เกราะใจ บทที่ 10
แก้วที่มันร้าว
ภายนอกยังดูเต็มเปี่ยม
ทำหน้าที่รองรับทุกสิ่ง... อย่างไม่บกพร่อง
ใครๆ ก็คิดว่าภาชนะใบนี้แข็งแรงพอ
เราพยายามเติมหน้าที่ คำชม และความสุขลงไป
หวังให้สิ่งเหล่านั้น... สมานรอยแผล
แต่ยิ่งเติม... น้ำกลับยิ่งรั่วซึม
ไม่มีสิ่งใดถมช่องว่างที่แตกสลายข้างในได้เลย
ฝืนแสดงความสมบูรณ์แบบให้โลกเห็น
แต่ข้างในกำลังสูญเสียตัวตน... ไปทีละหยด
หยาดน้ำที่ไหลซึมออกมา ไม่ใช่ความเย็นฉ่ำ
แต่คือหยาดน้ำตาที่ไร้เสียง
ยิ่งฝืนประคอง... ก็ยิ่งเจ็บมือ
หลอกคนทั้งโลกได้ แต่หลอกความเจ็บปวดตัวเองไม่ได้
ก่อนที่แก้วใบนี้จะแตกกระจายเกินเยียวยา
บางที... สิ่งที่ต้องทำอาจไม่ใช่การฝืนหาอะไรมาเติม
แต่คือการยอมรับว่า "เรากำลังร้าว"
และกล้าที่จะเทน้ำทั้งหมดทิ้งไป... เพื่อซ่อมแซมตัวเอง
— quiet.notes
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
