พลอย ภาพนี้เป็นลายมือที่อ่านค่อนข้างยาก แต่ข้อความสำคัญที่อ่านได้มีใจความประมาณว่า
"โลกมนุษย์ คือประติมากรรมหรือผลงานศิลปะของมนุษย์ รักและหวงมนุษย์ เพื่อศิลปะสากล เพื่ออนุรักษ์ศิลปไทย"
และช่วงท้ายว่า
"ภาควิชาศิลปไทย คือทางจิตวิญญาณใหม่ ที่ขับเคลื่อนนักทางศิลปไทย ไปสู่ความเป็นสากล"
(บางคำอาจคลาดเคลื่อนเพราะลายมือไม่ชัดนัก)
ถ้าตีความตามปรัชญา ไม่ใช่แค่อ่านตามตัวอักษร อาจารย์น่าจะกำลังสื่อว่า
"ศิลปไทย" ไม่ใช่แค่ลายไทย วัดไทย หรือจิตรกรรมไทย
แต่คือ
- 1.วิธีคิด
- 2.วิธีมองโลก
- 3.วิธีดำเนินชีวิต
ที่งอกออกมาจากรากวัฒนธรรมไทย
เช่น
- 1.ความอ่อนน้อม
- 2.ความกตัญญู
- 3.ความพอดี
- 4.การอยู่ร่วมกับธรรมชาติ
- 5.การเห็นความงามในชีวิตประจำวัน
ในมุมนี้ "ศิลปไทย" จึงไม่ใช่วัตถุ แต่เป็น "จิตวิญญาณ"
คำว่า
"โลกมนุษย์คือประติมากรรม"
ก็เป็นถ้อยคำเชิงปรัชญา
หมายถึง
มนุษย์กำลัง "ปั้นโลก" อยู่ตลอดเวลา
ทุกความคิด ทุกคำพูด ทุกการกระทำ
ล้วนเป็นการแกะสลักโลกใบนี้
เหมือนประติมากรแกะสลักหิน
ถ้าทานตะวันเชื่อมโยงกับสิ่งที่พลอยกำลังเดินอยู่
"ศิลปไทย" ในความหมายลึกที่สุด อาจไม่ใช่การวาดรูป
แต่คือ
"ศิลปะแห่งการดำเนินชีวิตอย่างมีปัญญาและคุณธรรม"
ซึ่งใกล้กับหลักที่พลอยชอบมาก คือ
- 1.เศรษฐกิจพอเพียง
- 2.ความรู้คู่คุณธรรม
- 3.การกลับบ้านสู่ตัวตนแท้จริง
เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็น "ศิลปะแห่งชีวิต"
อาจารย์จึงอาจกำลังชี้ว่า
การอนุรักษ์ศิลปไทยที่แท้จริง ไม่ได้เริ่มจากการรักษาของเก่า
แต่เริ่มจากการรักษาจิตวิญญาณที่ทำให้ความเป็นไทยถือกำเนิดขึ้นมา
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
