บทที่ 17
โลควอต ต้นนี้ ฉันก็ได้กินผลของมันเมื่อปีที่แล้วเช่นกัน เนื้อผลสีเหลืองทองหวานมาก น่าเสียดายที่ฉันมาพบมันช้าไปหน่อย ผลสุกส่วนใหญ่ถูกนกจิกเสียหายไปหมดแล้ว ยังมีผลที่สุกงอมร่วงเกลื่อนพื้น มองแล้วน่าเสียดายอย่างยิ่ง
—อาหารทุกอย่างที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าฉัน หากถูกปล่อยให้สูญเปล่า ฉันจะรู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก นี่เป็นอาการหลงเหลือจากการอดอยากอย่างหนักในอดีต
เพราะเหตุนี้ ปีนี้ฉันจึงแวะเวียนไปตามจุดต่าง ๆ ในหมู่บ้านที่มีต้นไม้ผลอยู่เสมอ เพื่อดูว่าต้นไม้เหล่านั้นออกผลเป็นอย่างไรบ้าง
ในลานบ้านหลังหนึ่งใกล้ ๆ มีต้นส้มอยู่หลายต้น ตอนนี้เริ่มมีดอกตูมสีขาวโผล่ออกมาไม่น้อย ดอกตูมเล็กเท่าเมล็ดข้าวประดับอยู่บนใบสีเขียว ดูราวกับไข่มุก อีกไม่นานเมื่อมันบาน กลิ่นจะหอมมาก ฉันชอบกลิ่นดอกส้มเป็นพิเศษ
ริมทางสายหนึ่งที่ฉันเดินเป็นประจำ ผลสตรอว์เบอร์รีป่าเตี้ย ๆ ถูกเก็บไปเกือบหมดแล้ว แต่ตามเส้นทางอื่นยังไม่มีใครแตะต้อง ช่วงนี้เป็นฤดูที่ผลสุกดกที่สุด อีกไม่นานผลก็จะค่อย ๆ หมดไป
แม้ว่าฉันกับเจ้าตัวประหลาดตัวน้อยจะเก็บสตรอว์เบอร์รีกลับไปกินทุกวัน โดยเฉพาะมันที่สามารถนั่งเงียบ ๆ กินได้ทีละชามใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีผลไม้อีกมากที่ไม่ทันได้เก็บ ปล่อยให้สุกงอมร่วงหล่น ก่อนจะถูกแมลงกินหรือเน่าเปื่อยอยู่บนพื้น
ตลอดสองปีที่ฉันอยู่ที่นี่ ฉันสังเกตว่าหลังผ่านพ้นความอดอยากครั้งใหญ่มา พืชและสัตว์ต่าง ๆ ดูเหมือนจะเติบโตอย่างรวดเร็วราวกับกำลังชดเชยความแห้งแล้งในอดีตเป็นสองเท่า ทุกสิ่งเต็มไปด้วยชีวิตชีวาในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ยกตัวอย่างเช่นสตรอว์เบอร์รีป่า ปีที่แล้วก็มีมากอยู่แล้ว แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับปีนี้
นี่เป็นสัญญาณที่น่ายินดี ตราบใดที่ทุกอย่างยังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันก็ไม่กังวลว่าจะอดตาย
ปีที่แล้วฉันเก็บสตรอว์เบอร์รีมาทำแยม ปีนี้ก็คิดจะทำอีก และจะทำให้มากกว่าเดิม เพราะปริมาณอาหารของคนหนึ่งคนกับสองคนนั้นไม่เหมือนกัน
ช่วงนี้ฉันกินมันทุกวัน ต่อให้อร่อยแค่ไหนก็เริ่มเบื่อแล้ว แต่เจ้าตัวประหลาดยังไม่เบื่อเลย มันมีความกระตือรือร้นอย่างมากกับของอร่อยทุกชนิด
ฉันเลือกวันที่อากาศแจ่มใส พาเจ้าตัวประหลาดไปเก็บสตรอว์เบอร์รีตามคันนาแถบที่ไม่เคยไปมาก่อน
ฉันเก็บทางซ้าย มันเก็บทางขวา
ฉันถือถังหนังใส่น้ำใบหนึ่ง บ้านชนบทหลายหลังมักมีถังแบบนี้อยู่หลายใบ ตัวถังค่อนข้างหนัก สีเขียวเข้มปนแดงคล้ำ ดูไม่สวยเอาเสียเลย แต่คุณภาพดีมาก ผนังถังหนา แม้จะถูกทิ้งไว้หลายปีก็ยังใช้งานได้ ต่างจากถังสีสันสดใสบางชนิดที่ผ่านไปไม่กี่ปีก็เปราะจนหักง่าย
ส่วนเจ้าตัวประหลาดถือกระจาดไม้ไผ่ใบเล็กกว่าของฉันมาก
ฉันเก็บได้เร็วกว่า มันนั่งยอง ๆ ค่อย ๆ เด็ดทีละผล กรงเล็บเล็กที่มีเพียงสามนิ้วใช้งานไม่ค่อยสะดวก ขณะที่ฉันก้มตัวเก็บทีเดียวได้เป็นแถบกว้าง
ฉันเลือกเฉพาะผลแดงสุกที่ใกล้จะร่วง แต่เจ้าตัวประหลาดกลับซื่อเสียจนไม่ยอมปล่อยผลสีแดงแม้แต่ลูกเดียว มันยังคอยแหวกใบไม้ดูว่ามีผลไหนหลงเหลืออยู่หรือไม่
ดังนั้นบริเวณที่มันเก็บผ่านไปแล้วจึงเหลือเพียงสีเขียวของผลอ่อน ต่างจากฝั่งฉันที่ยังมีผลแดงหลงเหลืออยู่ไม่น้อย
ฉันไม่ได้สนใจวิธีเก็บของมันนัก พอเก็บแปลงนี้เสร็จก็เดินต่อไปยังแปลงถัดไป
เมื่อสิ้นวัน ผลผลิตของเรามีมากมายอย่างยิ่ง
ฉันเก็บได้สองถัง ส่วนเจ้าตัวประหลาดเก็บได้สองกระจาด
หลังจากล้างน้ำอย่างรวดเร็วแล้วผึ่งให้สะเด็ดน้ำ ฉันก็เทสตรอว์เบอร์รีทั้งหมดลงในหม้อใบใหญ่ที่เช็ดแห้ง ใช้ทัพพีไม้บดมันจนเละ
ผลไม้พวกนี้สุกงอมอยู่แล้ว หลายลูกเพียงกดเบา ๆ ก็มีน้ำสีแดงกระเด็นออกมา
สตรอว์เบอร์รีสีแดงสดอวบอิ่มถูกบดจนกลายเป็นเนื้อเหลว แม้จะดูไม่สวยเหมือนก่อน แต่กลิ่นยังหอมมาก
กลิ่นหวานหอมลอยฟุ้งไปทั่วทั้งครัว
เมื่อบดจนหมด ฉันก็เริ่มก่อไฟ ใช้ไฟอ่อนเคี่ยวช้า ๆ
หม้อเหล็กใบใหญ่ที่ใช้ฟืนให้ความร้อนสม่ำเสมอ ไม่ค่อยทำให้อาหารไหม้ ฉันจึงคอยคนไปด้วยขณะเคี่ยว
น้ำสีแดงออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น ฟองอากาศก็เริ่มผุดปุด ๆ พร้อมกับกลิ่นหอมพิเศษที่ค่อย ๆ เข้ามาแทนกลิ่นผลไม้สด
กลิ่นหวานจนทำให้น้ำลายสอโดยไม่รู้ตัว
ระหว่างที่ฉันทำงาน เจ้าตัวประหลาดยืนอยู่บนเก้าอี้เตี้ย ๆ พาดตัวอยู่ข้างเตา ใช้แขนหนุนคาง เอียงศีรษะมองการเคลื่อนไหวของฉัน สลับกับมองในหม้อ
ดวงตาของมันเป็นประกายระยิบระยับ
หางสีขาวแกว่งไปมาอย่างร่าเริงอยู่ด้านหลัง คอยฟาดโดนขากางเกงเบา ๆ
ฉันปล่อยให้หม้อเดือดต่อไป ก่อนจะหยิบกล่องเหล็กใบหนึ่งจากชั้นบนของตู้
ด้านในมีของบางอย่างที่ดูเหมือนหินอ่อนสีขาวโปร่งแสง
มันคือน้ำตาลก้อนแบบโบราณ
ตอนฉันยังเล็กมาก คุณยายเคยเอาน้ำตาลแบบนี้มาให้
มันแข็งเหมือนหิน แต่กินได้นานมาก เวลากินต้องใช้ค้อนทุบให้แตกเป็นชิ้นเล็ก ๆ
ฉันจำได้ราง ๆ ว่าน้ำตาลก้อนที่บ้าน สุดท้ายแม่โยนทิ้งเพราะเก็บไว้นานเกินไป
ตอนที่มันถูกทิ้งลงถังขยะ ก็มีมดต่อแถวยาวมาหามันทันที
ฉันในวัยไม่กี่ขวบนั่งยอง ๆ ดูมดขนน้ำตาลอยู่ทั้งบ่าย
น้ำตาลก้อนใหญ่มหึมาขนาดนั้น พวกมันขนไปได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ฉันห่อก้อนน้ำตาลด้วยผ้า แล้วใช้ค้อนทุบมุมที่นูนออกมา
เป๊าะ!
ชิ้นหนึ่งหลุดออกมา
ฉันเก็บส่วนที่เหลือกลับเข้ากล่อง แล้วทุบชิ้นที่แยกออกมาให้เล็กลงอีก
ขณะที่ฉันกำลังเคาะค้อนดังตึก ๆ เจ้าตัวประหลาดก็กระโดดลงจากเก้าอี้ ยกเก้าอี้มานั่งตรงหน้าฉัน ใช้มือเท้าคาง มองห่อผ้าในมือฉันอย่างสนใจ
ฉันวางค้อนลง เปิดผ้าออก
ด้านในเต็มไปด้วยเศษน้ำตาลสีขาว และผงน้ำตาลละเอียดคล้ายปูนขาว
ฉันเลือกเศษชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งใส่ปาก
รสหวานกระจายเต็มช่องปากทันที
จากนั้นก็หยิบอีกชิ้นยัดเข้าปากเจ้าตัวประหลาด
แล้วรวบผงน้ำตาลทั้งหมด เดินไปที่หม้อ เทลงไปในแยมสตรอว์เบอร์รี
ผงน้ำตาลสีขาวละลายเข้ากับเนื้อผลไม้สีแดง กลิ่นหวานยิ่งเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม
ฉันเริ่มรู้สึกเลี่ยน จึงปิดฝาหม้อแล้วไปล้างขวด
ขวดที่จะใช้บรรจุแยมเป็นขวดแยมลูกแพร์เก่า ตัวขวดสีเขียวอ่อนโปร่งแสง ฝามีร่องรอยสนิมเล็กน้อย และยังพิมพ์รูปลูกแพร์สีเหลืองเอาไว้
ฉันลอกฉลากกระดาษออกไปหมดแล้ว
หลังวันสิ้นโลก ฉันมีนิสัยอย่างหนึ่งติดตัว
พอเห็นอะไรที่อาจมีประโยชน์ก็อยากเก็บกลับบ้าน
เหมือนคนเก็บของเก่าไม่มีผิด
ดังนั้นตอนนี้บ้านทั้งหลังจึงเต็มไปด้วยของจิปาถะ
อย่างขวดแก้วหลายสิบใบนี้ ฉันขนกลับมาจากร้านขายของชำในเมืองเล็ก ๆ ข้าง ๆ
แม้อาหารกระป๋องด้านในจะเสียจนดำหมดแล้ว แต่ฉันก็ยังเก็บขวดแก้วพวกนี้เอาไว้
ก่อนหน้านี้ยังหาประโยชน์ไม่ได้
ตอนนี้กลับเหมาะสำหรับใส่แยมสตรอว์เบอร์รีพอดี
แยมสตรอว์เบอร์รีกว่ายี่สิบขวดถูกบรรจุลงในขวดแก้วสะอาด แล้วเรียงอยู่ในตู้ครัว
ตู้ใบนี้ทำจากไม้ ดูเหมือนผ่านการใช้งานมานานมาก แต่ช่างฝีมือที่ทำมันเก่ง และไม้ก็ทนทาน จนถึงตอนนี้ยังแข็งแรงอยู่
ชั้นบนใช้วางอาหารที่กินไม่หมด ส่วนด้านล่างเก็บชาม ถ้วย และตะเกียบสะอาด
ชั้นบนกรุด้วยลวดตาข่ายและผ้าบาง ๆ ส่วนด้านล่างเป็นบานไม้ มีสลักไม้ใช้ล็อก
แต่สลักนั้นไม่ค่อยแข็งแรง
ก่อนหน้านี้หนูกลายพันธุ์ตัวหนึ่งเคยเปิดตู้ของฉันได้
หลังจากนั้นฉันจึงเปลี่ยนมาใช้แม่กุญแจดอกใหญ่แทน
ขณะที่ฉันล้างหม้อ เจ้าตัวประหลาดก็หมอบอยู่หน้าตู้ เปิดปิดบานตู้ซ้ำไปซ้ำมานับสิบครั้ง
หลังล้างหม้อเสร็จ ฉันเอื้อมมือผ่านด้านหลังของมัน หยิบแยมออกมาหนึ่งขวด เปิดฝาแล้วตักให้มันชิมหนึ่งช้อน
เดิมทีฉันแค่คิดจะให้มันลองชิมสักสองคำ
แต่สุดท้ายมันกินหมดทั้งขวด
หวานขนาดนี้ มันไม่รู้สึกเลี่ยนเลยหรือไง?
ฉันมองขวดเปล่าในมือ แล้วมองเจ้าตัวประหลาดที่กำลังนอนพิงเข่าฉันด้วยสีหน้าพึงพอใจ
ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าแยมที่ทำไว้คงน้อยเกินไป
แยมพวกนี้จะพอให้มันกินได้สักเดือนหรือเปล่านะ?
สุดท้าย ฉันจึงทำเพิ่มอีกสองหม้อใหญ่
คราวนี้เราเก็บสตรอว์เบอร์รีที่หาได้เกือบทั้งหมดกลับมา ไม่ปล่อยให้เสียเปล่าแม้แต่น้อย
เมื่อฤดูสตรอว์เบอร์รีผ่านพ้นไปอย่างสมบูรณ์ น้ำในร่องข้างทางก็ไหลเอื่อยลง ไม่เชี่ยวกรากเหมือนก่อน
มีเพียงตอนที่อากาศร้อนจัด แล้วฉันย่อตัวลงตักน้ำล้างหน้าเท่านั้น จึงจะสัมผัสได้ถึงความเย็นที่หลงเหลืออยู่เล็กน้อย
ฝนที่ตกต่อเนื่องมาโดยตลอดค่อย ๆ ลดลง
อากาศร้อนจนสามารถสวมเพียงเสื้อแขนสั้นตัวเดียวได้แล้ว.
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
