ปะต้าคงไม่รีบบอกว่าให้คิด
บวกดอกเพราะรู้สึกรับรู้ว่าข้อความกระทู้มันสะท้อนถึงเหนื่อย สับสนและผิดหวังกับ
ตัวเองอยู่มาก
เขาอาจไม่ได้กำลังขี้เกียจหรืออ่อนแอเสมอไปแต่อาจกำลังติดอยู่ในวงจรที่ยิ่งพยายามก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลว
“มีคนเป็นแบบนี้เยอะมากกว่า
ที่คิดนะบางช่วงของชีวิตเราจะรู้สึกเหมือนทำอะไรก็ไม่เข้าที่
งานก็พลาดความมั่นใจก็หาย
จนถึงขั้นเริ่มตั้งคำถามว่าตัวเอง
มีปัญหาอะไรหรือเปล่าแต่ความจริงการที่ตอนนี้ยังรู้สึกแย่กับสิ่ง
ที่เกิดขึ้นแปลว่ายังอยากให้ชีวิต
ดีขึ้นอยู่ยังไม่ได้ยอมแพ้”
ปะต้าคิดว่าบางครั้งคนเรามักจะ
เงียบลงไม่ใช่เพราะไม่มีอะไรจะพูดแต่เพราะใช้พลังงานไปกับ
การต่อสู้ในหัวตัวเองมากเกินไป
เขาอาจกำลังคิดทุกเรื่องพร้อมกัน กลัวผิดกลัวทำไม่ดีพอจนสุดท้ายไม่กล้าลงมือหรือไม่กล้าพูดขลาดจนเขลาเหมือนเดิม
ลักษณะนี้พอทำได้จริงๆคือเลิกมองชีวิตผ่านผลลัพธ์ความสำเร็จใหญ่ๆสักพักถ้าวันนี้งานพลาด
ก็ไม่จำเป็นต้องสรุปว่าตัวเองเป็นคนล้มเหลวดอก
ถ้าวันนี้ยังไม่รู้ว่าควรเริ่มตรงไหน ก็เริ่มจากเรื่องเล็กที่สุดที่ทำได้ก่อนเพราะความมั่นใจไม่ได้เกิดจากการคิดแต่เกิดจากการเห็นตัวเองทำอะไรสำเร็จทีละนิด
อีกอย่างหนึ่งนะปะต้าคิดว่าคนที่รู้สึกว่า“ทำอะไรก็ไม่ดีขึ้น”มักจะ
จดจำความผิดพลาดได้แม่นกว่าความสำเร็จ
ลองสังเกตดูว่ามีอะไรบ้างที่ยังทำได้ยังรับผิดชอบได้ยังผ่านมาได้เพราะสมองตอนเหนื่อยล้ามักขยายความล้มเหลวให้ใหญ่กว่าความจริง
ความรู้สึกนี้จะอยู่ต่อเนื่องนานหลายสัปดาห์หลายเดือนจนกระทบการนอน การกิน การทำงานหรือเริ่มรู้สึกหมดหวังกับชีวิตไปเชียวละ
การคุยกับคนที่ไว้ใจได้หรือผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตก็เป็นทางเลือกที่อาจมีประโยชน์มากไม่ใช่เพราะอ่อนแอแต่เพราะบางครั้งมนุษย์ไม่จำเป็นต้องแบกทุกอย่างคนเดียว
ปะต้าไม่ได้เห็นคนที่“ไม่มีความรู้” หรือ“ทำอะไรไม่ได้”แต่เคยเห็นคนที่กำลังสูญเสียความเชื่อมั่นในตัวเองและเมื่อความเชื่อมั่นหายไป แม้สิ่งที่เคยทำได้ก็จะเริ่มรู้สึกว่ายากขึ้นกว่าที่เคย
เป็นกำลังใจให้ครับ
ลองใหม่ครับเชื่อใจ
ตนเองให้กำลังใจตน
ให้มั่นคงเสียก่อนแล้ว
ไปต่อครับ!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
