16 มิ.ย. เวลา 06:58 • ปรัชญา

ละเอียดไม่ต้อง(อ่อน)ดอก

ใครจะไปรู้ได้ละเนอะว่า
คนๆนั้นอยากเดินจากไป
ใครจะไปรู้ได้ละเนาะว่า
คนๆนั้นจะเริ่มรังเกียจเรา
ใครจะไปรู้ได้ละเนาะว่า
คนๆนั้นจะเริ่มมีใจออก
ห่างนอกใจเรา
ใครจะไปรู้ได้ละเนาะว่า
ใครคนนั้นจะเริ่มเบื่อหน่าย
ใครจะไปรู้ได้ละเนาะว่า
ใครคนนั้นอยากจะใช้ชีวิต
อิสระจากเราฯลฯ
ยังไม่รู้อีกรึนั่น อ่อนเอ๊ย!
และอีกมากมายที่เป็นคำอ้าง
ที่ดูคร่ำครวญแก้ตัวเสียจริ๊ง
ที่สำคัญนะ
แล้วทำไมไม่รู้ล่ะ
แล้วทำไมไม่รู้สึกว่าจะเป็นล่ะ
แล้วทำไมไม่เคยคิดเลยล่ะ
แล้วทำไมวางใจเสียเหลือเกิน
ล่ะที่รัก!
ทั้งหมดนั้นคือว่า
ในวันนี้เขาคนนั้นหายไปละ
แล้วไงล่ะ
ก่ะเขาไม่อยากอยู่กับเราแล้วไงล่ะ
ปล่อยเค้าไปเถอะ
กะยังจะรออีกรึนั่น คนเรานิ่ไม่ไหวจะเคลียร์
อิสระภาพสดใสของเค้า
กับอับเฉาใจของเราไง
ไม่ต้องมาโอดครวญเลย
บางคนแย่กว่านั้นเสียอีก
ยังอวยพรให้เขามีความสุข
สุขกายสบายใจปิ่นให้อิ่ม
นอนให้หลับที่สำคัญยังบอก
เธอว่า
อยากกลับมาเมื่อไร
กลับมาได้ทุกเวลานะ
จะรออยู่ตรงนี้
จะรออยู่ที่เดิม
ป๊าด!
เพิ่งจะรู้รึนั่น พ่อคนดี
คนอาร๊ายอ๊อนอ่อนๆๆๆ
คนบ้ารักนิ่อกจะแตกตุย !
แต่นะคนบ้ารัก“คนใจอ่อน”
แบบนี้เวลาใจดำละก็คุณเอ๊ย
“ใจดำใจเด็ดใจหิน”สุดๆเลยละ
ไม่หันหลังกลับไปมองเลยละ
ปะต้าว่านะคนแบบนี้อ่ะ
เพราะวันนั้นหัวใจมันจมลึกลง
กองทรายไปแล้วกระมังน้อ!
โฆษณา