ตอน 15 คำทำนายของราชาตุ่นเผือก
.
ทันทีที่ทั้ง2พ้นจากอุโมงค์ ทางแคบเส้นนั้นก็ถล่มพังเป็นทางยาวจนไม่มีที่เหลือให้เดินได้อีก จากแสงไฟฉายทางเบื้องหน้าของทั้ง2ในขณะนี้ทางกว้างขึ้นและสะอาดขึ้น
ในทันทีที่เลี้ยวโค้งก็ปรากฎแสงสว่างเรืองๆ แสนสุริยาจึงดับไฟฉายแล้วพบตุ่นเผือกนับร้อยเรียงแถวต้อนรับ โดยมีราชาตุ่นวัยชราสังเกตได้จากมงกุฎทองคำเล็กๆที่สวมและนั่งบนบัลลังก์
.
"เราขอขอบคุณท่านผู้กล้าทั้ง2ที่ได้ยื่นมือมาช่วยเหลือบริวารของเรา ที่ผ่านมาพวกเราได้รับความเดือดร้อนจากเจ้าลูกครึ่งประหลาดนี้มาตลอดโดยไม่มีทางต่อสู้เลย
.
เมื่อก่อนพวกเรามีเป็นพันแต่ถูกเจ้าลูกครึ่งประหลาดไล่ล่าจนเหลือเท่าที่ท่านเห็น การที่พวกท่านช่วยกำจัดมันให้ ต่อไปนี้พวกเราจะอยู่อย่างสงบสุข เพื่อตอบแทน
บุญคุณของพวกท่านเราจะชี้ทางออกให้
.
ด้านหลังบัลลังกฺ์ของเรามีหินที่ปิดทางออก ท่านเพียงเลื่อนมันไปทางขวาเท่านั้น เมื่อท่านพ้นไปจากที่นี่ได้เรื่องก็ยังไม่จบ
หนทางข้างหน้าของพวกท่านยังต้องเหนื่อยอีกมาก และ.....สิ้งที่นางผู้กล้ากำลังค้นหา ท่านได้ผ่านมันมาแล้ว แต่เส้นทางไม่ได้มีแค่เส้นทางเดียวหรอก
เมื่อท่านหามันพบจงระวัง2สิ่งนั่นคือแม่ของเจ้าลูกครึ่งประหลาดซึ่งคอยแก้แค้นที่ไปฆ่าลูกของมัน และ ขอให้ระวังผู้ที่ท่านเข้าใจว่าเป็นมิตร"
.
แล้วราชาตุ่นเผือกลุกขึ้นจากบัลลังก์พร้อมด้วยคำพูดสุดท้าย "จงจำไว้ว่า ภาระกิจตรั้งนี้จะสำเร็จได้ต้องเสียสละยิ่งใหญ่เหลือเกิน"
จากนั้นทั้งองค์ราชาพร้อมด้วยตุ่นเผือกทั้งหมดต่างโค้งคำนับให้คนทั้ง2 ความมืดและความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง
ครั้นแล้วเสียงสวิตช์ไฟฉายในมือแสนสุริยาก็ดังกริ๊ก แสงสว่างพุ่งวาบไปยังพื้นที่ราชาตุ่นประทับยืนเมื่อครู่พร้อมด้วยบริวาร เสียงของคุณหญิงเบาและเลื่อนลอย
.
"ไม่เห็นมีอะไรสักหน่อย ทำไมเหมือนจริงราวตาเห็นเลยนะแสน แล้วที่ราชาตุ่น
บอกว่า>>>สิ่งที่นางผู้กล้ากำลังค้นหา ท่านได้ผ่านมันมาแล้ว แต่เส้นทางไม่ได้
มีแค่เส้นทางเดียวหรอก<<< หมายถึงอะไรหรือ"
.
แสนสุริยา "น่าจะหมายถึงสถานที่กักขังดร.สมพันธ์พัฒน์ คุณนิชาจำได้ไหมก่อน
ที่เราจะพบเจ้าสัตว์ประหลาด เราพบทางแยก2ทางคือเวียนขึ้นและเวียนลง ทาง
ที่เวียนลงนั้นมืดสนิทเราจึงตัดสินใจไปทางที่เวียนขึ้นที่สูง
.
หากเราเลือกทางที่เวียนลง เส้นทางนั้นอาจนำไปสู่ศูนย์บัญชาการใหญ่ของนายอะไรก็ตามที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด รวมทั้งพบคู่หมั้นของคุณด้วย โปรด
อย่ากังวลยังมีเส้นทางอื่นอีก"
.
ตามคำแนะนำของราชาตุ่นพวกเขาพบทางออกที่เป็นทางเดินแคบมาก มันเป็นเพียงซอกหินราบเรียบที่ด้านบนสูงโล่งกระแสลมวูบแรกกระโชกเข้าปะทะหน้า
ทางเดินนั้นสูงขึ้นเรื่อยๆ 2ชั่วโมงต่อมาขอบฟ้าที่เพิ่งรุ่งสางพร้อมด้วยยอดเขาและทิวไม้ก็ปรากฎขึ้นตรงหน้า เสียงลมพัดดังหวีดหวิวขณะนั้นคนทั้ง2อยู่เหนือเนินเขาสูงแห่งหนึ่งซึ่งเบื้องหน้าลาดลงไปสู่หุบใหญ่
.
แม่น้ำสายนั้นระยิบระยับงดงามด้วยแสงของดวงอาทิตย์ ทั้ง2ฝั่งของมันปกคลุมด้วยไม้สูงละลิบลิ่ว เมื่อถึงก้นหุบและฝั่งแม่น้ำในชั่วโมงครึ่งต่อมาจึงพากันวางเป้ แล้วทั้ง2ไปวักน้ำล้างหน้า 2มือกอบน้ำเพื่อดื่มแก้กระหาย
.
จากนั้นแสนสุริยาก็หาปลามาเป็นอาหารเช้า หลังจากนั้นทั้ง2ก็พร้อมใจกันเอนกายลงนอนที่ริมฝั่งแม่น้ำอันมีหญ้าอ่อนนุ่มเป็นที่นอนแล้วทั้งคู่ก็หลับไป
.
เวลาผ่านไปราวชั่วโมงเศษแสนสุริยาจึงลืมตาขึ้นความเหนื่อยล้าคลายไปสิ้น เขาหันไปมองคุณหญิงที่นอนอีกด้าน หลายวันมานี้เธอไม่ได้แต่งหน้าเลย
.
ใบหน้าที่แท้จริงของเธอละม้ายพี่สาวแต่อ่อนเยาว์กว่า งดงามซึ้งใจในแบบหญิงไทย ขนตายาวอ่อนช้อย จมูกโด่งน้อยๆรับกับริมฝีปากรูปกระจับสีชมพู
พวงแก้มสีมะปรางสุก เส้นผมเธอยาวขึ้นจากเมื่อแรกพบ สลวยและดำขลับ เธองามตราตรึงใจแม้ในยามหลับ
.
จู่ๆคุณหญิงก็ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่งามของเธอดูเลื่อนลอยอ้างว้างแต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น ขณะที่แสนสุริยาเคอะเขินที่เธอรู้ว่าเขาแอบมอง จึงแก้เก้อด้วยการทักที่น้ำเน่ามาก "ตื่นแล้วหรือครับ หลับสบายไหมครับ"
.
คุณหญิงกลั้นยิ้มทำไมเธอจะไม่รู้ว่าแสนสุริยาแอบมอง ลึกๆแล้วเธอก็พอใจไม่น้อยที่เขาสนใจ เพื่อเป็นการรักษาหน้าของเขาเธอจึงพูดเพียงว่า "ก็ดีนะ นอนกลางดิน กินกลางทราย"
.
"คุณนิชารอสักครู่นะครับ ผมจะไปเก็บผลไม้ป่าแถวๆนี้มาให้"
.
คุณหญิง "ผลไม้อะไรหรือ"
.
"ลูกไข่เน่าครับ"
.
คุณหญิง "ผลไม้เน่าจะกินได้ยังไงกัน"
.
แสนสุริยาหัวเราะนัยน์ตาเป็นประกาย "ลูกไข่เน่าเป็นผลไม้พื้นบ้านโบราณซึ่งในปัจจุบันหายาก ผลสุกมีสีม่วงดำหรือดำสนิท ผิวเนียนนุ่ม มีกลิ่นเฉพาะตัว เนื้อมีรสหวานอมเปรี้ยว คนที่เดินป่าชอบมาก"
.
"ทำไมตั้งชื่อไม่น่ากินเลย"
.
แสน "ที่มาของชื่อ ลูกไข่เน่า มาจากลักษณะของผลไม้ชนิดนี้เมื่อสุกงอมจนหง่อมจะมีผิวสีม่วงดำ เนื้อนิ่ม ฉ่ำน้ำ และ ส่งกลิ่นเหม็นหืนคล้ายกับไข่ที่เน่าเสียครับ แต่
ลูกไข่เน่านี้ใช้แก้ท้องเสียในเด็กได้นะครับ"
.
"ฟังคุณสมบัติแล้วชักกินไม่ลง"
.
แสนหน้าม่อย "ดูท่าผมจะเป็นเซลล์แมนขายของที่ไม่เวิร์กเอาเสียเลย"
.
คุณหญิงหัวเราะชอบใจใบหน้าของเธอสดใส แล้วลุกขึ้นมาฉุดมือของชายหนุ่มให้ลุกขึ้นยืน "มาเถอะแสนเราไปเก็บลูกไข่เน่าด้วยกัน ของโบราณหายากพลาดได้ไง"
.
แสนสุริยายิ้มแล้วจูงมือคุณหญิงวิ่งไปเก็บลูกไข่เน่าในป่าใกล้ๆมากิน สีสันของมันตอนแรกคุณหญิงแทบไม่อยากจับด้วยซ้ำ แต่กลิ่นหอมอ่อนๆเฉพาะตัวชวนให้ลอง
.
เพราะรสหวานอมเปรี้ยวของมัน ทำให้คุณหญิงกินผลไม้พื้นบ้านของไทยอย่างชื่นชอบ "ไม่น่าเชื่อว่าผลไม้พื้นบ้านของไทยจะทำให้ฉันไม่สามารถหยุดมันได้"
.
แสนสุริยาที่กำลังอารมณ์ดีพลันชะงักแตะแขนของเธอเบาๆ "คุณนิชาคิดเหมือนผมไหมว่าพื้นมันสะเทือนแม้จะ...ไม่มาก"
.
คุณหญิงหยุดฟังสักครู่ความสั่นสะเทือนนั้นใกล้เข้ามาทุกที "หรือเป็นเจ้าT-Rex" เธอกระซิบเบาๆ
.
แสนสุริยาพยักหน้ารับ ทั้งคู่ก้าวเดินไปแอบข้างหลังของต้นไม้ใหญ่อย่างเงียบที่สุดราวกับเกรงว่าเสียงจะไปรบกวนบางสิ่ง บางสิ่งที่ไม่อยากพบเจออีกไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน
.
ทั้ง2ยืนแนบชิดกันต่างมองหน้ากันด้วยความเคร่งเครียด พลางมองหาที่กำบังแห่งใหม่ไปพลาง แผ่นดินที่ทั้งคู่ยืนอยู่ไหวเฮือกราวแผ่นดินไหว
.
พร้อมกับเงาทะมึนมหึมามหายักษ์โผล่วูบขึ้นมาข้างๆ สูงชะเงื้อมเป็นเงาทาบทับตัดกับสีหม่นมัวของความทึบของป่า
ดวงตาทั้งคู่สีเหลืองสว่างจ้า แถวอันแน่นขนัดนับไม่ถ้วนของฟันที่แหลมคมอยู่ในปากอ้าแสยะกว้าง มันคือไดโนเสาร์กินเนื้อขนาดใหญ่ ไทรันโนซอรัส เรกซ์(T-Rex)
.
"หนีเร็วคุณนิชา" แสนสุริยาตะโกนสุดเสียง แล้วทั้ง2ต่างจูงมือกันวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต หนีไดโนเสาร์กินเนื้อที่ดุร้ายที่สุดในยุคดึกดำบรรพ์ ซึ่งเป็นตัวเดียวกันกับที่เคยเจอกันมาแล้วที่ถ้ำใกล้น้ำตก
.
แล้วสำเนียงพิลึกพิลั่นน่าสพรึงกลัวก็ดังขึ้น มันเป็นเสียงแผดแหลมดังคว้ากอย่างเกรี้ยวกราดเป็นระยะ แล้วก็มีเสียงต้นไม้ใหญ่ล้มกันโครมคราม
.
ทั้งคู่วิ่งไปพลางสอดส่ายสายตาหาทางรอดไปพลาง แล้วยังต้องหนีให้ทันเจ้าไดโนเสาร์ที่วิ่งเร็วราวพายุ
ทั้งคู่ก็พบที่ซ่อนเป็นซอกหินบริเวณใกล้ๆและพยายามอย่าให้มันเห็นได้ เพราะพลังอันมหาศาลของไทรันโนซอรัส เรกซ์ จะทำให้หินถล่มเป็นอันตราย
.
เจ้าT-Rexพยายามมองหาเหยื่อของมันจนเมื่อไม่เห็นแล้วจริงๆจึงยอมจากไป แต่ทั้งๆที่มันไปจากที่นี่นานแล้วคนทั้ง2ก็ยังไม่กล้าที่จะขยับกาย
ยังคงเบียดแนบชิดอยู่ที่ซอกหินต่างกุมมือกัน แล้วคุณหญิงก็ถอนหายใจซบหน้าลงกับบ่าของแสนสุริยาที่โอบกอดเธอไว้ ."มันไปแล้วครับ" เขากระซิบบอก
.
"ฉันยังกลัวมันอยู่เลย จูบฉันแสนสุริยา เพื่อให้ฉันแน่ใจว่าฉันยังมีชีวิตอยู่"
.
ความรู้สึกท่วมท้นภายในหัวใจ แสนสุริยาก้มลงจุมพิตเธออย่างดูดดื่มนิ่งนาน แล้วเป็นคุณหญิงที่ผละออกจากอ้อมกอดของเขา ตามมาด้วยฝ่ามือที่ซัดเพี้ยะโดยแรง
ที่ใบหน้าจนเขางง
.
"จดจำไว้แสนสุริยา อดีตของฉันจะเป็นอย่างไรเธอก็ไม่มีสิทธิ์มาทำเหมือนฉันเป็นหญิงข้างทาง"
.
แสน "ผมไม่เคยคิดเช่นนั้นเลยครับ มีแต่ยกย่องเทิดทูนคุณหญิง สิ่งที่ทำไปนนั้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ ผมเป็นคนที่พูดไม่เป็นคุณหญิงอาจคิดว่าเชย แต่นี่คือคำพูดจากใจของผม"
.
คุณหญิงนิ่งไปสักครู่แล้วเธอก็ยิ้มส่งมือมาให้เขาจับ "ถ้าเช่นนั้นเรามาเริ่มต้นกันใหม่ ที่ผ่านมาเราต่างไม่เคยรู้จักกันเลย ฉันคือหม่อมราชวงศ์หญิงนิชาภา เรียกฉันว่าคุณนิชา"
.
"ส่วนผมเป็นพรานนำทางของคุณชื่อแสนสุริยา เรียกผมว่า แสน"
.
จบตอน 15 ภาพปกจาก The Earth จุดสิ้นสุดของกำแพงเมืองจีน ทางตะวันออกของประเทศจีนบริเวณชายฝั่งทะเลปั๋วไห่
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
