กงสีสีหมึก
ปีนี้เป็นปีที่ดูหนังละครจีนค่อนข้างน้อย เหตุผลแรกคงถึงจุดอิ่มตัว เพราะดูบทเป็นหลัก แม้ว่าจะชอบนักแสดงจีนหลายคน แต่ถ้าเนื้อเรื่องไม่สนุกหรือไม่ดึงดูดมากพอก็คือเทเลย
วิธีเลือกดูละครในระยะหลังมานี้ ถ้าเรื่องไหน พระเอกหรือนางเอก แสดงโดยนักแสดงที่ชอบฝีมือการแสดงก็จะเริ่มดู แล้วค่อยไปเททีหลัง ถ้า “รู้สึก”ว่าเรื่องไม่ค่อยสนุก
ถ้าเรื่องไหน ชอบแค่นางเอกหรือพระเอก คนใดคนหนึ่ง หรือแค่เฉย ๆ กับทั้งคู่ ก็เริ่มดูได้ และอาจจะชอบในภายหลังถ้าเนื้อเรื่องสนุก
แต่ถ้าเรื่องไหน ไม่ชอบ “การแสดง” ของนางเอกหรือพระเอก คือไม่ดูเลย และไม่มีความเห็นใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะไม่ได้ดู (ฮา)
ทั้งหมดเป็นเรื่องของ “ความชอบ” ของใครของมัน ซึ่งเอาเป็นมาตรฐานอะไรไม่ได้
กลับมาที่เรื่องกงสีสีหมึก เรื่องนี้ดูเพราะชอบทั้งนางเอกและพระเอก เปิดเรื่องมาดำเนินเรื่องสนุกดี แต่ไม่ได้คิดว่าจะมีอะไรให้เขียนถึงมากนัก เพราะเรื่องเป็นแนว propaganda ซึ่งเคยเขียนถึงไปแล้ว และไม่น่าจะมีประเด็นอะไรใหม่
จนกระทั่งกลาง ๆ เรื่องเป็นต้นไป เริ่มเห็นแนวคิดสมัยใหม่ที่ซ่อนอยู่ภายในบรรยากาศสมัยราชวงศ์หมิง ในขณะที่เนื้อเรื่องสะท้อนเรื่องราวธรรมเนียมปฏิบัติของการทำธุรกิจครอบครัวในอดีต บทได้ชี้ให้เห็นว่าส่วนใดคือ “คุณค่าของแนวคิด” แบบดั้งเดิมที่ควรรักษาไว้ ซึ่งก็คือคุณธรรม จริยธรรม ความร่วมแรงร่วมใจกัน ซึ่งขยายกว้างออกไปจากการเป็นแค่ในครอบครัว เป็นสังคมชุมชน เมือง (นัยไปถึงประเทศชาติด้วย)
เรื่องที่คนเขียนบทแอบวิพากษ์อย่างตรงไปตรงมากับแนวคิดในสังคมจีนคือ การปลูกฝังเรื่องการแข่งขัน การเอาชนะ แม้แต่คนในครอบครัวเดียวกันเอง ซึ่งเป็นสาเหตุของการอคติและการผิดใจกันได้ไม่ยาก แม้ว่าข้อดีของการแข่งขันคือทำให้เกิดการพัฒนา (คำถามคือเราจะพัฒนาไม่ได้หรือถ้าไม่ต้องแข่งขันกันเอาเป็นเอาตาย) แต่ข้อเสียของมันคือมันกลายเป็นแนวคิดว่าทำอะไรก็ได้ เพื่อให้ชนะ โดยไม่เกี่ยงวิธี และไม่รู้สึกผิด
บทส่วนที่ชอบที่สุดคือตอนที่ แข่งทำหมึกถวายองค์หญิงใหญ่ ในแง่การตลาดมันไปไกลกว่าการหา pain point / insight ของผู้บริโภค ทุกคน “รู้จัก” ลูกค้า (กุ้ยเฟย) ด้วยข้อมูลพื้นฐานเดียวกันหมด นั่นคือ ไปไหว้พระ คัดลอกคัมภีร์ แต่การที่หลี่เจินชนะ เพราะเก็บข้อมูลละเอียดกว่านั้น ทั้งความสัมพันธ์แม่ลูก กุ้ยเฟยเขียนหนังสือไม่ได้ แต่วาดรูปสวย สินค้าขายที่ขายได้ไม่ได้ชนะกันที่ functional เท่านั้น แต่ต้องมี emotional ในนั้นด้วย
จะเรียกว่าเป็นข้อคิดของการทำแบรนดิ้งในปัจจุบันเลยก็ได้
ส่วนเลิฟไลน์ก็เฉย ๆ แล้ว ไม่ใช่ว่าบทไม่ดี บทก็น่ารักดี แต่คงเพราะอายุมากขึ้น ความรู้สึกโรแมนติกมันก็น้อยลง (อันนี้เฉพาะผู้เขียนเท่านั้น 555 )
สำหรับนักแสดงหยางจื่อคงไม่ต้องอวยอะไรแล้ว นักแสดงสมทบในเรื่องก็เล่นดีกันทุกคนโดยเฉพาะรุ่นใหญ่ ละครของ CCTV ไม่มีเลือกไก่กาที่ไหนมาแสดงอย่างแน่นอน
คนที่ได้ดอกผลที่สุดจากการแสดงเรื่องนี้น่าจะเป็น หานตงจวิ้น เพราะนับเป็นการเปิดตัวให้เห็นว่ามีฝีมือคู่ควรกับการเล่นละครระดับชาติ ในความคิดของผู้เขียนคือเล่นดีเกินคาดไปมาก
รอดูว่าปีนี้จะมีหนังละครเรื่องไหนที่อยากเขียนถึงอีกหรือไม่
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
