จดหมายถึงดาวแมว EP.7 “ความรักที่พอดี”
เสือขาวน้องรัก…
พี่เคลียร์รูปในโทรศัพท์เจอรูปเก่า ๆ ของขาวตั้งแต่มาอยู่ที่บ้านพี่ช่วงแรก รูปที่ถ่ายคู่กับพี่ถุงเงินน่ะ ทำให้นึกถึงตอนที่พี่กับยายเห็นขาวครั้งแรกเลย
แมวขาวตี๋อวบอ้วน ขาเป็นปล้อง ๆ มือเหมือนมังคุดคัดทางใต้ น่ากัดมาก ๆ มีแต้มสีน้ำตาลเข้มแซมดำที่หลังคอและบนหัวทำให้ดูเหมือนผมแสกกลาง เป็นแมวหน้าซื่อที่ดูขี้ระแวงอยู่มาก
พี่กับยายเห็นขาวเดินตามพี่ถุงเงินห่าง ๆ อยู่หลายวัน จับจิ้งจกบ้างจับหนูบ้างและเอาไปแอบกินใต้ท้องรถบ้านตรงข้าม จนวันหนึ่งพี่ถุงเงินก็ใจกล้าเข้ามาหาของกินในบ้านพี่ ช่วงนั้น ‘มอม‘ แมวที่ยายรักมากเพิ่งจากไป บ้านเงียบเหงาอยู่หกเดือน พอพี่ถุงเงินเดินเข้ามายายผู้เคยกล่าวว่า “ไม่เลี้ยงแล้วแมว” ก็ต้อนรับด้วยข้าวคลุกปลาทู
ส่วนขาวชอบนอนหมอบเก็บตัวอยู่บ้านตรงข้าม แต่จะมองเข้ามาในบ้านพี่คงเพราะเห็นพี่ถุงเงินด้วย ยายก็เลยออกไปเรียกขาวให้มากินข้าว ยายพูดกับขาวว่า “ขาวมานี่มา…มากินข้าวมา ยายเอาข้าวให้”
คำว่า “ยาย” ทำให้พี่ต้องพูดกับแม่ว่า “โห… ถ้าม๊าเป็นยาย งี้หนูก็ต้องเป็นแม่สิ ไม่เอาอ่ะหนูไม่อยากเป็นแม่หนูเป็นพี่ดีกว่า”
แล้วพี่ก็เรียกขาว “ขาวมานี่มา…มากินข้าวเร็ว”
ขาวยังนอนหมอบนิ่งเหมือนเดิม พี่นึกขึ้นได้ว่าแมวบางตัวขี้ระแวงอาจต้องปรับน้ำเสียงให้นุ่มลง พี่เลยลองเรียกใหม่
“ขาว… ขาวครับ มากินข้าวบ้านพี่มา มาเร็ว ขาวครับ”
ทุกครั้งที่เรียก ‘ขาวครับ‘ ขาวจะกระดิกหู
“ม๊า… มันเริ่มลุกแล้ว มันชอบให้พูดเพราะ ๆ พูดนิ่ม ๆ”
หลังจากเรียกขาวครับอยู่พักใหญ่ ในที่สุดแมวขาวตี๋ขี้ระแวง ก็เริ่มแอบย่องมากินข้าวคลุกปลาทูที่ยายวางไว้ให้ในบ้านพี่
และนับจากนั้นเวลาจะคุยกับขาว พี่กับยายจึงต้องคุยด้วยโทนเสียงนุ่มและเรียกขาวว่าขาวครับทุกคำ ใครมาเรียกขาวด้วยน้ำเสียงแข็งหรือตะโกน ยายจะออกตัวทันทีว่า “พูดกับมันดี ๆ มันไม่ชอบคนพูดเสียงดัง“ และขาวก็ไม่เข้าใกล้คนพูดเสียงดังเลย
ขาวก็เลยเป็นหลานยาย และเป็นน้องชายพี่และพี่ถุงเงินตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา…
นอกจากชอบให้พูดเพราะ ๆ แล้ว ขาวยังเป็นแมวที่หวงตัวด้วย กว่าพี่จะอุ้มขาวได้ใช้เวลาเกือบปีเลยล่ะ อย่าว่าแต่อุ้มเลยแค่ลูบหัวลูบตัวก็ยังสาม-สี่เดือนกว่าขาวจะไว้ใจ
มีอยู่วันหนึ่งพี่คิดว่าพี่ชนะใจขาวแล้ว พี่เลยอุ้มขาวและหอมไปหลายที ขาวแสดงท่าทางแข็งขืนเป็นการเตือนแล้วแต่พี่ก็ยังไม่หยุด ขาวเลยแง่มมาเข้าโหนกแก้มพอดี พี่ตกใจจึงหยุดได้และความโกรธก็เข้ามาทันที
แผลไม่ได้ใหญ่โตอะไรแต่เลือดก็ไหลและมันก็ทำให้พี่โมโหเลยใช้มือตีขาวไปสามผัวะ
พี่โมโหเพราะคิดว่าพี่รักขาว ทำดีกับขาว ทำไมขาวกัดพี่ เป็นความรักที่ไม่ได้ถูกตอบสนอง แต่สิ่งที่พี่ลืมคิดไป คือพี่ก็ยัดเยียดความรักนั้นให้ขาวมากไปเหมือนกันโดยไม่สนใจว่าขาวจะรู้สึกอึดอัดใจหรืออะไรเลย
และวันรุ่งขึ้นพี่ต้องไปทำงาน แผลที่แก้มจึงทำให้พี่โกรธเพราะกลัวไม่สวย
โชคดีอย่างหนึ่งคือช่วงนั้นเป็นช่วงที่พี่ฝึกภาวนาอยู่ด้วย ฝึกสังเกตจิตใจตัวเองพี่จึงเห็นความโกรธของตัวเอง
พอคิดได้แบบนั้นพี่ก็ค่อย ๆ หายโมโหและอภัยให้ขาว เพราะตอนที่ตีขาวหลับตาปี๋คงสำนึกผิด พี่ก็สงสาร แต่ตอนนั้นสติมันไม่ทันมือที่ตีไป
ขาวเป็นการบ้านธรรมะชั้นดีให้พี่อยู่หลายครั้งเหมือนกันนะเนี่ย
แล้วหลังจากนั้นพี่ก็อุ้มและหอมขาวได้ แค่ต้องรู้ว่าอุ้มท่าไหน และต้องคอยสังเกตสายตาอำมหิตเวลาที่พี่หอมขาวมากเกินไปเท่านั้นเอง
พี่มาคิดดูไม่ว่าคนหรือแมวก็ชอบให้พูดดี ๆ ด้วยกันทั้งนั้นแหละ โชคดีที่วันนั้นพี่ระงับความโกรธไว้ได้ ไม่ขยายให้มันใหญ่โต ไม่งั้นจากแผลเล็ก ๆ ที่แก้ม อาจกลายเป็นแผลใหญ่ที่พี่ต้องมาเสียใจทีหลัง และคงไม่ได้มานั่งเขียนจดหมายถึงขาวอยู่แบบนี้ก็ได้
ตอนนี้ขาวคงสุขกายสุขใจไม่มีความโกรธใด ๆ แล้ว พี่อยากบอกขาวว่า พี่ก็กำลังฝึกให้เป็นคนไม่มักโกรธอยู่เหมือนกัน เป็นกำลังใจให้พี่ด้วยนะน้องรัก
คิดถึงเสมอ
พี่ริน
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
