11 มิ.ย. เวลา 13:10 • ปรัชญา
คนที่ยังหายใจได้ปกติไม่เคยใกล้ตาย พูดยังไงถึงจะเห็นโรงหล่ะครับ ไม่มีหรอกครับมืออาชงมืออาชีพ ถ้าพี่หลงโลก เวลาจะลาโลกก็เสียดายนุ้นนี่นั่น แต่ตอนมีขีวิตไม่เคยทำในสิ่งที่อยากทำใช้ชีวิตตามกันไป
แต่คนที่ไม่หลงโลกเขาเชื่อและรู้ตัว มันคือความประมาทและไม่ยีรังต่อความจริง มืออาชีพไม่มีจริงในชีวิตหรอกครับ งี้ก็แก่กว่าเก่งกว่าหล่ะสิ แสดงว่ามืออาชีพก็คือคนที่ผ่านช่วงเวลานั้นมาก่อนแค่นั้นหรอ
ปัญหาคือตายแล้วหายไปเลย สนใจทำไม คุณสนใจเวลาที่คุณยังมีลมหายใจว่าอะไรที่ควรทำเกิดชาตินึง ไว้พี่ถึงเวลานั้นพี่จะเข้าใจเหมือนสมองมันตัดทุกสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไปให้เลย พี่่จะรู้โดยสัญชาติญาณ ว่าพี่ต้องทำอะไรในความเป็นคนสักครั้งที่ผ่านมา แต่มันยากให้ใครมาใกล้ตาย เพราะบางคนก็ลาโลกไปเลยไม่เคยได้แก้ตัว เกมส์ชีวิตครับ ไม่มากกว่าเก่งกว่า ใครคิดได้มากกว่าในจิตสำนึก บาปบุญคนเราไม่เท่ากัน มีคนถามพระว่าแล้วคนที่บาปหนักบาปหนาบาปเยอะจะดูยังไง เพราะสมองที่คิดได้ไม่เท่ากัน เรื่องเดียวกันคนละคนกันแค่นั้นก็ต่าง
แต่ความทุกข์เดินหาคนสมัยนี้เวลาใกล้ตาย เพราะเขาสนว่าใครจะมองจะตัดสินยังไง ยังยืดติดความดีบ้าๆบอๆ สุดท้ายก็เสียดายที่ยังไม่ได้ทำ บางอย่างแค่เอานิ้วไปแตะยังทำไม่ได้
โฆษณา