ตอน 18 มหาเศรษฐีแมคอาเธอร์
.
การหนีจากที่คุมขังครั้งนี้ได้เจ้าแก้วเป็นคนนำทางโดยเลือกเดินเส้นทางที่สะดวกที่สุด ดูเหมือนเจ้าแก้วจะรู้ทางดีเพราะบินสำรวจหลายครั้งแล้ว
.
ป่าใหญ่ใต้เทือกเขาที่ปกคลุมด้วยเมฆหมอกครึ้มตลอดวันเช่นนี้ แถมด้วยลมเหนือพัดกระหน่ำพาเอาหมอก และ ความเย็นยะเยือกที่ปกคลุมหุบเขาเล็กและลึกนั้นมาตลอดวัน ทำให้ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยความชุ่มชื้นเย็นสบาย
.
ถึงอย่างนั้นดร.ดูก็เป็นผู้ที่น่าสงสารที่สุดด้วยวัยและสภาพร่างกายรวมทั้งถูกคุมขังมานานทำให้เขาเหนื่อยอุ้ยอ้าย บางครั้งแสนสุริยาและคุณหญิงเห็นแล้วยังเหนื่อยแทน การที่ดร.ดูสามารถเดินทางได้ขนาดนี้นับว่ามีกำลังใจที่เข้มแข็งมาก
.
จนเมื่ออาทิตย์ใกล้อัสดงพวกเขาจึงเลือกถ้ำเล็กๆใกล้น้ำแห่งหนึ่งเพื่อพัก แสนสุริยาก่อไฟ ดร.ดูนำเสบียงที่เตรียมมาร่วมกันกับแสนสุริยาปรุงอาหาร ส่วนคุณหญิงให้อาหารเจ้าแก้วซึ่งมันเต็มไปด้วยความพอใจ
.
อาหารเย็นของคนทั้ง3มื้อนั้นมีข้าว หมูแดดเดียวย่างไฟ น้ำพริกพุงปลาแห้ง ผักป่าแนมเผ็ดที่แสนสุริยาไปเก็บจากใกล้ๆ น้ำดื่มที่ใสเย็นจากน้ำตก เป็นมื้อเย็นที่เลิศรสที่สุดของทุกคน
.
หลังจากนั้นดร.ดูได้เล่าเรื่องราวที่ผ่านมาในช่วง20ปีนี้ว่า>>>เมื่อ20ปีที่แล้วดร.ดูได้รับการติดต่อจากนายแมคอาเธอร์ บ
อกว่างานนี้มีแต่เขาเท่านั้นที่ทำได้ โดยจะได้รับค่าตอบแทนที่ไม่คาดฝัน ถ้าคุณชอบความท้าทายจงมาตามเส้นทางในแผนที่นี้
.
แต่ดร.ดูไม่เคยรู้จักป่าแห่งนี้ทั้งที่เป็นคนเชียงใหม่ โชคดีที่เขาได้พบพรานกะเหรี่ยงเฒ่าที่ชื่อเกิ้นซึ่งเคยผ่านป่าแห่งนี้ พรานเกิ้นที่มีความทรงจำเป็นเลิศ ไม่ว่าจะเคยผ่านป่าแห่งใดแม้เพียงครั้งเดียวก็จำได้ไม่ลืมแม้เวลาล่วงไบ่กี่สิบปีก็ตาม
.
จะมียกเว้นก็คงเป็นป่าแห่งนี้ที่เปลี่ยนแปลงทุกๆสิบปี ดูราวกับว่าป่านี้สามารถที่จะเคลื่อนไหวหมุนเวียนเองได้
นายของพรานเกิ้นชื่อคุณศักดิ์ สุริยัน เคยเล่าให้พรานเกิ้นฟังว่าที่เส้นทางสายไหม
ในประเทศจีนมีแม่น้ำเล็กๆสายหนึ่ง ทุกๆ10ปีก็จะย้ายไปปรากฎยังที่อีกแห่ง จากการสังเกตพบว่าจะหมุนเวียนเป็นวง
.
ป่าแห่งนี้ก็เช่นกันหากเรามาทางเดิมเมื่อ10ปีที่แล้วกับ10ปีนี้ป่าดูเปลี่ยนไปไม่ว่าที่ตั้งของภูเขาและแม่น้ำ แต่หากสังเกตโดยละเอียดจะพบว่า เป็นป่าเดิมที่หมุนเวียนนำเอาด้านอื่นของป่ามาแทนที่
.
นายแมคอาเธอร์ส่งคนมารับที่จุดนัดพบ ผมและพรานเกิ้นจึงแยกจากกันตรงนั้น คนที่มารับผมท่าทางเป็นทหารรับจ้าง ผมโดนผูกปิดตาแล้วนำขึ้นรถยนต์ขับไปเรื่อย ๆ เส้นทางขึ้นเขาลงห้วยนานเท่าใดผมไม่ทราบ สำหรับผมนานมาก
.
เมื่อไปถึงอาคารสร้างด้วยไม้กลางป่าลึก ตอนนั้นผมอายุ50ปียังหนุ่มแข็งแรงแถมรูปหล่อดูดี ส่วนนายแมคอาเธอร์อายุราว70ปี ดูไม่แก่แต่ผมบนหัวของแกหงอกขาวและเริ่มล้าน
นับว่าผมยังดีกว่าที่ในวัย70ตอนนี้เส้นผมยังดกแม้จะเริ่มมีหงอกแซมกลายเป็นสีควันบุหรี่ก็ตาม
.
"อะไรนะ ให้ผมสื่อสารกับไดโนเสาร์" ผมอุทานอย่างแปลกใจ
.
แมคอาเธอร์ "คุณได้ยินไม่ผิดดร.ดู"
.
เขายืนยันว่าเป็นเรื่องจริงที่บัดนี้นักวิทยาศาสตร์ของเขาไปได้DNAไดโนเสาร์หลายชนิด ตอนนี้พวกเขาสร้างไดโนเสาร์กินพืชขนาดใหญ่เช่นพวก บรอนโตเซารัส และบราคิโอซอรัสขึ้นมาแล้ว
.
เมื่อดร.ดูไม่เชิ่อเพราะDNAของไดโนเสาร์ไม่มีเหลือแล้วนับตั้งแต่อุกกาบาตพุ่งชนโลกเมื่อหลายสิบล้านปีก่อน นายแมคอาเธอร์จึงให้คนของเขาพาไปชมฝูงบรอนโตเซารัสเป็นการยืนยันคำพูด สร้างความตื่นเต้นให้ดร.ดู
.
หลังจากนั้นทุกวันดร.ดูก็ใช้เวลาอยู่กับพวกมัน ศึกษาพฤติกรรมความเป็นอยู่ การสื่อสารระหว่างกัน จนเขาสื่อสารกับพวกมันได้โดยใช้เวลา 2 ปี
.
แมคอาเธอร์ "เอาละ ต่อไปนี้ไดโนเสาร์ที่คุณต้องสื่อสารด้วยคือ แรปเตอร์"
.
"อะไรนะ จะให้ผมสื่อสารกับแรปเตอร์ซึ่งเป็นไดโนเสาร์กินเนื้อ ไม่ดีกว่าผมยังไม่อยากตาย"
.
แมคอาเธอร์ "อย่ากลัวเลย เราให้คุณอยู่ในที่ปลอดภัย คุณเพียงแต่เฝ้าสังเกตพวกมันเหมือนที่คุณทำก่อนหน้านี้ ตอนนี้ผมได้โอนเงินเข้าบัญชีให้คุณแล้ว 5 ล้านบาท แค่2ปี-5ล้าน คิดดูดีๆนะคุณดู"
.
ความซื่อจนเซ่อของผมจึงเชื่อนายแมคอาเธอร์อย่างสนิทใจ ทั้งผมยังไม่มีการขอดูเล่มธนาคารด้วยว่าเป็นความจริงดังที่เขาบอกหรือไม่ แล้วผมก็เริ่มศึกษาพฤติกรรมความเป็นอยู่ การสื่อสารระหว่างกันของแรปเตอร์ซึ่งตอนนั้นมันมืเป็นฝูงหลายสิบตัว
.
วันเวลาผ่านไป3ปีแต่ผมก็ยังสื่อสารกับพวกมันไม่ได้ ถึงตอนนี้นายแมคอาเธอร์ชักรำคาญจึงด่าทอผมอย่างรุนแรง ผมเสียใจมากจึงบอกขอเลิกการทำงานนี้และขอเบิกเงินเดือนด้วย
.
"บาทเดียวแกก็จะไม่ได้ และอย่าหวังว่าแกจะได้ไปจากที่นี่" แล้วเขาก็เดินออกจากห้องไป
.
ตอนนั้นผมสิ้นหวัง หมดหวัง ผมไม่สามารถหนีจากคุกนี้ได้แม้จะอยู่ที่นี่เป็นเวลากว่า5ปี เพราะไอ้เจ้าแมคอาเธอร์ส่งคนมาคอยเฝ้าตลอด24ชั่วโมง
แล้วยังเจ้าแรปเตอร์ที่เดินเพ่นพล่านลอยชายไปทั่ว เจ้าพวกนักรบรับจ้างน่ะไม่เดือดร้อนเพราะอยู่ในที่มั่นคง ไปไหนก็ใช้รถที่มีหลังคาปิดแข็งแรง แต่ผมซิ...
.
ผมนอนซึมกระทือน้ำตาไหล ผมกินอาหารที่คนของนายแมคนำมาให้น้อยมาก ผมอยากตาย เป็นเช่นนี้หลายเดือนจนมีแต่หนังหุ้มกระดูก ผมคงอยู่ได้อีกไม่นาน
.
แล้วก็เหมือนสวรรค์ทรงเมตตาต่อผม วันหนึ่งเจ้าแก้วเกริกเกียรติลูกนกหัดบินก็มาตกตรงหน้าผม เป็นอันว่าผมได้มันเป็นเพื่อนแก้เหงา
สิ่งที่ผมนึกไม่ถึงคือการที่มันซึ่งมีสมองเล็กเมื่อเทียบกับคน แต่ฉลาดมากกว่าคนมากมาย
.
เวลากว่า3ปีทำให้ผมรู้ว่าเจ้าแก้วมี ค. ว. ย. เอิ่ม...นี่ไม่ใช่คำหยาบนะครับ คือ ค.-มันคิดเองได้ ว.-วิเคราะได้ ย.-แยกแยะได้ เพื่อความปลอดภัยของมัน ผมจึงให้พูดได้เฉพาะกับผมเมื่ออยู่ตามลำพัง"
.
แสนสุริยา "ผมเริ่มสับสน ตกลงคุณพูดภาษานก หรือ นกพูดภาษาคน"
.
เจ้าแก้ว "ผมพูดภาษาคนครับ ผมพูดภาษานกไม่ได้ เพราะไม่มีนกแก้วตัวอื่นให้พูดด้วย"
.
คุณหญิง "ดร.ดูห้ามเธอพูดกับคนอื่นแล้วทำไมเธอพูดกับฉัน เกริกเกียรติสุดหล่อ"
.
เจ้าแก้วทำท่าเอียงอาย ดร.ดูจึงบอกว่า "มันไม่เคยเห็นใครสวยเท่าคุณนิชามาก่อนเลย ทำให้อดใจทักทายไม่ได้ จริงไหม"
.
เจ้าแก้ว "คุณก็ไม่เคยเห็นใครสวยเท่าคุณนิชามาก่อนเหมือนกันใช่ไหม ดร.ดู"
.
เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างครื้นเครงแล้วดร.ดูก็เล่าต่อ "เป็นเวลาหลายปีหลังจากวันนั้นก่อนที่นายแมคอาเธอร์จะมาพบผม
"ดร.ดู ผมเสียใจมากที่แสดงกิริยาหยาบคายกับคุณ และ ขอยืนยันว่าคุณยังคงเป็นเจ้าหน้าที่ของเรา เงินเดือนเข้าบัญชีธนาคารให้ตลอด
.
ในเมื่อคุณมีปัญหากับแรปเตอร์ คุณอาจไม่มีปัญหากับเจ้าT-Rexก็เป็นได้ มันอยู่เพียงตัวเดียวอาจสื่อสารง่ายกว่าแรปเตอร์ที่อยู่เป็นกลุ่มก็ได้ อย่าเพิ่งหมดหวัง"
.
ก็เมื่อนายแมคอาเธอร์ยืนยันเช่นนี้จะให้ผมทำอย่างไรได้ละครับ ผมจึงต้องเปลี่ยนจากการฝึกสอนเจ้าแก้วไปเป็นหาทางสื่อสารกับT-Rex
เพราะความใหญ่โตและแข็งแรงของมันยากที่จะจัดการ จึงถูกขังไว้ในหุบเขาที่มีไฟฟ้าแรงสูงป้องกันไม่ให้มันออกมา
.
ตอนนี้ผมไม่ต่างอะไรกับทาสของนายแมค ขยันไปก็เท่านั้นด้วยเหตุนี้เพียงเดือนละ2ครั้งๆละ5วันเท่านั้นที่ผมจะไปติดตามศึกษามัน
นายแมคอาเธอร์จะส่งคนมาคอยคุ้มกันครั้งละ5คนซึ่งนำอาวุธไปด้วยแต่ได้รับคำสั่งห้ามยิงทำได้แค่ยิงขู่ ซึ่งผมไม่คิดว่าเจ้าT-Rexจะกลัว
.
เจ้าT-Rexนี้ทำให้ผมเสียเวลาหลายปีเพื่อจะพบว่าไม่สามารถสื่อสารกับมันได้ เริ่มจากการที่พบตัวมันยากเพราะหุบเขาที่กักขังนั้นกว้างใหญ่โอกาสพบเจอน้อย และผมยังต้องคอยระมัดระวังอันตรายจากมัน
.
ผมใช้เวลาที่เหลืออีก20วันทำอะไร นอกจากสอนภาษาสัตว์ต่างๆให้เจ้าแก้ว ผมเริ่มคิดสืบหาเบาะแสและจุดประสงค์ที่แท้จริงของนายแมคโดยมีคู่หูคือเจ้าแก้ว
เราแบ่งหน้าที่กันทำ ตอนที่ผมไปติดตามเรื่องของเจ้าT-Rex จะเป็นเวลาที่ไม่มีใครคอยเฝ้าดูที่นี่ เจ้าแก้วก็ออกไปหาข้อมูลจากสัตว์อื่น
.
จบตอน 18 ภาพปกจากกูเกิ้ล นกแก้วสีสวยกำลังบินบิน
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
