Chapter 12: Portland – The Last Day
5 ตุลาคม 2025
เช้าวันสุดท้ายในพอร์ตแลนด์มาถึงอย่างเงียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย
เรายังคงเริ่มต้นวันด้วยอาหารเช้าที่โรงแรมเหมือนทุกวัน เหมือนเป็นกิจวัตรเล็ก ๆ ที่ทำให้รู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
หลังจากนั้น ผมก็ขึ้นไปเอากระเป๋าที่เก็บและจัดเตรียมไว้เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืน ลงมาฝากไว้ที่ล็อบบี้
ในใจแอบรู้ดีว่า…เวลาที่นี่กำลังจะหมดลงแล้ว
พี่ปิง หมอบิ๊ก และน้อง ๆ บางส่วนออกเดินทางไปแคลิฟอร์เนียและซานฟรานซิสโกกันแล้ว
เหลือผมกับหมอปิงที่ไฟลท์อยู่ช่วงค่ำ
ส่วนน้องกับเจมส์จะกลับช่วงบ่าย
เลยกลายเป็นเช้าที่เหมาะกับการ “เก็บรายละเอียดความทรงจำ” ในเมืองนี้ให้มากที่สุด
เช้านี้เราตั้งใจออกไปเดินเที่ยวในเมือง และเริ่มต้นด้วยการลองใช้ Lime E‑scooter ที่เล็งไว้ตั้งแต่มาวันแรก
Lime เป็นบริษัทจากสหรัฐ ก่อตั้งเมื่อปี 2017 ที่รัฐแคลิฟอร์เนีย
เริ่มต้นจากแนวคิด “micro-mobility” หรือการเดินทางระยะสั้นในเมือง ด้วยจักรยานและสกูตเตอร์ไฟฟ้า
ผู้ใช้งานสามารถปลดล็อคผ่านแอปมือถือ และชำระเงินตามระยะเวลาใช้งาน
จากจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ Lime เติบโตอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นหนึ่งในระบบขนส่งทางเลือกสำคัญของเมืองใหญ่ทั่วโลก
และพอร์ตแลนด์ก็เป็นหนึ่งในเมืองที่รับเอาวัฒนธรรมนี้มาใช้ได้อย่างลงตัว
เราสามคนใช้เวลาเรียนรู้กันอยู่พักใหญ่
กว่าจะทรงตัวได้มั่นคง กว่าจะเลี้ยวได้คล่อง
แต่พอเริ่มจับจังหวะได้ ทุกอย่างก็กลายเป็นความสนุกทันที
เหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง…ที่ได้ลองอะไรใหม่ ๆ
Lime E-Scooter — การเรียนรู้เล็ก ๆ ระหว่างการเดินทาง
Lime E-Scooter — สนุกสนานมากครับ
เมื่อเริ่มคล่อง เราก็ตัดสินใจขี่เลาะไปตามทางริมแม่น้ำ Willamette
ลมเย็นปะทะหน้าแบบพอดี ๆ กับแสงแดดอ่อน ๆ ของฤดูใบไม้ร่วง
เราข้าม Tilikum Crossing Bridge
สะพานที่โดดเด่นตรงห้ามรถยนต์ส่วนบุคคลขึ้น ให้ใช้เฉพาะรถราง จักรยาน และคนเดิน
ให้ความรู้สึกสงบแตกต่างจากสะพานทั่วไป
ปลายทางของเราอยู่ที่ OMSI – Oregon Museum of Science and Industry
OMSI ก่อตั้งในปี 1944
เป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ชั้นนำของภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือของสหรัฐ
เน้นการเรียนรู้แบบ interactive ให้ผู้เข้าชมได้ “ลงมือทำจริง” มากกว่าการดูเฉย ๆ
เป็นพื้นที่ที่เด็ก ผู้ใหญ่ นักเรียน นักวิจัย
สามารถมาเชื่อมต่อความรู้กับโลกจริงได้อย่างน่าประทับใจ
OMSI – Oregon Museum of Science and Industry
OMSI – Oregon Museum of Science and Industry
ปากพี่ฉลาม
ฟันพี่ฉลาม
Tilikum Crossing Bridge
USS Blueback — เงาของอดีตในสายน้ำ
ไฮไลต์ริมแม่น้ำคือ USS Blueback Submarine
USS Blueback (USS-581) เป็นเรือดำน้ำดีเซลไฟฟ้าของกองทัพเรือสหรัฐ
เข้าประจำการในปี 1959
และถือเป็นหนึ่งในเรือรุ่นสุดท้ายก่อนยุคเรือดำน้ำนิวเคลียร์
หลังปลดประจำการในปี 1990
เรือลำนี้ถูกนำมาจัดแสดงที่ OMSI
ที่น่าสนใจคือ เคยถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง The Hunt for Red October ในปี 1990 อีกด้วย
เป็นหนังที่สนุกตื่นเต้นที่สุดเรื่องนึง ซึ่งผมชอบมาก
ไม่ใช่แอ็กชันแบบระเบิดล้างผลาญ
แต่เป็น “สงครามสมอง” ที่ลุ้นทุกการตัดสินใจ
มีความสมจริงสูง และให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในสถานการณ์จริง
USS Blueback (USS-581)
USS Blueback (USS-581)
เรื่องราวของ Jack Ryan นักวิเคราะห์แห่ง CIA
กับ กัปตัน มาร์โค รามิอุส (Marko Ramius) ผู้บัญชาการเรือดำน้ำพลังนิวเคลียร์ล้ำยุคของสหภาพโซเวียตชื่อ “Red October” ตัดสินใจนำเรือหลบหนีออกสู่มหาสมุทร พร้อมกับแผนลับบางอย่าง
เรือ Red October มีเทคโนโลยีใหม่ที่เรียกว่า Caterpillar Drive ซึ่งทำให้มันเงียบมากจนแทบไม่สามารถตรวจจับได้ เทคโนโลยีนี้ทำให้สหรัฐฯ หวาดวิตกอย่างยิ่ง เพราะมันสามารถเข้าโจมตีโดยไม่มีใครรู้ตัว
สรุปแล้วพวกเราไม่ได้เข้าไปด้านในเรือนะครับ
เพียงแค่ยืนถ่ายรูปเรือดำน้ำเหล็กขนาดใหญ่กลางแม่น้ำก็ฟินสุดๆ
ก็รู้สึกเหมือนได้สัมผัสประวัติศาสตร์เงียบ ๆ ที่ยังคงหายใจอยู่
USS Blueback (USS-581)
USS Blueback (USS-581)
วันนี้บังเอิญเป็นวันจัด Portland Marathon
นักวิ่งเต็มเมืองไปหมด
บริเวณ OMSI ก็เป็นจุดหนึ่งที่นักวิ่งผ่าน
เสียงเชียร์ ความตั้งใจ และรอยยิ้มของนักกีฬา
ทำให้เมืองทั้งเมืองดูมีชีวิตชีวาอย่างน่าประทับใจ
ต่อมา เราเดินเลาะริมแม่น้ำไปจนถึงจุดฟินิช
บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข ความเหนื่อย และความสำเร็จ
จุดฟินิช Portland Marathon
น้องเจมส์ขอลาเพื่อเดินทางกลับก่อน ณ จุดนี้
หลังจากเดินกันทั้งเช้า ความหิวก็เริ่มทำงาน
เราแวะร้าน 365 Sushi
ร้านเล็ก ๆ สไตล์ญี่ปุ่นในพอร์ตแลนด์
เน้นเมนูง่าย ๆ อย่างทงคัตสึราเมงและซูชิ
แม้จะไม่ใช่ร้านหรู แต่ขึ้นชื่อเรื่องรสชาติที่จริงจังและวัตถุดิบสดใหม่
พอร์ตแลนด์เป็นเมืองที่มีความหลากหลายทางอาหารสูง
ร้านแบบนี้จึงเป็นเสน่ห์—เรียบง่าย แต่คุณภาพ
ราเมงร้อน ๆ ในวันอากาศเย็น
มันทำให้ทุกอย่าง “พอดี” ไปหมด
ราเมงอร่อยมากๆครับ
365 Sushi — ความอร่อยที่เรียบง่าย
หลังอิ่ม เราไปต่อที่ Kilo DCofi
ร้านกาแฟที่ได้แรงบันดาลใจจากสไตล์เม็กซิกัน
จุดเด่นคือเมล็ดกาแฟคั่วเข้ม รสชัด
มีกลิ่นโน้ตแบบช็อกโกแลตและถั่ว
แนวคิดของร้านคือ “slow coffee moment”
ให้คนได้นั่งพัก หายใจ และอยู่กับกาแฟจริง ๆ
Kilo DCofi — กาแฟเข้ม
เราเดินกลับไปที่ Powell’s Books อีกครั้ง
ร้านหนังสืออิสระขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
เปิดตั้งแต่ปี 1971
มีหนังสือทั้งใหม่และมือสองหลายล้านเล่ม
เดินได้เป็นชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว
หมอปิงใช้เวลากับที่นี่นานพอสมควร
ส่วนผม … เดินดูเปิดอ่าน และเก็บบรรยากาศเอาไว้ในใจ
ตัดสินใจอยู่นานว่าจะซื้อเล่มนี้ไหม
ออกจากร้านหนังสือเดินไปเรื่อยๆ เรา ก็มาถึง สนามฟุตบอล Providence Park
สนามเหย้าของทีม Portland Timbers Soccer
สนามนี้เปิดใช้มาตั้งแต่ปี 1926
จุคนได้ราว 25,000 ที่นั่ง
Providence Park — หัวใจของแฟนฟุตบอล Portland
Timbers Army
นักเตะกำลังซ้อม
ชื่อเสียงสำคัญคือ
เสียงเชียร์อันดุดันของกลุ่ม Timbers Army
เราแอบมองเข้าไปเห็นนักเตะกำลังซ้อม
ภาพเรียบง่าย…แต่คุ้นเคย
สุดท้ายเมื่อขาเริ่มล้า เวลาเริ่มเข้าสู่ช่วงเย็น
เราขึ้น Portland Streetcar กลับโรงแรม
เมื่อถึงโรงแรม ไปรับกระเป๋าฝากไว้ที่ล็อบบี้ของโรงแรม พักผ่อนสักพักก็เรียก Uber ให้ไปส่งที่สนามบิน Portland international airport
ทำการโหลดกระเป๋า ส่งตรงถึงกรุงเทพได้เลย ไม่เหมือนตอนขาเข้าที่ต้องหิ้วกระเป๋าไปด้วย
จากนั้นผ่านกระบวนการตรวจ เช็คเรื่องความปลอดภัย เจ้าหน้าที่ ตม. สแกนใบหน้า ลงตราประทับขาออกจากประเทศสหรัฐอเมริกา ณ ที่นี่เลย
ระหว่างรอขึ้นเครื่องก็ไปนั่งหาอะไรทานร้านอาหารในสนามบิน
Portland international airport
เราเดินทางด้วยอลาสก้าแอร์ไลน์ไปถึง สนามบินซีแอตเทิล วอชิงตัน ประมาณสี่ทุ่ม
นั่งพักคอยเครื่องของสตาร์ลักซ์ ออกตอนตีหนึ่ง ช่วงนี้นึกถึงบรรยากาศของหนังดังในอดีต ที่เคย ดู Sleepless in Seattle (1993) เออเราก็มีโอกาสมาอยู่ในเมืองแห่งตำนานนี้เหมือนกันแฮะ ได้แต่อมยิ้มอยู่ในใจ
สนามบินซีแอตเทิลมีชื่อว่า Seattle-Tacoma International Airport เพราะเป็นสนามบินระดับภูมิภาคที่สร้างขึ้นโดยได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากทั้ง เมืองซีแอตเทิล (Seattle) และ เมืองทาโคมา (Tacoma) ในรัฐวอชิงตัน นิยมเรียกสั้นๆ ว่า "Sea-Tac" (ซี-แทค)
รีวิว Sleepless in Seattle (1993) แบบ Ultrashort
"แซม (Tom Hanks) สูญเสียภรรยา → อยู่ซีแอตเทิลกับลูก
ลูกชายโทรเข้าวิทยุ → พ่อกลายเป็น “หนุ่มโสดในฝัน”
แอนนี่ (Meg Ryan) ได้ยิน → รู้สึกผูกพัน
เธอนัดเจอ Empire State (Valentine’s Day)
ลูกชายแอบไป NYC → แซมตามไป
ลงเอยพบกันบนตึก → โรแมนติกและมีความหวัง"
Seattle → Taiwan
จากนั้นก็เดินทาง 12 ชั่วโมง 40 นาที มาถึงสนามบินเถาหยวนไต้หวันตอนตี 5 หาอะไรทาน พักประมาณ 4 ชั่วโมงก็ ขึ้นเครื่องจากไต้หวัน มาถึงกรุงเทพ 12 นาฬิกา ตรง
สนามบินเถาหยวนไต้หวัน
ชาเผือกเจ้าดัง ณ สนามบินเถาหยวนไต้หวัน
Portland → Seattle → Taiwan → Bangkok
ประมาณ 20 ชั่วโมง บนเครื่องบิน
และอีกหลายชั่วโมงของการรอ รวมเวลาเดินทางทั้งหมดประมาณหนึ่งวัน
Taiwan → Bangkok
จบการเดินทางทริปนี้อย่างสมบูรณ์ครับ
ขอพักหนึ่งวันก่อนไปทำงานตามปกติ
ในวันที่ 9 ตุลาคม 2025
การเดินทางครั้งนี้
มันคือการได้เห็นโลก
ได้กลับไปเป็นผู้เรียนรู้อีกครั้ง
และได้สะสม “ความรู้สึกดี ๆ” ที่ไม่สามารถวัดค่าได้
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามนะครับ
และนี่คือหนึ่งในประสบการณ์ที่ดีที่สุดในชีวิตของผมจริง ๆ
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
