บทที่ 88
ระหว่างทาง เจียงหยางยังคงเปิดดูหนังสือเล่มนั้นอยู่ ส่วนชิงซานก็เอียงศีรษะเข้าไปดูด้วย
“ที่นี่มีคนเยอะจังเลย ที่นี่คือที่ไหน ทำไมถึงมีคนมารวมตัวกันเยอะแบบนี้?” เจียงหยางชี้ไปที่ภาพถ่ายจัตุรัสยามค่ำคืนภาพหนึ่งแล้วอุทาน
ฉันมองถนนตรงหน้าที่ตอนนี้เต็มไปด้วยหญ้าป่าขึ้นรก แล้วตอบว่า
“นั่นคือจัตุรัส คนจำนวนมากจะไปเดินเล่นพักผ่อนที่นั่น โดยเฉพาะตอนกลางคืนจะมีคนเยอะที่สุด ไม่ใช่แค่จัตุรัสนะ สมัยก่อนทุกที่ล้วนมีผู้คนเต็มไปหมด บนถนนมีคนเดินไปมา เวลาออกไปข้างนอกขึ้นรถเมล์หรือรถไฟใต้ดิน บางทีก็เบียดขึ้นไม่ไหวเลย”
พอหันกลับไป ฉันก็เจอกับใบหน้าใสซื่อมึนงงสองคู่ คำพูดที่เหลือจึงพลันพูดต่อไม่ออก
“เก็บหนังสือไว้ก่อนเถอะ รอกลับบ้านแล้วค่อยอ่าน ตอนนี้ดูทางดี ๆ ก่อน”
“อ้อ” เจียงหยางพยักหน้า แล้วเก็บหนังสือเล่มนั้นไว้ลึกที่สุดในกระบะท้ายรถสามล้อ ราวกับกลัวมันจะหาย
เมื่อผ่านสถานที่ที่เคยผ่านมาก่อน คู่สามีภรรยาคู่นั้นไม่อยู่แล้ว ไม่รู้ว่าไปที่ไหน
ทั้งเมืองฮั่นหยางอันกว้างใหญ่ ราวกับมีเพียงพวกเราสามคนเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่
ชิงซานใช้ไม้ไผ่ยาวขวางพวกซอมบี้ที่เดินเข้ามา แล้วผลักพวกมันตกลงไปในร่องน้ำข้างทาง เจียงหยางก็เลียนแบบเขา ถือไม้ไผ่ยาวอีกท่อนคอยเขี่ยซอมบี้ที่ถูกเสียงดึงดูดให้เข้ามาใกล้
น่าจะเป็นครั้งแรกที่ฉันเดินอยู่ท่ามกลางฝูงซอมบี้แล้วรู้สึกสบายใจขนาดนี้
เจียงหยางกับชิงซานไม่เคยผ่านช่วงเวลาที่ซอมบี้อาละวาดรุนแรงที่สุดมา สำหรับพวกเขา เจ้าสัตว์ประหลาดที่โดนจิ้มหน่อยเดียวก็ล้มพวกนี้ไม่น่ากลัวเลยสักนิด
ระหว่างเดินก็จิ้มซอมบี้ไปด้วย ดูเหมือนทั้งคู่จะสนุกไม่น้อย
ตอนผ่านถนนสายหนึ่ง จู่ ๆ ฉันก็เห็นคนแต่งตัวเหมือนขอทานคนหนึ่งเดินตรงมาทางเรา
เป็นคนมีชีวิต
พอเธอเดินเข้ามาใกล้พอ ฉันถึงเห็นว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงปล่อยสยาย ใบหน้าเปรอะเปื้อนสกปรก ไม่รู้ไม่ได้ล้างมานานแค่ไหน เท้าเปล่า บนตัวแขวนข้าวของจุกจิกเต็มไปหมด
เธอเดินไปหัวเราะคิกคักไป ราวกับมองไม่เห็นสิ่งรอบตัว เดินหนึ่งก้าวก็เซหนึ่งครั้ง
ฉันดึงเจียงหยางกับชิงซานหลบทางให้เธอ แล้วเดินต่อไป
เจียงหยางมองตามด้วยความสงสัย
“แม่คนนั้นเป็นซอมบี้เหรอ?”
“เป็นคน” ฉันตอบ
เจียงหยางพูดว่า
“แต่เธอดูคล้ายซอมบี้มากเลยนะ เวลาเดินก็เป็นแบบนี้”
เขาพูดพลางทำท่าเดินกะเผลกเลียนแบบ
“คนนั้นอาจจะเสียสติไปแล้วก็ได้ ไม่รู้เดินมาถึงที่นี่ได้ยังไง”
ฉันยกมือลูบหัวเจียงหยาง
หากตอนนั้นฉันไม่ได้เลือกหยุดอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนั้น บางทีตอนนี้ฉันก็คงเหมือนคนคนนี้ เดินเร่ร่อนไปทั่ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหน
ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันที่ได้พบผู้คนไม่น้อย
หลังจากเจอผู้หญิงคนนั้นแล้ว พวกเราก็เจอผู้ชายอีกสองคน
และครั้งนี้ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้เป็นมิตรนัก
พวกเราเจอร้านขายของชำเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ยังมีของใช้ได้เหลืออยู่ไม่น้อย ขณะที่ฉันกำลังขนของขึ้นกระบะรถสามล้อ ก็มีผู้ชายสองคนเดินอ้อมมาจากหัวมุมถนน
พวกเขาเห็นฉันตั้งแต่แรก แล้วตบไม้กระบองในมือเดินตรงเข้ามา
ฉันไม่ได้หวาดกลัวอะไร ยกมือชักมีดพร้าข้างกระบะรถออกมา พร้อมตะโกนเรียกชิงซานกับเจียงหยางที่กำลังค้นหาของอยู่ในร้านขายของชำให้ออกมาเสียก่อน...
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
