[อาทิตย์เรือนสิบ] ความเห็นส่วนตัวนะคะ เราเรียกสิ่งนี้ว่า “จิตผู้รู้” หรือ “สติ” ค่ะ

สำรวจ
ลงทุน
คำถาม

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

•

30 พ.ค. เวลา 06:17 • ความคิดเห็น

ในสติปัฏฐาน4 ทั้งการดูกายในกาย ดูเวทนาในเวทนา ดูจิตในจิต และเห็นธรรมในธรรมนั้น จิตเป็นผู้ดู เป็นผู้รู้สึก และเป็นผู้เห็นใช่ไหมครับ ?

ความเห็นส่วนตัวนะคะ

เราเรียกสิ่งนี้ว่า “จิตผู้รู้” หรือ “สติ” ค่ะ

ที่สุดท้ายเมื่อรู้ไปเรื่อยๆแล้ว

ในที่สุด จะพบว่าแม้แต่”จิตผู้รู้“ ก็ไม่มีอยู่จริง

ปล. เอาข้อเขียนน่าสนใจมาฝากค่ะ

🌱 ใจทำงานอย่างไร 🌱

เมื่อจิตเป็นเหตุ ทุกข์จึงเกิด และทุกข์จึงดับได้

เมื่อมนุษย์เริ่มเข้าใจว่า

ชีวิตดำเนินไปตามเหตุและผล 🎯

และกรรมเกิดจากการกระทำทางกาย วาจา ใจ

คำถามถัดมาที่สำคัญยิ่งกว่า คือ

“แล้วใจที่เป็นต้นเหตุของกรรม ทำงานอย่างไร” 🧠

พระพุทธเจ้าทรงชี้ให้เห็นว่า

แม้กายจะเป็นผู้กระทำ

แม้วาจาจะเป็นผู้พูด

แต่สิ่งที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด

คือ ใจ 🌊

ถ้าใจไม่คิด

กายจะไม่ขยับ

ถ้าใจไม่ตั้ง

วาจาจะไม่เปล่ง

ใจจึงเป็นจุดเริ่มต้นของทุกการกระทำ

พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า

ใจไม่ได้มีเพียงด้านเดียว

แต่ประกอบด้วยสภาพหลายอย่าง

ที่ทำงานร่วมกันตลอดเวลา

คำแรกคือ จิต

จิต คือสภาพรู้

เป็นสิ่งที่รับอารมณ์

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เห็น

สิ่งที่ได้ยิน

สิ่งที่ได้กลิ่น

สิ่งที่ลิ้มรส

สิ่งที่สัมผัส

และสิ่งที่คิด 🧠

จิตไม่ดี ไม่ชั่ว

แต่เปลี่ยนไปตามสิ่งที่มากระทบ

เมื่อจิตรับอารมณ์

สิ่งถัดมาที่เกิดขึ้น คือ เวทนา

เวทนา คือความรู้สึก

สุข 😊

ทุกข์ 😔

หรือเฉย 😐

พระพุทธเจ้าทรงชี้ให้เห็นว่า

มนุษย์ส่วนใหญ่

ไม่ได้ทุกข์เพราะเหตุการณ์

แต่ทุกข์เพราะเวทนา

เมื่อสุข ก็อยากให้สุขอยู่นาน

เมื่อทุกข์ ก็อยากให้หายเร็ว

เมื่อเฉย ก็หลงลืม

จากเวทนา

สิ่งถัดมาที่เกิดขึ้น คือ สัญญา

สัญญา คือความจำ

คือการให้ความหมาย

คือการบอกว่า

“สิ่งนี้คืออะไร”

สัญญาทำให้มนุษย์

จำอดีต

เทียบปัจจุบัน

คาดหวังอนาคต 🕰️

พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า

ความทุกข์จำนวนมาก

ไม่ได้เกิดจากปัจจุบัน

แต่เกิดจากสัญญาที่ดึงอดีตมาครอบปัจจุบัน

เมื่อสัญญาทำงาน

สังขารย่อมเกิดขึ้น

สังขาร คือการปรุงแต่ง

คือการคิดต่อ

คือการตีความ

คือการวางแผน

คือการตัดสิน

ตรงจุดนี้เอง

ใจจะเริ่มดิ้นรน 🔥

คิดว่า

“ไม่อยากเป็นแบบนี้”

“อยากให้เป็นอย่างนั้น”

“ทำไมต้องเกิดกับฉัน”

พระพุทธเจ้าทรงชี้ให้เห็นว่า

สังขารคือโรงงานผลิตทุกข์

ถ้าไม่รู้เท่าทัน

เมื่อสังขารปรุง

วิญญาณย่อมทำงาน

วิญญาณ คือการรับรู้

ผ่านตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ

รับรู้ซ้ำ

รับรู้อย่างต่อเนื่อง

จนเกิดความรู้สึกว่า

“นี่คือฉัน”

และเมื่อจุดนี้เกิดขึ้น

การยึดก็เริ่มทำงาน 🔗

มนุษย์จึงไม่ได้ทุกข์

เพราะมีใจ

แต่ทุกข์เพราะไม่รู้จักใจ

พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า

ถ้าเห็นจิต

จะไม่หลงไปกับเวทนา

ถ้าเห็นเวทนา

จะไม่ถูกสัญญาหลอก

ถ้าเห็นสังขาร

จะไม่ถูกความคิดลากไป

การรู้ทันใจ

ไม่ใช่การบังคับใจ

แต่คือการเห็นใจตามความเป็นจริง 👁️

เมื่อใจถูกเห็น

ใจจะค่อยๆ สงบเอง

เหมือนน้ำที่ไม่ถูกกวน 🌊

พระพุทธเจ้าทรงชี้ให้เห็นว่า

ผู้ใดเข้าใจการทำงานของใจ

ผู้นั้นเริ่มหลุดจากอำนาจของทุกข์

เพราะเมื่อรู้ว่า

ทุกข์เกิดอย่างไร

ทุกข์ก็ย่อมดับได้ ✨

และเมื่อมนุษย์เห็นว่า

ใจคือจุดกำเนิดของทุกข์

คำถามถัดไปย่อมเกิดขึ้น

“แล้วอะไรที่ทำให้ใจยึด” 🪷

นี่คือก้าวถัดไปของการเดินทาง

จากการเข้าใจจิต

สู่การเข้าใจรากของทุกข์อย่างแท้จริง

ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงชี้ไว้ชัดเจน

ว่าสิ่งนั้นคือ

ความยึดถือ

และนั่นคือเรื่องต่อไปของซีรีส์นี้ 🌱✨

────────────────────

FB : ควายไทย

“สิ่งที่พระพุทธเจ้าสอนทั้งหมด

อาจรวมอยู่ในความจริงเพียงนิดเดียว…ที่เราเห็นเอง”

—

หลวงพ่อเทียนเล่าว่า

วันหนึ่งขณะเดินกลับไปกลับมา

ใจเกิดความรู้สึกเบาขึ้นมาอย่างประหลาด

—

ท่านถอนเส้นผมออกมาดู

เห็นรากผมสีขาวเล็ก ๆ

แล้วเกิดปัญญาขึ้นทันทีว่า

—

“ผมที่ถอนออกมาแล้ว

เอากลับไปปลูกที่เดิมไม่ได้”

—

เพียงชั่วขณะนั้นเอง

หลวงพ่อกลับเห็นว่า

คำสอนทั้งหมดของพระพุทธเจ้า

ที่มีนับหมื่นนับแสนพระธรรมขันธ์

—

แท้จริงรวมลงอยู่ในความจริงง่าย ๆ นี้เอง

—

คือการเห็นตามจริง

ว่าเมื่อสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นแล้ว

มันก็เปลี่ยนไปทันที

ไม่อาจย้อนกลับเป็นเหมือนเดิมได้อีก

—

นี่คือการเห็นธรรม

ไม่ใช่ด้วยความคิด

แต่ด้วยใจที่ตื่นขึ้นจริง ๆ

—

หลวงพ่อจึงสอนว่า

จุดเริ่มต้นทั้งหมด

คือการกลับมาดู “กาย”

—

ดูการเคลื่อนไหว

ยกมือก็รู้

เดินก็รู้

เคลื่อนไหวก็รู้

—

เมื่อดูชัดขึ้น

จึงค่อยหันมาดู “ใจ”

—

ใจคิดอย่างไร

ก็รู้ทัน

โกรธก็รู้

โลภก็รู้

หลงก็รู้

—

ไม่ใช่เพื่อกดข่มมัน

แต่เพื่อ “เห็น”

—

เมื่อเห็นความคิดได้

นั่นคือเริ่มเดินถูกทาง

หรือที่เรียกว่า “สัมมาทิฏฐิ”

—

หลวงพ่อพูดชัดมากว่า

ถ้ายังไม่เห็นจิตใจตัวเอง

ความถูกต้องนั้น

อาจเป็นเพียงถูกในคำพูด

แต่ยังไม่ใช่ความถูกต้องทางธรรมจริง ๆ

—

แต่ถ้าเมื่อใด

คิดปุ๊บ…เห็นปั๊บ

แล้วดับได้ทันที

—

เมื่อนั้น

ใจเริ่มเข้าถึงธรรมแล้ว

—

นิพพานจึงไม่ใช่เรื่องหลังความตาย

—

แต่คือ “ความไม่มีทุกข์”

ที่เกิดขึ้นในขณะที่ใจไม่หลงไปกับความคิด

—

หลวงพ่อยังชี้ให้เห็นอีกว่า

แท้จริงแล้ว

จิตที่ว่าง

จิตที่เป็นอุเบกขา

มันมีอยู่แล้วตามธรรมชาติ

—

แต่คนเราไม่เคยมองเข้ามา

มัวแต่มองคนอื่น

เปรียบเทียบคนอื่น

ตัดสินคนอื่น

—

โดยไม่เคยหันกลับมา

ดูใจตัวเองเลย

—

ทั้งที่สนามแห่งการตื่นรู้

อยู่ในชีวิตนี้เอง

—

ธรรมะจึงทั้งง่ายที่สุด

และยากที่สุด

—

ง่ายสำหรับคนที่เริ่มหันมาสนใจตัวเอง

—

และยากเหลือเกิน

สำหรับคนที่ยังเอาแต่หนีออกไปข้างนอก

—

FB : Dhamma Mahasati

โฆษณา

ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน

ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน