19 มิ.ย. เวลา 07:14 • เพลง & ซีรีส์ เกาหลี

บทเรียนชีวิตสุดดาร์ก ที่เราได้เรียนรู้จาก "มัธยมซอมบี้"

บทเรียนชีวิตสุดดาร์ก ที่เราได้เรียนรู้จาก "มัธยมซอมบี้" (All of Us Are Dead)
​ถ้าพูดถึงซีรีส์ซอมบี้สัญชาติเกาหลีอย่าง "All of Us Are Dead" (มัธยมซอมบี้) สิ่งที่ทำให้คนดูอินจนนั่งไม่ติด เกือบทั้งหมดไม่ใช่แค่ความโหดของฝูงผีดิบ หรือฉากวิ่งหนีเอาชีวิตรอดที่ตื่นเต้นสะใจ
​แต่มันคือ "ความน่ากลัวของจิตใจมนุษย์" ที่ถูกลอกเปลือกออกในยามวิกฤต จนเผยให้เห็นสัจธรรมและบทเรียนชีวิตสุดดาร์กที่อาจจะดูโหดร้าย... แต่มันคือเรื่องจริงในสังคมที่เราปฏิเสธไม่ได้เลยครับ
และนี่คือ ข้อคิดดาร์กๆ ที่ซีรีส์เรื่องนี้ทิ้งไว้ให้เราได้ขบคิดกัน
ในยามวิกฤต "ความเห็นแก่ตัว" ทำงานเร็วกว่า "คุณธรรม" เสมอ
​เรามักถูกสอนมาตั้งแต่เด็กให้เป็นคนดี มีน้ำใจ และเสียสละเพื่อส่วนรวม แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ "ความตาย" มายืนจ่ออยู่ตรงหน้า สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดจะทำลายกฎเกณฑ์เหล่านั้นลงทันที
ฉันไม่ได้ฆ่าเขา... ฉันแค่พิสูจน์ให้ดูว่าฉันคิดถูกต่างหาก! 🩸
หน้าตาดี ฐานะเด่น แต่ถ้ารอดตายคนเดียว... ฉันก็ไม่ติดนะ
ตัวละครอย่าง "อีนายอน" (เด็กสาวบ้านรวย) คือภาพสะท้อนที่ชัดเจนที่สุด เธอพร้อมจะเหยียดหยาม หวาดระแวง และถึงขั้น "ฆ่า" เพื่อนร่วมห้องอย่างเยือกเย็นเพียงเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองคิดถูกและต้องการให้ตัวเองปลอดภัย
​ความจริงอันเจ็บปวด: ในโลกแห่งความเป็นจริง เมื่อเกิดวิกฤต (ไม่ว่าจะวิกฤตเศรษฐกิจ โรคระบาด หรือการทำงาน) คนที่พร้อมจะเหยียบหัวคนอื่นหรือหักหลังเพื่อนเพื่อความรอดของตัวเอง... มีอยู่จริง และบางครั้งพวกเขาก็รอดเสียด้วย
"ผู้ใหญ่" ไม่ใช่เซฟโซน และหลายครั้งเราต้องเอาชีวิตรอดด้วยตัวเอง
​สิ่งที่น่าหดหู่ที่สุดในเรื่อง ไม่ใช่การที่เด็กๆ ต้องสู้กับซอมบี้ แต่คือการที่พวกเขาเฝ้ารอคอยความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่ จากตำรวจ หรือจากรัฐบาล... แต่สุดท้ายกลับไม่มีใครมา
​ระบบที่ล้มเหลว การเมืองที่ต้องเลือกผลประโยชน์ส่วนรวมก่อนชีวิตเด็กกลุ่มเล็กๆ หรือแม้กระทั่งความขลาดกลัวของผู้ใหญ่บางคนที่ทิ้งเด็กไว้เบื้องหลัง ทำให้เหล่านักเรียนตระหนักได้ว่า "คำสัญญาของผู้ใหญ่ในวันนั้น มันไม่มีอยู่จริง"
ความจริงอันเจ็บปวด: ซีรีส์สะท้อนให้เห็นว่า ในโลกจริงที่แสนโหดร้าย คนที่จะช่วยเราได้ดีที่สุดในนาทีชีวิตก็คือ "ตัวเราเอง" การพึ่งพาคนอื่นร้อยเปอร์เซ็นต์โดยไม่คิดจะสู้ด้วยขาตัวเอง อาจนำไปสู่จุดจบที่เราคาดไม่ถึง
"คนเป็น" น่ากลัวกว่า "คนตาย" (ซอมบี้)
​ซอมบี้ในเรื่องมีความตรงไปตรงมา พวกมันหิว พวกมันพุ่งเข้าใส่ และพวกมันไม่มีความซับซ้อน แต่ "คนเป็น" ที่ยังมีลมหายใจต่างหากที่มีทั้งเล่ห์เหลี่ยม ความเคียดแค้น และการล้างแค้นที่น่าสยดสยอง
ตัวอย่างที่ชัดเจนคือ "ควีนัม" ตัวร้ายที่ต่อให้กลายเป็นครึ่งคนครึ่งซอมบี้ (เสี้ยวบี้) ความน่ากลัวของเขาก็ไม่ได้มาจากเชื้อไวรัส แต่มาจาก "สันดานดิบ" ความโหดเหี้ยม และความอาฆาตมาดร้ายที่สะสมมาตั้งแต่ตอนเป็นมนุษย์ ซึ่งมันน่ากลัวกว่าไวรัสโยนาสหลายเท่านัก
ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดิน หรือเหลือตาแค่ข้างเดียว... ฉันก็จะตามไปลากคอแกมาลงนรกด้วยกัน!
พวกแกหนีไปเถอะ... เพราะไม่ว่าจะหนีไปไหน สายตาฉันก็จับจ้องแกอยู่ดี
มัธยมซอมบี้" อาจเป็นแค่ซีรีส์จำลองสถานการณ์วันสิ้นโลก แต่บทเรียนเรื่องสันดานมนุษย์ที่ใส่มาในเรื่องนั้น... ช่างใกล้ตัวเราเหลือเกิน
​แล้วเพื่อนๆ ล่ะครับ คิดว่าบทเรียนข้อไหนในเรื่องนี้ดาร์กและแทงใจดำที่สุด? หรือมีพฤติกรรมของตัวละครไหนที่ดูแล้วรู้สึกว่า "นี่มันชีวิตจริงชัดๆ" คอมเมนต์มาคุยกันหน่อยครับ! 👇
โฆษณา