บทที่ 32
คิดแบบนั้นแล้ว ฉันรู้สึกว่าใจของตัวเองว่างเปล่า มีลมเย็นๆ พัดผ่านทะลุเข้าไป ฉันซบหน้าลงบนแขน กอดเข่าตัวเองไว้แน่น
มันเป็นแบบนี้เสมอมา ฉันไม่เคยรั้งใครไว้ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ หรือป้าหลี่ที่เคยช่วยเหลือและสอนอะไรฉันมากมาย หรือแม้แต่เพื่อนที่เคยร่วมเดินทางมาด้วยกันช่วงหนึ่ง หรือผู้ชายที่เคยมีใจให้และช่วยเหลือฉัน...
ทุกความเคียงข้าง ที่พวกเขามอบให้ฉันทุกคน จบลงด้วยความตายเสมอมา ฉันเคยพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อยื้อชีวิตของพวกเขาทุกคนเอาไว้ แต่มันเปล่าประโยชน์ พลังของมนุษย์มันเล็กน้อยเหลือเกิน บางครั้งถึงจะพยายามจนสุดกำลังแล้ว ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
ฉันจำได้ว่าครั้งแรกที่ฉันขายร่างกายตัวเองเหมือนสินค้า ก็เพื่อหาเงินมาซื้อยาแก้อักเสบให้ป้าหลี่ ตอนที่ฉันเช็ดน้ำตาแล้วถือยาเดินกลับไปหาเธอ ฉันกลับพบว่าศพของเธอเย็นชืดเสียแล้ว
ไร้ซึ่งหนทาง...
หลายต่อหลายครั้งที่ฉันรู้สึกถึงความไร้หนทางของตัวเอง ไม่ว่าจะเกิดมาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง บนโลกใบนี้ก็หลีกเลี่ยงความเจ็บปวดแบบนี้ไปไม่ได้
เพราะรั้งไว้ไม่ได้ เพราะกลัวการสูญเสีย ดังนั้นช้าๆ นานเข้า ฉันจึงไม่สร้างความสัมพันธ์กับใครอีก ใช้ชีวิตล่องลอยไปมาเหมือนวิญญาณดวงหนึ่ง แล้วก็เข้าไปอาศัยอยู่ในหมู่บ้านห่างไกลที่แทบไม่เห็นเงาคนนั่นคนเดียว
ฉันพยายามทำให้ตัวเองเย็นชาและเข้มแข็ง แต่ในความเป็นจริง ฉันกลับ... ทำไม่ได้เลย
ฉันรับเจียงหยางเข้ามาในชีวิต แต่ท้ายที่สุด ก็ลงเอยเหมือนกับครั้งก่อนๆ คือต้องสูญเสียเขาไปอีกครั้ง
เนิ่นนานผ่านไป ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นตุ๊กตากระต่ายที่วางอยู่ไม่ไกล ตอนที่ฉันพาเจียงหยางออกไป เขาวางตุ๊กตากระต่ายไว้ตรงนั้น แล้วตบมันเบาๆ
ฉันนึกถึงภาพเหตุการณ์ตอนนั้น มันช่างสมจริงเหลือเกิน ช่วงเวลาที่ฉันใช้ชีวิตอยู่กับเจียงหยางนั้นล้วนเป็นเรื่องจริง
ฉันเดินเข้าไป แล้วหยิบตุ๊กตากระต่ายนั้นขึ้นมาไว้ในมือ
ขนปุยอ่อนนุ่มสัมผัสกับอุ้งมือของฉัน ทำให้ฉันนึกถึงหัวของเจียงหยาง เขามีผมสีดำที่นุ่มมาก ฉันยังจำหน้าตาตอนที่เขาเกิดมาได้เลย...
"เธอมีตัวตนจริงใช่ไหม?"
ฉันแนบตุ๊กตากระต่ายเข้ากับหน้าผากแล้วพูดเบาๆ
"เธอมีตัวตนจริง เธอแค่หลงทางไปจากฉัน เธอกำลังรอให้ฉันไปรับเธอกลับมา"
ฉันเริ่มพร่ำเพ้อประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมา
ใช่แล้ว เจียงหยางมีตัวตนอยู่จริง เขากำลังรอให้ฉันไปตามเขากลับมา
ฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่าง ฉันก็ออกจากบ้าน
ครั้งนี้ฉันเดินเข้าไปในร้านซ่อมรถร้านเดิม ข้างในมีจักรยานอยู่ ฉันทาน้ำมันพืชที่หามาได้ลงบนโซ่ที่ขึ้นสนิม จากนั้นก็ขี่จักรยานที่ยางแบนเล็กน้อยพุ่งผ่านถนนข้างนอกไป
เจียงหยางต้องอยู่แถวนี้แน่นอน ฉันต้องหาเขาให้เจอ
"เจียงหยาง!"
ฉันตะโกนสุดเสียง เห็นซอมบี้ตามหลังมาเรื่อยๆ ฉันไม่สนใจพวกมัน ตะโกนเรียกชื่อเขาอยู่แบบนั้น ซอมบี้พวกนั้นเชื่องช้าเกินกว่าจะตามฉันทัน แต่รอบทิศทางต่างก็มีซอมบี้เต็มไปหมด
หลังจากตะโกนอยู่พักหนึ่ง ฉันก็ขี่จักรยานพุ่งเข้าไปในถนนที่มีซอมบี้เบาบางกว่า แล้วซ่อนตัวเพื่อคอยสังเกตความเคลื่อนไหวข้างนอก
สิ่งที่ฉันทำลงไปนั้นส่งเสียงดังมากเกินไปหน่อย ถ้าเจียงหยางได้ยิน เขาต้องมีปฏิกิริยาตอบรับแน่ๆ หรือต่อให้เจียงหยางไม่ได้ยิน แต่ถ้ามีคนอื่นอยู่แถวนี้ พวกเขาก็ต้องทำอะไรสักอย่างเหมือนกัน
ฉันขี่ไปตะโกนไปแบบนั้น ทุกระยะครู่หนึ่งก็จะแอบซ่อนตัวเพื่อสังเกตการณ์ ฉันผ่านถนนแถวนี้มา 6-7 สายแล้ว แต่ก็คว้าน้ำเหลว
ในหัวของฉันเหลือเพียงความคิดเดียวเท่านั้น คือการหาเจียงหยางให้เจอ
ตอนบ่าย ฉันจอดจักรยานไว้ใต้สะพานยกระดับ หยิบขวดน้ำในกระเป๋าออกมาดื่ม
ปกติฉันไม่ชอบพูด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการตะโกนเสียงดังขนาดนี้ คอของฉันแสบร้อนไปหมด แต่ฉันไม่สนใจเรื่องนั้น หลังจากดื่มน้ำไปสองอึกก็เก็บขวดเข้าที่ เตรียมจะขี่จักรยานตามหาเจียงหยางต่อ
ในตอนนั้นเอง ฉันก็ได้ยินเสียงบางอย่าง
"เฮ้ ตรงนี้!"
ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่ง เธออยู่ในร้านค้าแห่งหนึ่งไม่ไกลจากฉัน กำลังโบกมือให้ฉัน
ถ้าเป็นเวลาปกติ ฉันคงไม่สนใจ เพราะไม่แน่ว่าอาจจะเป็นแก๊งไหนที่ต้องการจับตัวผู้หญิงที่อยู่คนเดียว ปกติพวกมันจะให้ผู้หญิงออกมาล่อเพื่อให้เหยื่อตายใจ แล้วพอเหยื่อหลงเชื่อเข้าไป ก็จะมีผู้ชายโผล่ออกมาอีกหลายคน เหตุการณ์แบบนี้พบเห็นได้ไม่ยาก
แต่ตอนนี้ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว
ฉันขี่จักรยานลื่นไถลไปหยุดอยู่หน้าร้านค้าแห่งนั้น
ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ข้างประตู มีใบหน้าของผู้ชายโผล่ตามหลังเธอมา
ผู้หญิงคนนั้นมองออกมาข้างนอกแล้วถามฉันว่า
"เมื่อกี้ได้ยินคุณตะโกนอยู่แถวนั้น คุณกำลังตามหาคนอยู่เหรอ? ทำแบบนั้นไม่ได้นะ มันจะเป็นการดึงดูดพวกตัวประหลาดพวกนั้นเข้ามา พลาดท่าไปจะหนีไม่พ้นเอานะ คุณนี่เสี่ยงจังเลย อุตส่าห์มีชีวิตรอดมาได้ถึงขนาดนี้แล้ว อย่าทำอะไรโง่ๆ เลย"
พอฟังเธอพูดจบ ฉันก็เอ่ยถามว่า
"พวกคุณเห็นเด็กคนหนึ่งบ้างไหม ตัวสูงแค่เอวของฉัน ใส่เสื้อยืดสีน้ำเงินเข้ม ตาเป็นสีเหลืองอมเขียว มือกับเท้าเป็นกรงเล็บ บนตัวมีเกล็ดสีขาว แล้วก็มีหางสีขาวอีกหนึ่งเส้น"
ผู้หญิงคนนั้นแสดงสีหน้าประหลาดใจ เธอสำรวจฉันรอบหนึ่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ ว่า
"คุณก็ให้กำเนิดไอ้ตัวแบบนั้นออกมาเหรอ? คุณคิดว่านั่นเป็นลูกของคุณจริงๆ เหรอ? หน้าตาก็เหมือนสัตว์ประหลาด ทำไมคุณถึงคิดว่านั่นเป็นลูกของคุณกัน?"
เธอเคยเห็นเด็กแบบนั้น และเธอก็ไม่ยอมรับ
ฉันได้รับข้อมูลนี้แล้ว จึงพูดซ้ำอีกครั้งว่า
"พวกคุณเคยเห็นเด็กที่ฉันพูดถึงไหม? เขาเป็นลูกของฉัน ถ้าพวกคุณเคยเห็น ได้โปรดบอกฉันที"
ผู้ชายที่อยู่หลังผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นว่า
"พวกเราอาศัยอยู่ที่นี่มาได้สักพักแล้ว เมื่อครึ่งเดือนก่อนมีกลุ่มคนเข้ามา พวกนั้นมีทั้งชายและหญิง เมื่อวานตอนบ่ายฉันเห็นพวกนั้นอยู่... ตรงกลุ่มนั้นดูเหมือนจะมี... เด็กที่มีเกล็ดสีขาวอยู่ด้วย เหมือนกับที่คุณบอกเป๊ะเลย ถูกพวกนั้นหิ้วอยู่ในมือ ไม่รู้ว่าตายหรือยัง"
"พวกนั้นพักอยู่ที่โรงแรมฮั่นหยางแถวๆ จัตุรัสไป่ฉีช่วงนี้ คุณลองไปหาดูเองละกัน"
ฉันกำแฮนด์จักรยานแน่นแล้วพูดว่า
"ขอบคุณ"
จากนั้นก็เตรียมจะขี่จักรยานไปที่โรงแรมฮั่นหยางนั่น
ฉันไม่เอ่ยปากขอให้ทั้งสองคนพาไปหรอก พวกเธอเองก็ระแวดระวังตัวเหมือนกับฉัน แค่บอกข่าวนี้มาให้ก็นับว่าดีมากแล้ว
"เฮ้ เดี๋ยวสิ โรงแรมฮั่นหยางน่ะ คุณตรงไปทางนี้ พอถึงทางแยกก็เลี้ยวซ้าย จะมีป้ายบอกทางเขียนว่าถนนจ่าวเจียง คุณไปทางนั้น แล้วผ่านตึกหมิงเจิ้งไป เลี้ยวขวาตรงไปเรื่อยๆ ก็จะเห็นจัตุรัสไป่ฉี โรงแรมฮั่นหยางอยู่ตรงป้ายจัตุรัสนั่นแหละ"
ผู้หญิงคนนั้นรีบพูด และพูดเสริมทิ้งท้ายว่า
"ดูแลตัวเองด้วยนะ"
ฉันพยักหน้าให้พวกเธอ แล้วปั่นจักรยานตรงไปตามทิศทางที่เธอบอก
---
ฉันมุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่ผู้หญิงคนนั้นบอก เดิมทีตั้งใจจะไปทางถนนจ่าวเจียง แต่ทางนั้นมีซอมบี้หนาแน่นมาก ฉันฝ่าเข้าไปไม่ได้
ยืนมองอยู่ที่ทางแยกครู่หนึ่ง แล้วก็เปลี่ยนไปใช้เส้นทางอื่นแทน
ตราบใดที่ระบุทิศทางได้ อ้อมไปสักหน่อยก็น่าจะไปถึง
ฉันตั้งใจอ่านป้ายชื่อถนนแถวนี้ แล้วคอยระวังจำนวนซอมบี้รอบข้าง น่าจะประมาณบ่ายสามหรือบ่ายสี่โมงเห็นจะได้ ฉันก็เห็นคำว่า 'โรงแรมฮั่นหยาง' ปรากฏอยู่บนยอดตึกแห่งหนึ่งในระยะไกล
เดิมทีมันน่าจะส่องสว่างได้ แต่ตอนนี้มันพังทลายไปนานแล้ว ถูกฝนชะจนกลายเป็นสีซีดขาวดูน่าสยดสยอง
ฉันจอดจักรยานไว้ข้างทาง เก็บอาวุธที่ติดตัวไว้ให้พร้อม แล้วเลาะไปตามชายคาเพื่อเข้าใกล้โรงแรมฮั่นหยาง
ก่อนจะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ฉันไม่สามารถโผล่ไปให้พวกมันเห็นโต้งๆ แบบนี้ได้ ต้องค่อยๆ เข้าไปอย่างเงียบเชียบเพื่อสังเกตการณ์สถานการณ์ของพวกมันก่อน
ช่วงเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ดีเลย แดดยังแรงอยู่ ทุกอย่างรอบข้างดูสว่างจ้าไปหมด
ฉันเช็ดเหงื่อบนหน้า สายตาจับจ้องไปที่ความเคลื่อนไหวของโรงแรมฮั่นหยางฝั่งนั้น พลางระวังซอมบี้รอบข้างไปด้วย
ค่อยๆ คืบคลานเข้าไปใกล้โรงแรมฮั่นหยางทีละนิด ฉันเห็นรถยนต์ที่ลากรถพ่วงอยู่สองคันจอดอยู่ในลานจอดรถหน้าโรงแรม แล้วก็ยังมีจักรยานอีกหลายคัน
ผู้ชายสองคนกับผู้หญิงอีกหนึ่งคนนั่งอยู่แถวนั้น กำลังจัดระเบียบเสบียงที่กองอยู่ใกล้ๆ มือ
จากจำนวนรถแล้ว กลุ่มนี้คนไม่น้อยเลย อย่างน้อยต้องเกิน 12 คน
และจากสถานะของผู้หญิงที่นั่งอยู่ระหว่างผู้ชายสองคนนั้น ดูเหมือนว่ากลุ่มนี้จะมีศักยภาพไม่เลวเลย เพราะตัวผู้หญิงดูค่อนข้างสะอาดสะอ้าน ดูออกเลยว่าผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างสวย
หลังจากวันสิ้นโลก ในบรรดาผู้รอดชีวิตที่ล้มตายกันเป็นจำนวนมาก นอกจากคนชรากับเด็กแล้ว ก็คือผู้หญิงนี่แหละ
นานเข้าผู้หญิงก็ยิ่งน้อยลง เหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ
โดยปกติแล้วกลุ่มเล็กๆ แบบนี้มักจะมีผู้ชายสิบกว่าคนประกบผู้หญิงหนึ่งหรือสองคน หรือบางกลุ่มไม่มีผู้หญิงเลย เพราะพวกผู้หญิงไม่ก็ซ่อนตัวไป ไม่ก็รวมตัวกันเป็นกลุ่มที่แข็งแกร่งจนคนทั่วไปไม่กล้าแตะต้อง
🐇อย่าลืม ในคอมเม้นท์t กดหัวใจให้กำลังใจกันด้วยนะคะ🥕🥕
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
