บนชั้น 42 ของอาคารย่าน Marina Bay เงียบงันราวกับตลาดทั้งโลกกำลังกลั้นหายใจ Joseph ขยับเนกไทเล็กน้อยก่อนมองไปที่ราคาหุ้นของ Apex Engineering ที่นิ่งอยู่ตรง 0.66 ดอลลาร์ ตัวเลขนั้นไม่ได้สะท้อนเพียงความกลัว แต่มันสะท้อนการที่ตลาดเริ่มเลิกเชื่อว่าสินทรัพย์ประเภทนี้จะกลับมาสร้างผลตอบแทนที่ดีได้อีกครั้ง
“ตลาดกำลังสะท้อนราคาว่าโรงงานพวกนี้จะกลายเป็นสินทรัพย์ที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์เต็มที่ถาวร” Brian พูดขึ้นพลางเลื่อนข้อมูลบนแท็บเล็ต “รายได้จากระดับ 3,400 ล้านดอลลาร์ เหลือไม่ถึง 1,000 ล้าน ทุกคนมองว่านี่คือจุดจบของวัฏจักร”
Joseph ยังไม่ตอบ เขามองกราฟค่าระวางเรือสำหรับการขนส่งโมดูลเหล็กขนาดใหญ่ที่เริ่มถูกจองล่วงหน้าอีกครั้ง แม้คำสั่งซื้อจากผู้รับเหมาช่วงยังไม่ฟื้นชัดเจน แต่ข้อมูลจากท่าเรือและบริษัทขนส่งกลับเริ่มส่งสัญญาณบางอย่าง
Brian เดินกลับเข้ามาพร้อมข้อมูลล่าสุดจากเครือข่ายโลจิสติกส์ “ปริมาณการขอใบอนุญาตขนส่งโครงสร้างเหล็กในภูมิภาคเพิ่มขึ้น 15% และฝ่ายบริหารเริ่มพูดเรื่องอัพเกรดเครื่องจักรอัตโนมัติแทนการลดต้นทุน”
Charles พยักหน้าช้าๆ “นั่นคือการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมที่สำคัญ” เพราะในโลกจริง ฝ่ายบริหารมักเริ่มลงทุนก่อนที่รายได้จะกลับเข้ามาในงบการเงิน พวกเขารู้รอบความต้องการของตลาดก่อนนักลงทุนภายนอกเสมอ
แต่ Charles ยังไม่ปล่อยให้ความหวังครอบงำการตัดสินใจ “เราจะลงทุนเพียง 5% ของพอร์ต” Charles พูดชัดเจน “และจะเพิ่มน้ำหนักได้ก็ต่อเมื่อยอดขายที่รอรับรู้รายได้จริงเริ่มฟื้น ไม่ใช่เพียงข่าวประมูล เงื่อนไขคือต้องติดตามยอดขายที่รอรับรู้รายได้จริงทุกไตรมาส ดูอัตรากำไรขั้นต้นของงานใหม่ จับตากระแสเงินสดจากการดำเนินงาน ตรวจสอบอัตราการใช้กำลังการผลิต ระวังกับดักเงินทุนหมุนเวียน และหยุดลงทุนทันทีหากเงินสดลดต่ำกว่าระดับวิกฤต”
ก่อนที่ใครจะพูดต่อ Elena กลับเปิดรายงานพลังงานฉบับใหม่ขึ้นมา “อีกเรื่องที่ตลาดกำลังมองผิด” Elena พูดพลางเลื่อนกราฟกำลังการผลิตก๊าซธรรมชาติเหลวของโลก