้งทุ่ง
ริมลำธาร ข้างนา หลังบ้าน เต็มไปด้วยเถาเหล่านี้
กลางคืนเพียงเปิดหน้าต่าง กลิ่นก็ลอยเข้ามาจนเต็มห้อง
---
ฉันกลับจากนา ตัดเถาสายน้ำผึ้งมาทั้งตะกร้า
แม้มันถูกตัดไป แต่ตราบใดที่รากยังอยู่ ปีหน้ามันก็จะงอกใหม่อีก
เป็นพืชที่ทั้งดื้อและมีชีวิตชีวา
ดอกมันตากแห้งใช้ชงชาได้ ช่วยถอนพิษร้อนแก้กระหาย
พ่อฉันเคยซื้อดอกแห้งมาชงดื่มหน้าร้อนอยู่บ่อยๆ
ตั้งแต่ฉันจำความได้ จนกระทั่งความทรงจำนั้นค่อยๆ จางหายไป
---
พูดไปก็น่าแปลก
ก่อนหน้านี้ฉันลืมไปเกือบหมดแล้ว โดยเฉพาะเรื่องพ่อแม่
แต่ตอนนี้ กลับค่อยๆ นึกถึงมันขึ้นมาอีก
ไม่ใช่เพราะพยายามนึก
แต่เพราะบางอย่างในชีวิตปัจจุบัน มันคล้ายเกินไป
คล้ายจนความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับมาเอง
---
“อื้อย่า!”
เจ้าตัวประหลาดน้อยที่กำลังช่วยเก็บดอกสายน้ำผึ้งร้องขึ้น
บนกรงเล็บมันมีหนอนสีเขียวคลานอยู่
มันยื่นมาให้ฉันดูอย่างตื่นเต้น
“เมะ เมะ~”
ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง
เหมือนเสียงนั้นไม่ได้เรียกแค่ฉัน
แต่กำลังเรียกบางอย่างที่ไกลกว่านั้น
กำลังเรียก…แม่
---
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
