[I think, I am] เรื่องราวของคนบ้า วันนี้เราฟุ้งซ่าน จึงนั่งสมาธิ ออกสมาธิ เข้าสมาธิ แล้วก็ปล่อย กระแสความคิด ไล่มันจนถึงที่สุด จนมันดับหายไปเอง จนมันเกิดเรื่องใหม่เข้ามา วนเวียนตลอดไป จนกระทั้งถึงจุดหนึ่ง มันก็หยุดลง

สำรวจ
ลงทุน
คำถาม

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

•

6 มิ.ย. เวลา 17:18 • ปรัชญา

เรื่องราวของคนบ้า

วันนี้เราฟุ้งซ่าน จึงนั่งสมาธิ ออกสมาธิ เข้าสมาธิ แล้วก็ปล่อย กระแสความคิด ไล่มันจนถึงที่สุด จนมันดับหายไปเอง จนมันเกิดเรื่องใหม่เข้ามา วนเวียนตลอดไป จนกระทั้งถึงจุดหนึ่ง มันก็หยุดลงเอง มีความพร้อมมากขึ้น อุณหภูมิรอบข้างลดลง ประมาณ 1-2 องศา เป็นสัญญาณของหัวใจมีเต้นช้าลง ในดวงตาฉันไม่เห็นอะไร นอกจากสีดำ... ปล่อยไปสักพัก เกิดลูกแก้วบางอย่างลอยไปลอยมา แล้วหายไป เกิดแสงบางอย่าง พลันฉันก็เหมือนเห็นทุกอย่างเสมือนทะลุหนังสือตาได้.... ฉันใกล้จะบ้าแล้วละมั้ง ความทุกข์คงมีมากเกินไป

ฉับพลันความคิดก็ได้ลอยล่องไปอีกครั้ง ฉันตั้งใจว่าจะกี่ชั่วโมงก็ตาม จะนั่งจนกว่าจะได้ความจริง ได้เห็น ได้คำตอบ...

จากนั้น...

โลกนี้มีความสวยงามมากมาย ความหลากหลายของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ความเห็นแก่ตัว ความเอาตัวรอด สิ่งที่มนุษย์พัฒนาดีกว่าสัตว์ป่าหน่อยนึง คือ ชั้นเชิงการเอาตัวรอด ความพยายามที่จะเอาชนะธรรมชาติ

มนุษย์ทั้งหลายกัดกินพวกเดียวกัน ทั้งทางตรงและทางอ้อม กัดกร่อนจิตใจ กัดกร่อนพลังใจ เพียงแค่ไม่ทำอะไรเลย ก็เกิดแรงกระเพื่อมมากมาย

มนุษย์นี้ข้องแวะไปในโลกด้วยความสัมพันธ์ทางสังคม ความกลมกลืนเข้ากลุ่มนั้น ๆ หาใช่มีตัวตนแท้ไม่ ไม่มีใครเลย ที่สามารถเป็นปัจเจกแยกออกมาได้อยากชัดเจน ทุกคนถูกหล่อหลอม ถูกสร้าง ถูกสอนสั่ง ให้เป็นไปตามรูปแบบ ที่เราเชื่อว่า "ถูกต้อง"

มนุษย์เหล่านี้มีความคาดหวัง มีความต้องการไม่มีที่สิ้นสุด มีความปรารถนาให้หลุดพ้นจากภาวะเดิม ๆ ที่ตนเองไม่พอใจ หรือที่ตัวเองไม่เข้าใจ

ความกลัว... ฉันได้จำลองสถานการณ์ขึ้นมา พบว่า มนุษย์เองต่อให้มีความพร้อมสมบูรณ์แล้ว ก็หาได้พอใจไม่ ยังคงขวนขวายหลุดหนี ออกจากภาวะของตน

ความกลัวเข้ามาแทรกแซงจิตใจมนุษย์ในช่วงนี้ ทำให้เกิดความหวั่นไหว แสดงออกขึ้นมา ในการตัดสินผู้อื่น การด่าทอ การตำหนิ สุดท้ายมนุษย์กลับคิดว่า นี่คือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ทั้ง ๆ ที่มันมาจากความคิดตัวเองทั้งสิ้น

มนุษย์ตัดสินโลกใบนี้ด้วยมุมมองของตน ทั้ง ๆ ที่ตนเอง ไม่ต่างจากหนูที่ถีบจักรความเป็นไปทางสังคม

ฉันย้อนไปย้อนมา ข้ามเวลาในห้วงแห่งจิตใจ พบว่ามนุษย์มีแต่ความยุ่งเหยิงมาก พยายามที่จะละเมิดความเป็นเจตจำนงอิสระ ด้วยขอบข่ายจารีต สร้างศาสนาขึ้นมาควบคุมอีกที... เป็นแนวคิดที่ฉลาดในการปกครอง ควบคุม

มนุษย์เคยใช้ชีวิตปกติ... จนกระทั่งมีคนมาชี้ว่า นี่คือความกลัว นั่นคือสิ่งที่น่ากลัว... นี่คือสิ่งจำเป็น นั่นคือสิ่งสำคัญ... มนุษย์เริ่มขวนขวาย ต่อสู้กัน... เพื่อให้ได้มา...

จนกระทั่งแข่งกันทำลายโลกใบนี้ ขุดเจาะ ตัด เผา ผลิต เพื่อสนองความต้องการตนเอง เพื่อความสะดวกสบาย แน่นอน เพื่อความเป็นเมืองศิวิไลซ์...

ฉันสงสัยอีก ย้อนไปดูสภาพสังขาร ร่างกาย คน โรคภัยไข้เจ็บ มนุษย์เอาชนะได้จริง มานักต่อนัก ควบคุมมัน กำจัดมัน... แต่ในขณะเดียวกันนั้น มันก็สร้างตัวเองชนิดใหม่ขึ้นมา ด้วยองค์ประกอบอื่น ๆ ที่มนุษย์มี ที่มนุษย์สร้างขึ้นไว้เอง... เพื่อย้อนกลับมาลงโทษมนุษย์อีกครั้ง...

มนุษย์คิดว่าตัวเองเป็นที่สุด ประเสริฐสุด ในจักรวาลนี้ มองขึ้นไปบนท้องฟ้าคิดว่าตัวเองอยู่ในกล่อง ซึ่งในกล่องมีลูกกลม ๆ เรียกว่าโลกลอยอยู่ มันคับแคบ ตื้นเขิน... มนุษย์ที่กลัวมากที่สุด กลายเป็นผู้ปฏิเสธทุกอย่างมากที่สุด เขากลัวว่าสิ่งที่เขาเชื่อมั่น จะกลายเป็นของปลอม... เขาแสดงความก้าวร้าวออกมาเพื่อปกป้องสิ่งที่ตัวเองเชื่อ... เชื่อว่า ที่สุด ในโลก

ฉันสงสัยมากว่า มนุษย์สนองกิเลสตัวเองไปทำไม ในเมื่อความรู้สึกต้องการ มันไม่เคยเต็ม รบรากัน เอาชนะกัน ห้ำหั่นกัน เพื่อได้สิ่งมาถมหลุมดำที่ไม่มีวันเต็ม

ฉันแอบไปดูบ้านหลังหนึ่ง ร่ำรวยมาก มีบุตรชายที่มีพร้อมทุกอย่าง แต่กลับชอบขโมยของ เพราะเขาว่า ทุกอย่างที่เขาได้มามันง่าย มันไม่ขาดอะไร สิ่งที่ขาดกลับกลายเป็นความตื่นเต้น ความยากที่จะได้มา

ฉันไปอีกบ้าน พบว่าบุตรในตระกูลกำลังทะเลาะกัน หน้าเตียงคุณพ่อ ที่กำลังป่วย และเป็นความลับของญาติฝ่ายอื่น ถกเถียงกัน ยังหาข้อตกลงไม่ได้ จึงยืดอายุคุณพ่อต่อไปอีก แม้สังขารร่างกาย จะแทบไม่มีอะไรทำงานได้ปกติอีกแล้ว

แม้คนที่มีมาก ก็ยังสรรหาสิ่งต่าง ๆ มาตอบสนองกิเลสที่ไม่มีวันเต็ม... มนุษย์นี้สิ้นหวังแล้วกระมั้ง...

โฆษณา

ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน

เรื่องราวของคนบ้า

ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน