เราเคยเป็นเนื้องอกในเต้านม ตอนแรกก็กลัวจะเป็นมะเร็ง แต่ไม่ใช่ เป็นแค่เนื้องอก แต่ตอนที่รู้ว่าเป็นเนื้องอก ตอนแรกก็กลัว แต่ก็กลับมาใช้ชีวิตปกติ ไปหาหมอตามนัด เข้ารับการผ่าตัดตามขั้นตอน นอน รพ. 3 วัน2คืน กลับมาทำงานต่อ คนอื่นนึกว่าไปเที่ยวต่างจังหวัด ทุกอย่างดูปรกติมาก สรุปมีแค่เราที่รู้ว่าตนเองไปทำอะไรมา แต่คนรอบตัวไม่รู้ เราก็ไม่ได้บอกใคร
เราค้นพบว่า มันไม่มีความจำเป็นเลยที่ต้องประกาศให้ชาวบ้านรู้ว่าเราเป็นอะไร ไม่มีใครเขาสนใจหรอกว่าเราไปทำอะไรมา เราจะป่วยตายหรือเราจะอยู่ ชีวิตคนอื่นเขาก็เหมือนเดิม ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรา
ความน่ากลัวมันไม่ได้อยู่ที่ว่าเราจะตายไหม แต่อยู่ที่ก่อนจะตาย ทรมานมากไหม เราเห็นคนที่เป็นโรคไต แล้วไม่รักษา สภาพอืดทรมาน แค่หายใจก็เหนื่อยแล้ว คนที่มองชีวิตตนเองไร้ค่า ไม่ต้องรักษามันหรอก ไม่ใช่แค่ปล่อยให้ตนเองตาย แต่กำลังทรมานร่างกายตนเองก่อนตาย เป็นการตายทั้งที่ยังหายใจ
มีแค่สโตรก กับ หัวใจวายเท่านั้น ที่ไปเลยแบบไม่ต้องรู้ล่วงหน้า ไม่ต้องสั่งลา แต่โรคเรื้อรังอื่นๆ ก่อนตายล้วนทรมานทั้งสิ้น ไม่ว่าโรคไต มะเร็ง ความน่ากลัวไม่ใช่การรักษา แต่คือ ความทรมานของโรค ที่อยากจะตายก็ไม่ได้ตาย จะอยู่ก็ไม่ได้อยู่แบบปกติ อยู่แบบทรมานเหมือนตายทั้งเป็น การรักษาจึงเป็นแค่การบรรเทาความทรมาน แต่ไม่ได้ช่วยให้รอดตาย สุดท้ายก็ต้องตาย แต่ไม่ทรมานก่อนตายดีที่สุด
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
