ผมมีมุมมองเรื่องนี้ ที่อาจจะแปลกจากคนอื่นสักหน่อย ยังไงก็ลองอ่านดูนะครับ เนื้อหาบางส่วนผมเอามาจากช่อง YouTube ที่ชื่อว่า (ยาแรงเม็ดสีแดง)
คนที่ทำเหี้ยเอง แต่พยายามลากคนอื่นมาเป็นแพะ ทั้งที่คนอื่นไม่ได้เกี่ยวอะไรเลย หลายคนชอบมองตื้นๆว่า คนแบบนี้ก็แค่นิสัยเสีย ขี้โกง เห็นแก่ตัว หรือไม่มีความรับผิดชอบ
แต่ถ้าดูให้ลึกจริงๆ คนประเภทนี้แม่งมีอะไรซ่อนอยู่ในหัวเยอะกว่าที่คนส่วนใหญ่คิด
และสิ่งที่น่าสนใจคือ พฤติกรรมแบบนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดตอนโต แต่มันถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่ตอนยังเป็นเด็ก เป็นจุดเริ่มต้นของคนที่ไม่กล้ารับผิด
มนุษย์ทุกคนเกิดมาพร้อมระบบบางอย่างในสมองที่ถูกออกแบบมาให้เอาตัวรอด แต่วิธีเอาตัวรอดของแต่ละคนไม่เหมือนกัน เด็กบางคนโตมาในบ้านที่ถูกสอนว่า ถ้าทำผิด ต้องรับผลของสิ่งที่ตัวเองทำ สมองจะค่อยๆพัฒนาเส้นทางการคิดอีกแบบหนึ่ง คือ ฉันทำ ฉันรับ
แต่เด็กอีกประเภทหนึ่งโตมาอีกแบบ
ทำผิด พ่อแม่ปกป้อง
สร้างปัญหา ญาติช่วยเคลียร์
โกหก คนในบ้านช่วยปิดบัง
เด็กพวกนี้จะเรียนรู้บางอย่างเงียบๆโดยไม่รู้ตัว โลกไม่ได้สอนให้กูรับผิดชอบ โลกสอนให้กูหาคนอื่นมารับผิดแทน
เรื่องจริงที่หลายคนไม่รู้เกี่ยวกับคนประเภทนี้ ในทางจิตวิทยา มีระบบหนึ่งที่สมองใช้งาน นั่นคือเวลาตัวเองกำลังถูกคุกคาม เรียกว่า Projection แปลแบบไม่ต้องสวยหรูคือ เวลาตัวเองกำลังจะถูกจับได้ว่าทำผิด สมองมันจะรีบโยนขยะออกจากตัวเองไปให้คนอื่นทันที
ตัวเองโกหก
แต่รีบหาว่าคนอื่นโกหก
ตัวเองสร้างปัญหา
แต่รีบทำให้คนอื่นดูเป็นต้นเหตุ
ตัวเองทำเลว
แต่ต้องรีบทำให้คนอื่นดูเลวกว่า
เพราะคนแบบนี้มีอย่างหนึ่งที่คนไม่เห็น คือมันกลัวการยอมรับผิดแบบผิดปกติ
คนทั่วไปเวลาทำผิดจะรู้สึกแย่
แต่คนประเภทนี้ เวลาต้องยอมรับผิด สมองมันรับแรงกระแทกแทบไม่ไหว
ทีนี้ผมอยากจะพูดถึงเพศชาย ที่มีนิสัยลักษณะแบบนี้ เพราะมันจะมีความเชื่อมโยงระหว่างความเป็นชายกับความรับผิดชอบ และมันขึ้นอยู่กับฮอร์โมนเทสโทสเตอโรน
คนส่วนใหญ่เข้าใจผิดว่าฮอร์โมนเพศชายอย่างเทสโทสเตอโรน มีหน้าที่แค่เรื่องเซ็กซ์หรือสร้างกล้ามเนื้อ
ผิด ครับ
มันลึกกว่านั้นเยอะ
ฮอร์โมนกลุ่มนี้เกี่ยวข้องกับแรงขับในการแข่งขัน การตัดสินใจ ความกล้าเผชิญหน้า และความสามารถในการรับแรงกดดัน
ลองสังเกตง่ายๆ
ผู้ชายบางคนเวลาชีวิตเจอปัญหา แม่งพร้อมชนตรงๆ
ทำผิด ยอมรับทันที
ล้มเหลว ก็เริ่มใหม่
โดนกดดัน ยิ่งอยากเอาชนะ
แต่ผู้ชายอีกประเภทหนึ่ง
พอเจอปัญหานิดเดียว เริ่มดิ้น เริ่มโกหก เริ่มแก้ตัว เริ่มหาคนอื่นมารับเคราะห์แทน เริ่มเล่นละครว่าตัวเองเป็นเหยื่อ
คำถามคือ ทำไม
เพราะคนสองคนนี้ถูกสร้างระบบภายในไม่เหมือนกัน
ร่างกายที่ไม่เคยถูกฝึกให้ทนความกดดัน
มีเรื่องหนึ่งที่คนไม่ค่อยพูดกันตรงๆ
ผู้ชายที่โตมาแบบไม่เคยถูกฝึกวินัย ไม่เคยถูกผลักให้รับผิดชอบ ไม่เคยต้องชนกับความจริงตั้งแต่เด็ก มักพัฒนานิสัยหลบปัญหาได้ง่ายกว่า
เพราะสมองไม่เคยเรียนรู้ว่าการเจ็บปวดคือเรื่องปกติ
ลองเปรียบเทียบกับการออกกำลังกาย
คนบางคนยกเวทครั้งแรก แค่กล้ามเนื้อแสบหน่อยก็เลิกแล้ว เพราะสมองตีความว่า หยุดเถอะ มันเจ็บ
แต่นักกีฬาหรือคนที่ฝึกร่างกายหนักๆต่อเนื่อง
สมองจะคิดว่า ยิ่งเจ็บกลับยิ่งรู้สึกดี
ยิ่งหนักกลับยิ่งอยากไปต่อ
เพราะสมองเริ่มเชื่อว่า
ความทรมานคือสัญญาณของการพัฒนา
และตรงนี้แหละที่หลายคนไม่เข้าใจ
ความรู้สึกเจ็บปวด กับคนแต่ละประเภท
ไม่ได้แปลเหมือนกัน
คนอ่อนแอ เวลาถูกกดดันจะมองว่า
ฉันต้องหนี
คนแข็งแรง เวลาถูกกดดันจะมองว่า
กูจะผ่านมันไปให้ได้
บ้านที่สร้างผู้ใหญ่ขี้แพ้โดยไม่รู้ตัว
มีอีกเรื่องที่พูดแล้วหลายคนไม่ชอบ เด็กที่โตมาในบ้านซึ่งไม่มีใครแสดงบทบาทผู้นำที่แข็งแรงพอ
คำว่าแข็งแรง ไม่ได้หมายถึงก้าวร้าว
แต่มันคือการมีตัวอย่างให้เห็นว่า
เวลามีปัญหาต้องเผชิญหน้า ไม่ใช่หนี
ถ้าเด็กเติบโตมาโดยเห็นแต่คนในบ้านโยนความผิดให้กันตลอด เห็นผู้ใหญ่เอาตัวรอดด้วยการโกหก เห็นคนในบ้านไม่เคยรับผิดชอบอะไรจริงๆ สมองเด็กจะจดจำสิ่งนี้เป็นมาตรฐานชีวิต แล้ววันหนึ่งเขาจะโตขึ้นมาเป็นคนแบบเดียวกัน
ความจริงที่โคตรเจ็บแต่ไม่มีใครพูด
คนที่ชอบโยนความผิดให้คนอื่น หลายครั้งไม่ได้ฉลาด ไม่ได้เหนือกว่า และไม่ได้เอาตัวรอดเก่งอย่างที่คิด
ความจริงคือ
มันกำลังแสดงให้โลกเห็นว่าข้างในตัวเองโคตรอ่อนแอ และมันอ่อนแอจนไม่มีความสามารถแม้แต่จะยืนมองความผิดของตัวเองตรงๆ
คนที่แข็งแรงจริง เวลาพลาดจะพูดว่า
เออ กูผิดเอง เดี๋ยวแก้ใหม่
แต่คนที่โตมาแบบระบบภายในที่พังตั้งแต่แรก
จะตอบสนองอีกแบบ คือ
ไม่ใช่กู
กูไม่ได้ทำ
มันเป็นความผิดคนอื่น
เขาทำให้กูต้องเป็นแบบนี้
สุดท้ายแล้ว คนที่ชอบสร้างเรื่องให้คนอื่นรับผิดแทน ไม่ได้กำลังแสดงความฉลาด แต่มันกำลังเปิดเผยความจริงอย่างหนึ่งออกมาโดยไม่รู้ตัว เพราะเขาไม่เคยพัฒนาความแข็งแรงภายในตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว
พูดแบบไม่อ้อมค้อม
คนที่กล้ายอมรับผิด คือคนที่มีพลังพอจะรับความจริง
ส่วนคนที่ดิ้นทุกทางเพื่อโยนขี้ให้คนอื่น คือคนที่ข้างในเปราะบางจนแทบไม่มีอะไรเหลือ
บางคนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
แต่ข้างในยังเป็นเด็กขี้แพ้คนเดิม
คือเด็กที่ไม่เคยถูกสอนให้รับผิดชอบ
คือเด็กที่กลัวความจริง
และเป็นเด็กที่พร้อมเหยียบคนอื่นทันที
แค่เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเผชิญกับความจริงที่ว่า
ตัวเองนี่แหละ คือปัญหาทั้งหมด
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
