Blockdit Logo (Mobile)
คนเกเร
•
9 ก.ค. เวลา 02:13 • ท่องเที่ยว

ชวนเที่ยวอุทยานแห่งชาติภูลังกา กับเกร็ดปรัชญาชีวิต 2

"จงตั้งเป้าหมายเอาไว้ให้ชัดแล้วเดินไปเรื่อย ๆ ปีนบันไดทีละขั้น ไม่ต้องไปกังวลว่ายังอีกไกลแค่ไหน ระหว่างทางจะต้องเจอกับอุปสรรคอะไรอีก เหนื่อยก็นั่งลงพัก หิวก็แวะเติมพลังเมื่อพร้อมก็ออกเดินทางต่อ เดี๋ยวมันก็ไปถึง” นี่ไม่ใช่แค่สิ่งที่เรียนรู้จากการปีนเขา แต่มันคือสิ่งเดียวกันกับการใช้ชีวิตของพวกเราด้วย!
ถ้าโดยนิสัยส่วนตัวฉันเป็นคนไม่ชอบไปไหน ในขณะที่หลาย ๆ คนความสุขอาจจะคือการได้ไปท่องเที่ยวในที่ต่าง ๆ แต่ความสุขของฉันคือการอยู่บ้านดูซีรีส์ อ่านหนังสือ หรือทำอะไรที่ชอบเงียบ ๆ คนเดียว การที่ฉันจะออกไปที่ไหนสักแห่งขึ้นอยู่กับคนที่ไปด้วยว่ามีความสำคัญในชีวิตมากพอที่จะไปใช้เวลาร่วมด้วยไหม? และใช่ค่ะทุกครั้งที่ออกไปทำกิจกรรมนอกบ้านนั่นหมายความว่าคนที่ไปหาหรือไปด้วยคือ "คนสำคัญ"
ครั้งนี้ที่ไปอุทยานแห่งชาติภูลังกา ฉันก็อยากไปใช้เวลาร่วมกับน้องชายและน้องสาว ในระหว่างทางมีเรื่องราวน่าประทับใจและได้ข้อคิดมามากมาย ยิ่งเดินไปนานและไกลขึ้นเรื่อย ๆ ขาที่เคยมีแรงก็เริ่มอ่อนล้าลงทุกที แล้วไม่ใช่แค่ร่างกายเราที่อ่อนแรงลง สภาพอากาศภายนอกก็ร้อนอบอ้าว เป็นแรงกระตุ้นชั้นดีให้เราท้อใจได้ง่าย ๆ
แต่การที่เป้าหมายเราชัด ต่อให้ระหว่างทางจะเจออะไร เราก็จะกัดฟันสู้และอดทนจนผ่านมันไปได้เสมอ ภูเขาชั้นแล้วชั้นเล่า บันไดขั้นแล้วขั้นเล่า ที่ต้องฟันฝ่า บางขณะขามันหนักจนยกแทบไม่ขึ้น แต่เมื่อเรารู้ว่าถ้าเราหยุดตอนนี้ ที่เดินมาทั้งหมดก็ไม่มีผล ประกอบกับเพื่อนร่วมทีม(สภาพแวดล้อม)ที่ไปกับเราก็ไม่ทิ้งเรา คอยให้กำลังใจ คอยช่วยเหลือ หาเรื่องตลกมาเล่าให้รู้สึกดีขึ้น มันมีผลอย่างมากที่ช่วยให้เราฟื้นกำลังกลับมาได้ทุกครั้ง
ไม่ต่างกับการใช้ชีวิตในยามปกติของเราเลย เมื่อเรามีเป้าหมาย แล้วเราก็ค่อย ๆ เดินตามมันไป เหนื่อยก็พัก หมดพลังก็หาสิ่งเติมพลัง คนรอบข้างก็มีส่วนผลักดันให้เราไปถึงฝั่งฝันเช่นกัน และในที่สุดเราก็จะไปถึงในสักวัน เห็นไหมคะไม่ต่างกันเลย!
ฉันชอบการเดินทางก็ตรงนี้ เพราะในทุกครั้งที่ออกเดินจะมีแง่คิดดี ๆ แฝงอยู่เสมอ บางครั้งเราต้องเอาตัวเองออกไปสัมผัสโลกกว้างที่นอกเหนือจากตัวหนังสือในตำราบ้าง เพราะต่อให้เรารู้อะไรมากมายแค่ไหน แต่ฉันก็คิดว่ามันเทียบไม่ได้กับการลงไปสัมผัสและไปประสบพบเจอมันด้วยตัวของเราเอง การที่เราได้กลั่นกรองสิ่งต่าง ๆ มาจากเป็นประสบการณ์จนมันกลายเป็น “ปัญญา” สิ่งเหล่านี้จะอยู่กับเราไปชั่วชีวิต คุณผู้อ่านเห็นข้อดีของการเดินทางบ้างหรือยังคะ? ถ้าหากมีโอกาสฉันก็จะเดินทางให้มากขึ้นเหมือนค่ะ (ถ้ามีโอกาสนะ ฮาาา)
โฆษณา