Blockdit Logo (Mobile)
Supawan’s Colorful World
•
8 มิ.ย. เวลา 00:22 • ท่องเที่ยว

Balkan 2026 (18).. Bosnia 05: Sarajevo : Wimter Olympic 1984 Bobsleigh Track

จากเสียงเชียร์แห่งโอลิมปิก สู่ความเงียบงันของสงคราม และการเกิดใหม่ท่ามกลางผืนป่าสนแห่งซาราเจโว
บางครั้ง…สถานที่หนึ่งไม่ได้เป็นเพียงสถานที่ .. แต่มันคือ “ความทรงจำ” ที่ถูกหล่อหลอมด้วยความหวัง ความรุ่งโรจน์ ความสูญเสีย และการเริ่มต้นใหม่
บนภูเขาเตรเบวิช (Trebević Mountain) ที่โอบล้อมเมืองซาราเจโวเอาไว้ราวกับกำแพงธรรมชาติ มีรางคอนกรีตสายหนึ่งทอดตัวคดเคี้ยวผ่านผืนป่าสนยาวกว่า 1.3 กิโลเมตร
วันนี้มันเต็มไปด้วยกราฟิตีหลากสี มีมอสส์สีเขียวเกาะอยู่ตามรอยแตก มีต้นไม้ค่อย ๆ ยื่นกิ่งเข้ามาครอบครองพื้นที่ .. แต่เมื่อสี่สิบกว่าปีก่อน ที่นี่เคยเป็นหนึ่งในเวทีที่ทั้งโลกจับตามอง
เมื่อโลกทั้งใบหันมามองซาราเจโว
ย้อนกลับไปในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ.1984 เมืองซาราเจโว เมืองเล็ก ๆ บนเทือกเขาแห่งยูโกสลาเวียในเวลานั้น กำลังต้อนรับมหกรรมกีฬา Winter Olympics ...
สำหรับชาวเมืองจำนวนมาก นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่พวกเขารู้สึกว่าบ้านของตนเองกำลังกลายเป็นศูนย์กลางของโลก
ลองจินตนาการถึงเมืองที่เคยเรียบง่ายและเงียบสงบ .. จู่ ๆ โรงแรมเต็มทุกแห่ง ร้านอาหารแน่นขนัด คาเฟ่เล็ก ๆ ที่เคยมีเพียงชาวบ้านนั่งจิบกาแฟ กลับเต็มไปด้วยนักกีฬา ผู้สื่อข่าว และนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลก
ภาษาต่าง ๆ ดังขึ้นทั่วเมือง .. อังกฤษ เยอรมัน ฝรั่งเศส สวีเดน นอร์เวย์ ญี่ปุ่น
ผู้คนหัวเราะ พูดคุย และเฉลิมฉลองกันตามท้องถนน
ร้านขายของที่ระลึกขายดีเป็นประวัติการณ์
เด็ก ๆ โบกธงชาติให้กับนักกีฬาที่เดินผ่าน
ผู้สูงอายุยืนมองด้วยแววตาเปี่ยมความภาคภูมิใจ
เพราะในเวลานั้น … โลกทั้งใบกำลังจ้องมองมาที่ซาราเจโว
เสียงคำรามของความเร็วบนภูเขาเตรเบวิช และหนึ่งในสัญลักษณ์
สำคัญที่สุดของการแข่งขันครั้งนั้น คือสนามบ็อบสเลดและลูชบนภูเขาเตรเบวิช
หากเรายืนอยู่ตรงจุดนี้ในปี 1984 ภาพตรงหน้าคงแตกต่างจากปัจจุบันโดยสิ้นเชิง ..
รางคอนกรีตที่เห็นอยู่ในวันนี้จะถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งสีขาวมันวาว หิมะปกคลุมไปทั่วภูเขา ธงนานาชาติปลิวไสวท่ามกลางอากาศหนาวเย็น ผู้ชมหลายพันคนยืนเรียงรายอยู่ตลอดแนวสนาม เสียงประกาศการแข่งขันดังก้องไปทั่วหุบเขา
แล้วทันใดนั้น…
เสียงเชียร์ก็ดังขึ้น .. บ็อบสเลดคันหนึ่งพุ่งออกจากจุดปล่อยตัว นักกีฬาก้มตัวต่ำแทบแนบไปกับตัวรถ เลื่อนเหล็กแล่นผ่านโค้งด้วยความเร็วมากกว่าร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง
ทุกสายตาจับจ้อง ทุกลมหายใจเหมือนหยุดนิ่ง .. ก่อนที่เสียงเฮจะระเบิดขึ้นอีกครั้งเมื่อรถพุ่งผ่านไป ราวกับฉากหนึ่งในภาพยนตร์กีฬาอันยิ่งใหญ่
… และในวันนั้น ชาวเมืองซาราเจโวเชื่อว่าอนาคตของพวกเขาจะสดใสไม่ต่างจากแสงสะท้อนบนพื้นน้ำแข็งของสนามแห่งนี้
แล้วสงครามก็มาถึง .. ประวัติศาสตร์ไม่ได้เดินไปในทิศทางเดียวเสมอ เพียงไม่กี่ปีหลังจากความรุ่งโรจน์ของโอลิมปิก ยูโกสลาเวียเริ่มแตกสลาย สงครามบอสเนียปะทุขึ้น
ภูเขาเตรเบวิชซึ่งเคยเป็นสถานที่แห่งเสียงเชียร์ กลับกลายเป็นจุดยุทธศาสตร์ทางทหาร ..
รางบ็อบสเลดอันแข็งแรงถูกใช้เป็นที่กำบัง ถูกดัดแปลงเป็นแนวป้องกัน และบางช่วงถูกใช้เป็นจุดซุ่มยิง
สถานที่ซึ่งเคยสะท้อนเสียงหัวเราะของนักท่องเที่ยว กลับสะท้อนเสียงปืนและแรงระเบิด .. จากเวทีแห่งสันติภาพ กลายเป็นส่วนหนึ่งของสนามรบ อย่างน่าเศร้าเกินกว่าจะจินตนาการ
เมื่อธรรมชาติเริ่มรักษาบาดแผล
วันนี้… เมื่อเราเดินผ่านรางบ็อบสเลดแห่งนี้ ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความน่ากลัว
... แต่เป็นความสงบ .. ต้นสนสูงใหญ่เรียงรายอยู่รอบตัว แสงแดดยามบ่ายส่องลอดกิ่งไม้ลงบนพื้นคอนกรีตเสียงนกร้องแทนที่เสียงเชียร์ สายลมเย็นพัดผ่านแทนเสียงเครื่องยนต์และใบมีดสเกต ธรรมชาติกำลังค่อย ๆ รักษาบาดแผลของสถานที่แห่งนี้อย่างเงียบงัน
แกลเลอรีศิลปะกลางป่า ที่ไม่มีหลังคา
สิ่งที่โดดเด่นที่สุดในปัจจุบันคือกราฟิตีที่ปกคลุมแทบทุกพื้นผิว .. ผนังคอนกรีตทุกด้านกลายเป็นผืนผ้าใบขนาดมหึมา สีแดง สีฟ้า สีเหลือง สีม่วง ..
.. ตัวอักษร ภาพการ์ตูน สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ และงานศิลปะร่วมสมัยถูกพ่นทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ จนรางบ็อบสเลดทั้งสายกลายเป็นแกลเลอรีกลางแจ้งที่ยาวที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป
.. บางภาพสดใส บางภาพแฝงความเศร้า บางภาพสะท้อนความหวัง และบางภาพก็เหมือนกำลังตั้งคำถามกับประวัติศาสตร์
เมื่อเดินไปตามทางคดเคี้ยวของรางแห่งนี้ ผู้มาเยือนไม่ได้เพียงเดินชมศิลปะ .. แต่กำลังเดินผ่านชั้นของเวลา ชั้นของความทรงจำ และชั้นของชีวิตผู้คนที่เคยผ่านสถานที่แห่งนี้มา
ฉากภาพยนตร์ที่ยังคงเคลื่อนไหวอยู่ในความทรงจำ
มีหลายช่วงเวลาที่เมื่อยืนอยู่บนขอบราง มองไปยังโค้งคอนกรีตที่ทอดหายเข้าไปในป่าสน ... เราจะรู้สึกราวกับว่าภาพยนตร์กำลังฉายทับซ้อนอยู่ตรงหน้า
ภาพหนึ่งคือปี 1984 .. หิมะขาวโพลน ธงชาติปลิวสะบัด เสียงเชียร์ดังกึกก้อง นักกีฬาพุ่งผ่านด้วยความเร็วสูง
อีกภาพหนึ่งคือช่วงสงคราม .. ทหารซ่อนตัวอยู่หลังคอนกรีต เสียงปืนดังสะท้อนในหุบเขา
และอีกภาพหนึ่งคือปัจจุบัน .. นักท่องเที่ยวกำลังถ่ายรูป เด็กวัยรุ่นปั่นจักรยาน ผู้คนเดินเล่นอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ
.. ทั้งสามยุคสมัยดูเหมือนจะดำรงอยู่พร้อมกัน .. ในสถานที่เดียวกัน
บทเรียนจากรางบ็อบสเลดแห่งซาราเจโว
Trebević Bobsleigh Track ไม่ได้เป็นเพียงซากสนามกีฬาโอลิมปิก และไม่ได้เป็นเพียงอนุสรณ์แห่งสงคราม ... แต่มันคือเรื่องราวของเมืองทั้งเมือง
เมืองที่เคยได้รับเกียรติให้เป็นศูนย์กลางของโลก
เมืองที่เคยผ่านช่วงเวลามืดมนที่สุดในประวัติศาสตร์
และเมืองที่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง
ท่ามกลางป่าสนที่โอบล้อมรางคอนกรีตสายเก่า
ท่ามกลางสีสันของกราฟิตีที่ปกคลุมร่องรอยแห่งสงคราม
และท่ามกลางความเงียบสงบของภูเขาเตรเบวิช
สถานที่แห่งนี้ยังคงเล่าเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ผู้มาเยือนฟังว่า ...
ความรุ่งโรจน์อาจผ่านพ้นไป สงครามอาจทิ้งบาดแผลไว้ แต่ชีวิตและความหวังสามารถเติบโตขึ้นได้อีกครั้งเสมอ ... และบางที นั่นอาจเป็นมรดกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโอลิมปิกฤดูหนาวปี 1984 ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในซาราเจโวจนถึงทุกวันนี้.
โฆษณา