รูมเมทที่ไม่มีอยู่จริง
ผมเป็นนักศึกษาต่างจังหวัดที่เพิ่งย้ายเข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ด้วยความที่อยากเดินทางสะดวก เลยตัดสินใจเช่าหอพักอพาร์ตเมนต์ที่อยู่ใกล้กับประตูทางเข้าออกของมหาวิทยาลัย แต่ตึกทำเลดีแบบนี้ ราคาก็แรงเอาเรื่องครับ
ลำพังเงินที่บ้านส่งมาให้ไม่เคยพอ ผมเลยต้องตัดสินใจทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อกะดึกเพื่อหาเงินมาจุนเจือ ทั้งค่าเทอม ค่ากิน ค่าน้ำ ค่าไฟ ไหนจะเรื่องเรียนที่ถาโถมเข้ามาจนแทบไม่มีเวลานอน ช่วงนั้นผมเครียดมาก... เครียดจนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแบกรับทุกอย่างไม่ไหว
จนกระทั่งวันหนึ่ง ในคืนที่ผมเหนื่อยล้าจากการทำงานและเกือบจะร้องให้ออกมา จู่ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทัก เขาบอกว่าเป็นนักศึกษาคณะข้างๆ และกำลังหาหอหารค่าห้องอยู่พอดี วินาทีนั้นผมรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกเลยครับ เพราะอย่างน้อยภาระค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนจะลดลงไปครึ่งหนึ่ง
เราอยู่ร่วมห้องกันได้อย่างราบรื่น เขาเป็นคนเงียบๆ มักจะกลับห้องมาดึกๆ หลังจากที่ผมเลิกงานพาร์ทไทม์เสมอ เรานั่งคุยกัน แชร์เรื่องราวความเครียดจากการเรียน กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปด้วยกัน และเขามักจะคอยรับฟังปัญหาของผมอยู่ตลอด เป็นแบบนี้อยู่ร่วมเดือน...
จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป...
ผมเดินลงมาเจอป้าเจ้าของหอพักที่เคาน์เตอร์ด้านล่าง ป้าแกมองผมด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงกังวลว่า:
“ไอ้หนู... ป้าเห็นเอ็งเดินพูดคนเดียว นั่งพูดคนเดียวที่ระเบียงบ่อยๆ เอ็งเครียดเรื่องเรียนหรือเปล่าลูก?”
ผมขำแห้งๆ แล้วตอบกลับไป:
“ป้าก็พูดเป็นเล่นไป ผมมีรูมเมทมาอยู่ด้วยตั้งเดือนกว่าแล้วนะป้า เค้าช่วยผมหารค่าห้องไง”
สีหน้าของป้าเจ้าของหอถอดสีทันที แกเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะเลื่อนบิลค่าน้ำค่าไฟของเดือนนี้มาให้ผมดู:
“เอ็งดูนี่... ค่าน้ำของห้องเอ็งมันแทบไม่ขยับเลย มันเป็นปริมาณการใช้น้ำของคนที่อยู่คนเดียวด้วยซ้ำ... และที่สำคัญ กล้องวงจรปิดตรงทางเดิน ป้าไม่เคยเห็นใครเดินเข้าออกห้องเอ็งเลยนะ นอกจากเอ็งคนเดียว”
วินาทีนั้นสมองผมชาไปหมด ตัวสั่นจนทำอะไรไม่ถูก หลักฐานทุกอย่างในมือป้ามันค้ำคอ... แล้วคนที่ผมนั่งคุยด้วยทุกคืน คนที่คอยต้มมาม่าให้ผมกินในวันที่เหนื่อยล้า... เขาคือใคร?
หลังจากวันนั้นที่ได้คุยกับป้า พอผมกลับขึ้นมาบนห้อง ผมก็ไม่เคยเจอเขาอีกเลย... ห้องทั้งห้องกลับมาเงียบเชียบและว่างเปล่าเหมือนเดิม ราวกับว่าที่ผ่านมาผมใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาโดยตลอด
ทุกวันนี้ผมยังคงตั้งคำถามกับตัวเองเสมอ... ว่าเพื่อนร่วมห้องที่อยู่กับผมมาเป็นเดือนคนนั้น เขามีตัวตนจริงๆ เป็นสิ่งลี้ลับที่มาอยู่เป็นเพื่อนในวันที่ผมโดดเดี่ยว หรือจริงๆ แล้ว... มันเป็นแค่ภาพหลอนและจินตนาการที่สมองของผมสร้างขึ้นมา เพราะความเครียดที่รุมเร้ากันแน่?
แล้วทุกคนล่ะครับ... คิดว่ารูมเมทของผมคนนี้ คือ "ผี" หรือ "จิตปรุงแต่ง"?
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
